Η Ευρωζώνη προσπαθει να μαζεψει τις τράπεζες;

Η Ευρωζωνη συνηθως καταλαβαινει πως υπαρχει προβλημα  αργα ,αρκετα αργα…Ετσι και στο θεμα των Τραπεζων μετα απο 6 χρονια καταλαβαινουν τωρα το αυτονοητο δηλαδη οτι η τεραστια μοχλευση των τραπεζων της Ευρωζωνης,και ειδικοτερα θα ελεγα εγω της Γερμανιας,ειναι ενα θεμα που πρεπει να αντιμετωπιστει αμεσα .Ομως καποιες προτασεις που αναφερει το αρθρο οπως της μικροτερης χρηματοδοτησης των κρατων μεσω ομολογων δειχνει ακομα και τωρα οτι καταλαναινουν το προβλημα απ’τη λαθος πλευρα του,χωρις αυτο να σημαινει πως η οποια αυξηση της ρευστοτητας πρεπει να κατευθυνεται μονο στα ομολογα.Κατα τη γνωμη πρεπει συγχρονως και να τονωνεται η πραγματικη οικονομια και να στηριζονται τα ομολογα των επιμερους κρατων και πολλους και πολυ σημαντικους  λογους.

Johny F.

Αναλυτικα το ρεπορταζ

Βρισκόμαστε μπροστά σε κοσμογονικές αλλαγές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτεί από τις τράπεζες να “μικρύνουν” και την ίδια ώρα… κλείνει το μάτι στο City του Λονδίνου. Ή μήπως η Φρανκφούρτη και το Παρίσι ετοιμάζονται να διεκδικήσουν κομμάτι της πίτας που σήμερα ανήκει σχεδόν ολοκληρωτικά στη βρετανική πρωτεύουσα σε ότι αφορά τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην προσπάθειά του να τονώσει τον τραπεζικό δανεισμό και να διευκολύνει τη ροή των πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία, ο Μάριο Ντράγκι προχώρησε σε ενέργειες που σε πρώτη ανάγνωση… κάνουν καλό. Αυτό που ίσως δεν είχε υπολογίσει ο “Σούπερ Μάριο” είναι οι αντιδράσεις σε πολιτικό επίπεδο.

Με πρόσφατα τα σημάδια από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και την κρίση κρατικού χρέους που ακολούθησε, στην Ευρώπη κερδίζει… έδαφος η συζήτηση για την “αποτραπεζοποίηση” της ζώνης του ευρώ. Όχι για το αν θα πρέπει να συρρικνωθεί ο τραπεζικός κλάδος – αυτό θεωρείται δεδομένο – αλλά για το πως αυτό θα γίνει ομαλά και ποιο θεσμικό πλαίσιο θα καλύπτει τις πηγές που θα αντικαταστήσουν τον τραπεζικό δανεισμό.

Πληροφορίες του Capital.gr, αναφέρουν ότι επιστημονικοί σύμβουλοι της Κομισιόν έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους σε ανώτατο επίπεδο, έως και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου. Θεωρούν ότι τα μέτρα της ΕΚΤ για την τόνωση της ρευστότητας είναι κατανοητά και εύλογα αν σκεφτεί κανείς τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις, όμως είναι εντελώς αντίθετα ως προς τον πιο μακροπρόθεσμο στόχο της Ευρωζώνης, που δεν είναι άλλος από την “αποτραπεζοποίηση” του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς προσφέρουν… χείρα βοηθείας στις τράπεζες.

Μάλιστα, το θέμα έχει πάρει διαστάσεις, με τον Jean Claude Juncker να έχει αναφερθεί, στις προγραμματικές του δηλώσεις προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως νέος επικεφαλής της Κομισιόν, στο γεγονός ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρωζώνης είναι υπερβολικά τραπεζοκεντρικό.

Και στην ΕΚΤ, όμως, έχει ανοίξει η συζήτηση για την μορφοποίηση του τραπεζικού κλάδου. Το πρώτο στοιχείο προβληματισμού αφορά στο γεγονός πως το μέγεθος του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος είναι πέντε (!) φορές μεγαλύτερο από του αντίστοιχου αμερικανικού. Παράλληλα, οι μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης θεωρούνται “πολύ μεγάλες” για το σύστημα.

Το δεύτερο σημείο ανησυχιών αφορά στα κρατικά ομόλογα, αφού ο ομφάλιος λώρος μεταξύ τραπεζών και κρατών ακόμη δεν έχει κοπεί. Στην κεντρική τράπεζα εκτιμούν ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες διαθέτουν στα χαρτοφυλάκιά τους πάρα πολλά κρατικά ομόλογα με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτες σε κρίσεις χρέους.

Ένα ακόμη σημείο προσοχής, για το οποίο γνώστες των διεργασιών στις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι θα αποτελέσει βασικό θέμα συζήτησης τα επόμενα χρόνια, σχετίζεται με το ότι στην Ευρώπη οι επιχειρήσεις εξαρτώνται πολύ περισσότερο από τον τραπεζικό δανεισμό, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ, όπου μεγάλο κομμάτι της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων έχουν “αναλάβει” οι αγορές. Ίσως γι΄ αυτό το λόγο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έκθεσή του για την πορεία του ελληνικού προγράμματος κάνει λόγο για “ανάπτυξη χωρίς πιστώσεις” και καλεί τις επιχειρήσεις να αναζητήσουν κεφάλαια από τις αγορές.

Ποιον όμως θα ωφελήσει μία τέτοια στροφή; Ήδη στο Λονδίνο επικρατεί η άποψη ότι ο Juncker προσφέρει “κλάδον ελαίας” στο τραπεζικό σύστημα της Μ. Βρετανίας με την τοποθέτηση του Βρετανού, ευρωσκεπτικιστή μάλιστα, Jonathan Hill στη θέση του Επιτρόπου για θέμα Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών.

Στο Λονδίνο πιστεύουν ότι το City θα ωφεληθεί στο μέγιστο βαθμό από την “αποτραπεζοποίηση” που αναμένεται να αποτελέσει βασικό συστατικό του νέου project που ετοιμάζει η Κομισιόν για τις αγορές κεφαλαίου. Πόσω μάλλον, όταν επικεφαλής για την εποπτεία του project θα είναι ένας Βρετανός. Μένει να δούμε την στάση που θα κρατήσουν τα δύο μεγαλύτερα χρηματοοικονομικά κέντρα στην Ευρωζώνη, Παρίσι και Φρανκφούρτη.
Συρρίκνωση
Η κρίση οδήγησε τους μεγαλύτερους τραπεζικούς ομίλους της Ευρώπης να “μαζευτούν” και η άτυπη ντιρεκτίβα της Κομισιόν ωθεί τις τράπεζες να περιοριστούν τις αμιγώς τραπεζικές δραστηριότητες και στις αγορές των χωρών από τις οποίες προέρχονται. Επίσης, το ζήτημα του ring-fencing, του διαχωρισμού, δηλαδή, των επενδυτικών δραστηριοτήτων από τις βασικές τραπεζικές και της σταδιακής εφαρμογής της Βασιλείας ΙΙΙ, κατά την οποία θα χρειαστεί κεφαλαιακή θωράκιση, είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει

Αυτό, περίπου, συμβαίνει και με τις ελληνικές τράπεζες. Μπορεί η πρωτοφανής συγκέντρωση του κλάδου να οφείλεται στην ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης μετά το “κούρεμα” του κρατικού χρέους, όμως οι επιταγές της Κομισιόν είναι συγκεκριμένες: πωλήσεις ζημιογόνων θυγατρικών και μη αμιγώς τραπεζικών δραστηριοτήτων, απομόχλευση από τις αγορές της ΝΑ Ευρώπης και επικέντρωση στην εγχώρια αγορά.

Την ίδια ώρα, μελέτη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Συστημικού Κινδύνου, αναφέρει ότι ο τραπεζικός τομέας της Ευρώπης συρρικνώθηκε το 2013, από το υψηλό των 33,2 τρισ. ευρώ που έφτασε το συνολικό ενεργητικό στο δεύτερο εξάμηνο του 2012. Μάλιστα, στο γ΄ τρίμηνο του 2013, οι μη ενοποιημένοι ισολογισμοί των τραπεζών της ζώνης του ευρώ μίκρυνε κατά 8,1%. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η σμίκρυνση των ισολογισμών οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι μεγάλες τράπεζες μειώνουν την έκθεσή τους σε παράγωγα. Παράλληλα, περιορίστηκε σημαντικά ο διατραπεζικός δανεισμός αλλά και οι πιστώσεις προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Πιο έντονο ήταν το φαινόμενο της μείωσης των δανείων στις μικρού και μεσαίου μεγέθους τράπεζες των υπερχρεωμένων χωρών, οι οποίες “ευθύνονται” για το 18% της μείωσης των συνολικών assets.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η Ευρωζώνη προσπαθει να μαζεψει τις τράπεζες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s