Η κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία της ελίτ.

H νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στην οποία παρασύρθηκε και η Ρωσία, καταστρέφει την ανεξαρτησία οποιασδήποτε χώρας την υιοθετήσει – με εξαίρεση την εθνική κυριαρχία του κράτους που ελέγχει το σύστημα, με το νόμισμα του

«Η νεοφιλελεύθερη πολιτική, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, είναι το βασικό εργαλείο του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού επεκτατισμού, με το οποίο κυριαρχείται απόλυτα οποιαδήποτε χώρα την υιοθετήσει– ενώ οι δήθεν ανεξάρτητοι οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι εταιρείες αξιολόγησης κοκ., είναι ουσιαστικά τα καλυμμένα όπλα της υπερδύναμης, με τα οποία εισβάλλει σε όλα τα κράτη, μετατρέποντας τα σε κατεχόμενα» (ΒΒ).

Άρθρο

Είναι γνωστή η παταγώδης αποτυχία της κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομίας, έτσι όπως αυτή λειτούργησε στη Σοβιετική Ένωση – με το κομμουνιστικό σύστημα που είχε εφαρμόσει. Από την άλλη πλευρά, διαπιστώνεται συνεχώς πως τόσο τα πολιτικά κόμματα, όσο και τα συστήματα αλλάζουν, υιοθετώντας παραδόξως τις απόψεις των «αντιπάλων» τους– γεγονός που διαπιστώσαμε πρόσφατα στην Ελλάδα, όπου το σοσιαλιστικό κόμμα επέβαλλε μία άκρως νεοφιλελεύθερη πολιτική, αφού προηγουμένως η συντηρητική παράταξη είχε διογκώσει επικίνδυνα το κράτος, εντελώς αντίθετα με τη θεμελιώδη ιδεολογία της.

Στα πλαίσια αυτά, έχει δημιουργηθεί διεθνώς μία τάση χειραγώγησης των αγορών, αφενός μεν από τις κεντρικές τράπεζες, αφετέρου από τα μεγάλα κράτη – ένα σύστημα λοιπόν που τείνει προς την κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, με τη διαφορά πως τα ηνία «κατέχονται» από μία μικρή ελίτ, η οποία έχει ήδη μετατρέψει τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, καθώς επίσης των μικρών χωρών, σε σκλάβους χρέους ή σε αποικίες.

Στο παράδειγμα της ισχυρότερης τράπεζας του πλανήτη, της Fed, η οποία δεν ανήκει στο αμερικανικό δημόσιο, αλλά σε ορισμένες μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες των Η.Π.Α., η χειραγώγηση των αγορών φαίνεται ολοκάθαρα – επειδή, αφού προηγουμένως κατάφερε να μηδενίσει το πραγματικό επιτόκιο των ομολόγων της υπερδύναμης, στη συνέχεια το «πίεσε» σε αρνητικά επίπεδα. Εάν λοιπόν θέλει κανείς να αγοράσει αμερικανικά ομόλογα, θα πρέπει να πληρώσει για το «προνόμιο» που του παρέχεται – να δανείσει επομένως χρήματα στις Η.Π.Α., πληρώνοντας τόκους αντί εισπράττοντας!

Ακόμη περισσότερο, η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας επέβαλλε αρνητικά ονομαστικά επιτόκια – επιβαρύνοντας πλέον τις καταθέσεις με -0,25%. Στόχος της είναι να πετύχει ένα αρνητικό Libor (διατραπεζικό επιτόκιο), μεταξύ του -0,75% και 0,25%, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει την ισοτιμία του φράγκου απέναντι στο ευρώ – χωρίς να διαθέτει περαιτέρω τεράστια ποσά.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν, οι άνθρωποι πληρώνουν για να τους επιτρέπεται η τοποθέτηση των χρημάτων τους σε «σίγουρα λιμάνια», επειδή δεν εμπιστεύονται ουσιαστικά τις τράπεζες –  ενώ γνωρίζουν πως, στη χειρότερη των περιπτώσεων, τα κράτη θα τυπώσουν χρήματα, για να εξοφλήσουν τα ομόλογα που έχουν εκδώσει.

Ενδεχομένως εδώ να οφείλεται η αύξηση των αποδόσεων των ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης, με ορισμένα από αυτά, όπως της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας κλπ., να έχουν προσφέρει τεράστια κέρδη στους επενδυτές (γράφημα).

Ε.Ε., ομόλογα – οι αυξανόμενες αποδόσεις ορισμένων χωρών της ένωσης (σε ποσοστό).

Ε.Ε., ομόλογα – οι αυξανόμενες αποδόσεις ορισμένων χωρών της ένωσης (σε %).

Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α., οι ειδήσεις αναφέρουν πως η οικονομία τους ευρίσκεται σε πορεία ανάπτυξης – «γεγονός» που έχει ωθήσει τους δείκτες των χρηματιστηρίων σε συνεχή νέα ρεκόρ. Εάν όμως πράγματι συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε φυσιολογικά θα έπρεπε να αυξηθούν τα επιτόκια – επειδή σε μία οικονομία που αναπτύσσεται, τόσο οι επιχειρήσεις όσο και τα νοικοκυριά δανείζονται, τουλάχιστον για να διενεργήσουν επενδύσεις (οπότε αυξάνεται η ζήτηση και κατ’ επέκταση τα επιτόκια).

Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει – αφού η χώρα βιώνει μία μείωση των επενδύσεων, έναν περιορισμό των καταναλωτικών δαπανών, πολλά καταστήματα λιανικής κλείνουν, ενώ τα επιτόκια μειώνονται συνεχώς.

Όσον αφορά τα χρηματιστήρια, έχει διαπιστωθεί πως οι περισσότερες εταιρείες αγοράζουν τις δικές τους μετοχές, οδηγώντας φυσικά τις τιμές τους στα ύψη – επειδή τα υψηλά ιστάμενα στελέχη τους, τα οποία αμείβονται με μετοχές, καθώς επίσης με δικαιώματα αγοράς μετοχών, έχουν με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να τις πουλούν, αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη.

Τέλος, όσον αφορά τις τράπεζες, έχουν τη δυνατότητα λόγω των προγραμμάτων ποσοτικής διευκόλυνσης της Fed, τα οποία ουσιαστικά μονοπωλούν, να κερδοσκοπούν στις αγορές – οδηγώντας τις τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων κλπ. ανοδικά, με αποτέλεσμα να κερδίζουν τεράστια ποσά.

Με απλά λόγια, η Δύση έχει υιοθετήσει μία κεντρικά κατευθυνόμενη αγορά ειδικών προδιαγραφών, έχοντας καταστρατηγήσει εντελώς την ελεύθερη αγορά– αφού οι τιμές χειραγωγούνται, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού και του δολαρίου, μέσω της ποσοτικής διευκόλυνσης της Fed. Επίσης, με τη βοήθεια των μεγάλων τραπεζών, μέσω των στοχευόμενων ενεργειών του αμερικανικού υπουργείου οικονομικών, όπως και με τη συμμετοχή της κρατικής υπηρεσίας σταθεροποίησης των χρηματιστηρίων.

Περαιτέρω οι ισχυρισμοί, σύμφωνα με τους οποίους η πολιτική της ποσοτικής διευκόλυνσης (QE) έχει σταματήσει, δεν ισχύουν σε καμία περίπτωση – αφού το χαρτοφυλάκιο των ομολόγων που έχει στην κατοχή της η Fed έχει διογκωθεί στα 4,5 τρις $, με την κεντρική τράπεζα να σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τους τόκους, καθώς επίσης κεφάλαια αυτού του χαρτοφυλακίου, για την αγορά επί πλέον ομολόγων. Το ίδιο θα κάνουν πιθανότατα και οι μεγάλες τράπεζες, οι οποίες προγραμματίζουν να χρησιμοποιήσουν τις καταθέσεις τους στη Fed, ύψους 2,6 τρις $, επίσης για την αγορά ομολόγων – γεγονός που επεξηγεί την δήθεν παράδοξη μείωση των αποδόσεων τους.

Επομένως, η πολιτική της ποσοτικής διευκόλυνσης συνεχίζεται, αν και με έναν διαφορετικό τρόπο, με μία άλλη ονομασία – αφού τα χρήματα, με τα οποία η Fed έχει αγοράσει τα ομόλογα του δημοσίου που κατείχαν οι τράπεζες, θα χρησιμοποιηθούν από τις τράπεζες αυτές για την αγορά νέων ομολόγων.

Οπότε το μεγάλο παιχνίδι συνεχίζεται, με τους Πολίτες να θεωρούν ανόητα πως δεν τυπώνονται πλέον χρήματα,οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τη μείωση της αγοραστικής αξίας των εισοδημάτων τους. Αυτό συμβαίνει ουσιαστικά σε όλες τις χώρες της Δύσης, οι οποίες ακολουθούν πιστά, δουλικά, την πορεία που διαγράφει η Fed.

Η χειραγώγηση

Όταν κάποια στιγμή συγκεντρωθούν τεράστιες ποσότητες χρημάτων και χρεών, τότε το νόμισμα καταρρέει – κάτι που δεν διαπιστώνεται σήμερα, αφού η ισοτιμία του δολαρίου αυξάνεται συνεχώς. Η αιτία βέβαια της αύξησης της ισοτιμίας είναι αφενός μεν η εισροή δολαρίων από τις αναπτυσσόμενες χώρες (άρθρο), αφετέρου η, τρομακτικών διαστάσεων, χειραγώγηση της τιμής του χρυσού.

Η διαδικασία της χειραγώγησης του χρυσού γίνεται με τη βοήθεια της αγοράς παραγώγων, όπου «τυπώνονται» χάρτινα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, αξίας χιλιάδων τόνων χρυσού, με τα οποία πλημμυρίζονται οι αγορές, όταν η κίνηση τους είναι μικρή – με αποτέλεσμα να πιέζονται οι τιμές, παρά το ότι οι αγορές χρυσού, σε φυσική μορφή, αυξάνονται συνεχώς. Όσο λοιπόν διατηρείται χαμηλή η τιμή του χρυσού, τόσο πιο ισχυρό εμφανίζεται το δολάριο – γεγονός που σημαίνει φυσικά ότι χειραγωγείται.

Ένας επί πλέον λόγος της διατήρησης της τιμής του δολαρίου σε υψηλά επίπεδα, είναι η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, καθώς επίσης της Τράπεζας της Ιαπωνίας – με την οποία επιχειρείται ο μονεταρισμός του χρέους (η μείωση του δηλαδή, με τη βοήθεια του πληθωρισμού). Στο σημείο αυτό μόνο η Γερμανία αντιδράει, φοβούμενη την κατάρρευση του ευρώ – επειδή έχει οδυνηρές εμπειρίες από το παρελθόν, όπου βίωσε δύο συνεχόμενες ολοκληρωτικές καταρρεύσεις (υπερπληθωρισμό) του νομίσματος της (γράφημα).

Γερμανία, Ευρωζώνη, συνάλλαγμα – η σύγκριση παρελθοντικών συγκυριών νομισματικής κατάρρευσης της Γερμανίας

Γερμανία, Ευρωζώνη, συνάλλαγμα – η σύγκριση παρελθοντικών συγκυριών νομισματικής κατάρρευσης της Γερμανίας (αριστερά, μέση), με μια παρόμοια κατάσταση σήμερα της Ευρωζώνης (δεξιά, τέρμα) [βλέπε τα πράσινα πλαίσια, 1900 Γερμανία και 2014-2015 Ευρωζώνης σήμερα].

Περαιτέρω, η Ιαπωνία είναι ένα προτεκτοράτο των Η.Π.Α. – οπότε είναι φυσικό να αγοράζει αμερικανικά ομόλογα – διαθέτοντας ένα μέρος των χρημάτων που τυπώνει σε απίστευτα μεγάλες ποσότητες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την Τράπεζα της Αγγλίας – ενώ διατηρείται η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στα χάρτινα, χωρίς αντίκρισμα χρήματα, με τη βοήθεια των παραποιημένων  στατιστικών που δημοσιεύονται, όπως έχει διαπιστωθεί άπειρες φορές μέχρι σήμερα στις Η.Π.Α. (ΑΕΠ, πληθωρισμός, ανεργία κοκ.).

Η ώρα της κρίσης

Εύλογα αναρωτιέται κανείς πότε θα καταρρεύσει το χάρτινο οικοδόμημα, το οποίο στηρίζεται σε συνεχώς αυξανόμενα χρέη, καθώς επίσης σε διαρκώς μεγαλύτερες ποσότητες χρημάτων – σε αγορές που δεν είναι καθόλου ελεύθερες, αλλά κεντρικά κατευθυνόμενες, με τη βοήθεια εγκληματικών μεθόδων.

Περαιτέρω, για πόσο χρονικό διάστημα θα αυξάνονται οι τιμές των μετοχών, σε οικονομίες που είτε είναι στάσιμες, είτε υποχωρούν – καθώς επίσης πότε θα πάψουν να αγοράζουν οι επενδυτές ομόλογα, τα οποία επιβαρύνονται με αρνητικά επιτόκια, ενώ τα χρέη αυξάνονται, παράλληλα με τις ποσότητες των χρημάτων. Τέλος, πόσο θα διαρκέσει ακόμη η χειραγώγηση της τιμής του χρυσού, όταν η παγκόσμια παραγωγή είναι μικρότερη από τη ζήτηση.

Με απλά λόγια λοιπόν, πότε θα έλθει η ώρα της κρίσης, η καταιγίδα των καταιγίδων, το παγκόσμιο κραχ των χρηματαγορών – όπου η απάντηση είναι ουσιαστικά πολύ απλή: όταν δεν θα μπορούν πια οι τράπεζες να χειραγωγούν τις αγορές, όταν δηλαδή η φούσκα θα είναι τόσο μεγάλη που δεν θα υπάρχει καμία δυνατότητα να διατηρηθεί.

Συνεχίζοντας, η σπίθα που θα μπορούσε να προκαλέσει την πυρκαγιά, δεν είναι απίθανο να προέλθει από τη Ρωσία – η οικονομία της οποίας έχει οδηγηθεί στα όρια, μετά την τρομακτική οικονομική επίθεση της Δύσης (άρθρο). Ειδικότερα, η Ρωσία κατάλαβε ασφαλώς πως καμία χώρα στον πλανήτη δεν μπορεί να είναι εθνικά κυρίαρχη, όταν εξαρτάται από ξένα κεφάλαια – αφού η ξαφνική έξοδος τους αδυνατίζει απότομα το νόμισμα της και οδηγεί την οικονομία της στο γκρεμό.

Είναι εύλογο επομένως, μετά την περιπέτεια της, να επιδιώξει τη χρηματοπιστωτική της αυτάρκεια – σε συνεργασία με την Κίνα, η οποία χρειάζεται απαραίτητα τη Ρωσία για την άμυνα της απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα, στρατιωτικής ή οικονομικής φύσεως. Άλλωστε, η επίθεση εναντίον του ρουβλίου έχει γίνει ήδη μάθημα στην Κίνα – γεγονός που εύκολα συμπεραίνεται, με κριτήριο το ότι επανεξετάζει τη σύνδεση του νομίσματος της με το δολάριο, ενώ μειώνει τα αμερικανικά ομόλογα που διατηρεί στο χαρτοφυλάκιο της.

Εάν λοιπόν η Ρωσία υιοθετήσει τον κανόνα του χρυσού ή εάν η Κίνα χρησιμοποιήσει τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα για την αυτόνομη στήριξη του νομίσματος της, πουλώντας τα συναλλαγματικά της αποθέματα σε δολάρια, καθώς επίσης τα ομόλογα των Η.Π.Α., τότε το δολάριο θα υποτιμηθεί ραγδαία – ενώ θα αυξηθούν κατακόρυφα οι τόκοι δανεισμού των υπερχρεωμένων Η.Π.Α., καθώς επίσης ο πληθωρισμός, με τρομακτικά επακόλουθα για τους δύστυχους Πολίτες της. Ευχόμαστε εκείνη την εποχή, η οποία δεν θα αργήσει να έλθει, να μην επιλέξει η υπερδύναμη τον πόλεμο – γνωρίζοντας πόσο επικίνδυνο είναι ένα πληγωμένο λιοντάρι.

Επίλογος

Θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε ως μοναδική υπεύθυνη για τη σφαγή του ρουβλίου την υπερδύναμη. Ο βασικός υπεύθυνος δεν είναι οι κυρώσεις ή/και οι οικονομικές επιθέσεις των Η.Π.Α., αλλά η ίδια η Ρωσία – η οποία υιοθέτησε μία νεοφιλελεύθερη πολιτική, επιλέγοντας το άλλο άκρο, όπως η υπερδύναμη την κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία.

Με τον τρόπο αυτό η Ρωσία βοήθησε ουσιαστικά τις Η.Π.Α., αφενός μεν να της επιτεθούν, αφετέρου να ισχυροποιήσουν το δολάριο – αφού επέλεξε ένα πεδίο μάχης, στο οποίο δεν έχει καμία δυνατότητα, μεταξύ άλλων λόγω έλλειψης εμπειρίας, να αντιμετωπίσει το χρηματοπιστωτικό τέρας.

Με απλά λόγια η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, στην οποία παρασύρθηκε η Ρωσία, καταστρέφει την εθνική ανεξαρτησία οποιασδήποτε χώρας την υιοθετήσει – με εξαίρεση την εθνική ανεξαρτησία εκείνου του κράτους, το οποίο ελέγχει το σύστημα με το νόμισμα του.

Η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι άλλωστε το βασικό εργαλείο του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού επεκτατισμού, με το οποίο κυριαρχείται απόλυτα οποιαδήποτε χώρα την υιοθετήσει – ενώ οι δήθεν ανεξάρτητοι οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι εταιρείες αξιολόγησης κοκ., είναι ουσιαστικά τα καλυμμένα όπλα της υπερδύναμης, με τα οποία εισβάλλει σε όλες τις χώρες, μετατρέποντας τες σε κατεχόμενες.

Οι Η.Π.Α. σχεδιάζουν προφανώς να μετατρέψουν σταδιακά τη Ρωσία σε ένα  χρηματοπιστωτικό, εξαρτημένο προτεκτοράτο τους, όπως είναι η Ευρωζώνη, η Ιαπωνία, ο Καναδάς, η Μεγάλη Βρετανία, η Αυστραλία κοκ. – αφού είναι πολύ επικίνδυνο να συγκρουστούν στρατιωτικά με τη δεύτερη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του πλανήτη.

Το αργότερο όμως μετά την πρόσφατη επίθεση εναντίον του ρουβλίου, θα πρέπει οι Ρώσοι να έχουν κατανοήσει το τεράστιο λάθος τους – διαφορετικά θα συντριβούν, παρά τις τεράστιες δυνατότητες τους, με βάση τις οποίες το ρούβλι κατά πολύ ισχυρότερο από το δολάριο: από ένα νόμισμα που νομοτελειακά θα καταρρεύσει (ανάλυση), όταν ελάχιστοι θα το περιμένουν.

ΠΗΓΗ   http://www.analyst.gr/2014/12/22/h-kentrika-elegxomeni-oikonomia-ths-elite/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s