Ο κερδοσκοπικός «αλγόριθμος» των Γερμανων και το ουκρανικό «ατύχημα».

Για πρώτη φορά στα τελευταία χρόνια, η πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών γεννά οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα, ακόμα και στον οικονομικό προμαχώνα της λιτότητας, το Βερολίνο.

Η οικονομία της ευρωζώνης βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένη από τις επιλογές που έχει ακολουθήσει την τελευταία πενταετία, αλλά και από τις πολιτικές που έχει εφαρμόσει και οι οποίες ήδη την έχουν ξεπεράσει. Και φυσικά, στο επίκεντρο πλέον αργά η γρήγορα θα βρεθεί και η γερμανική οικονομία. Το Βερολίνο, αφού κερδοσκόπησε, τώρα καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες από την κρίση που πλήττει του σημαντικότερους οικονομικούς της εταίρους, δηλαδή τις μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά και τη Ρωσία.
Η πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που επέβαλλε το Βερολίνο στους εταίρους του, είχε το δίχως άλλο σημαντικά οικονομικά οφέλη για το ίδιο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου (φθινόπωρο 2013), λόγω των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία δανείζεται η Γερμανία, αλλά και της μεγάλης ζήτησης που έχουν τα γερμανικά ομόλογα, το γερμανικό κράτος θα έχει μεταξύ 2010 και 2014 επιπλέον έσοδα ύψους 40,9 δισ. ευρώ. Το κόστος, σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα που κατέβαλε προκειμένου να έχει αυτά τα οφέλη, δεν ξεπέρασαν τα 599 εκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα τα ίδια δημοσιεύματα σημείωναν, ότι μεταξύ 2010 και 2012 ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δανείστηκε συνολικά 73 δισ. ευρώ λιγότερα από ότι προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, η κρίση μετατράπηκε απο τους γερμανικούς οικονομικούς σχεδιαστές σε χρηματοοικονομικό  προϊόν που προσέφερε αποδόσεις που θα ζήλευαν ακόμη και οι εμπνευστές των τοξικών ομολόγων την περίοδο της ακμής.
Ο κερδοσκοπικός «αλγόριθμος» που  εξασφάλιζε πέραν των οικονομικών αποδόσεων και πρόδηλα πολιτικά οφέλη, θα μπορούσε να συνεχίζεται για πολύ ακόμα. Το ουκρανικό «ατύχημα» όμως, ανέτρεψε τις πολιτικές παραδοχές οι οποίες θα επέτρεπαν στο γερμανικό «αεροπλανάκι» να συνεχίζει τις πτήσεις του χωρίς αναταράξεις.
Ήδη, η ευρωζώνη θεωρείται το «προβληματικό παιδί» της παγκόσμιας οικονομίας, καθώς το 2015 σύμφωνα με τις προβλέψεις η ανάπτυξη θα είναι της τάξης του 0,8%. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, ότι πρόκειται απλώς για μία αρνητική εξέλιξη πλήρως διαχειρίσιμη και η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θέσει  σε αμφισβήτηση τις βασικές παραδοχές του πολύπλοκου πολιτικοοικονομικού μοντέλου που εφαρμόζεται από το γερμανικό κυβερνητικό μηχανισμό. Και θα είχε δίκιο αν δεν είχαν συμβεί ενδιάμεσα τευτονικές αλλαγές, πολύ πιο σοβαρές από ότι φαίνεται.
Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι αυτήν τη φορά, η κρίση δεν εστιάζεται στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αλλά στις μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης. Η ιταλική οικονομία ήδη κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Στη Γαλλία, οι οικονομικοί δείκτες ουσιαστικά προαναγγέλουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα.
Το δεύτερο πρόβλημα μπορεί να έχει οικονομικά αίτια, αλλά οι επίπτωσεις σχετίζονται με τα νέα πολιτικά δεδομένα που διαμορφώνονται. Σύντομα ο πιο στενός πολιτικός σύμμαχος της Γερμανίας, ο ισπανός Ραχόϊ, θα κληθεί να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία των εκλογών. Την ίδια δοκιμασία θα περάσει και ο  βρετανός συνοδοιπόρος της κυρίας Μέρκελ, ο κ. Κάμερον. Παράλληλα, κανείς πλέον δεν μπορεί να αγνοήσει την πολιτική πίεση που υφίσταται και ο γάλλος πρόεδρος Φ.Ολάντ απο την κυρία Λεπέν.
Και μπορεί οι κακές επιδόσεις των μεγάλων χωρών της ευρωζώνης  -σε συνδυασμό με τη συρρικνωση της ρωσικής οικονομίας που ήδη βρίσκεται σε ύφεση-να ανησυχούν ήδη το Βερολίνο, αλλά η ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία του φαίνεται να είναι ο πολιτικός σχεδιασμός του.
Σε όλη την Ευρώπη, οι πολιτικές αλλαγές είναι κατακλυσμιαίες και πλέον προβάλλουν ως απειλή για την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι τώρα τα μέλη του ευρωπαϊκού κατεστημένου καθ ησύχαζαν τον εαυτό τους, αλλά και το ακροατήριό τους λέγοντας, ότι αυτές οι αλλαγές θα αρχίσουν να ξεφουσκώνουν από την ώρα που θα αρχίσουν να υποχωρούν οι οικονομικές επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης και της κρίσης τού ευρώ. Τώρα όμως η προοπτική μιας βαθειάς υφεσης στο πολιτικό και οικονομικό κέντρο της Ευρώπης, κάνει αυτά τα επιχειρήματα να ακούγονται ως …έωλα.
Η αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά από τη μεταπολεμική περίοδο, οι κοινωνικές αλλαγές που έχουν προκληθεί απο την οικονομική πολιτική που ακολουθείται, έχουν ανατρέψει τις βασικές παραδοχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η ανάπτυξη της Δυτικής Ευρώπης. Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης υπήρξαν ανέκαθεν υποκείμενες σε σκαμπανεβάσματα των αγορών. Αλλά παρόλες τις οξείες ανόδους και υφέσεις που έχουν βιώσει, ένα κρίσιμο οικονομικό δεδομένο έχει παραμείνει αξιοσημείωτα σταθερό: Με εξαίρεση μερικές σύντομες στιγμές σε περιόδους ακραίας κρίσης, ο μέσος πολίτης της δυτικής δημοκρατίας έχει, από την έναρξη της Βιομηχανικής Επανάστασης, απολαύσει υψηλότερο βιοτικό επίπεδο από τους γονείς του. Ο τυπικός πολίτης περιμένει να έχει περισσότερα χρήματα, να ζει περισσότερο και να περνά μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μη δουλεύοντας. Σύμφωνα με μια μεγάλη έρευνα που για πρώτη φορά διεξήχθη από τους οικονομολόγους Thomas Piketty και Emmanuel Saez, αυτό δεν είναι πλέον η σημερινή περίπτωση. Στις πιο ανεπτυγμένες δημοκρατίες, το μεσαίο εισόδημα έχει παραμείνει στάσιμο κατά τα τελευταία 25 χρόνια. Οι μέσοι ευρωπαίοι πολίτες σήμερα δεν βγάζουν μόνο λιγότερα χρήματα από ό, τι πριν από μια γενιά. Είναι επίσης πολύ λιγότερο σίγουροι για το μελλοντικό τους εισόδημα και το βαθμό τής προστασίας τους απέναντι σε νέες μορφές οικονομικών και κοινωνικών κινδύνων. Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν, ότι τόσοι πολλοί πολίτες, όχι μόνο υποφέρουν από μια ισχυρή αίσθηση οικονομικής παρακμής, αλλά και γίνονται όλο και περισσότερο πεπεισμένοι ότι το πολιτικό κατεστημένο τους έχει προδώσει.
Και αυτό είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα στο οποίο αργά ή γρήγορα θα πρέπει να βρεί λύση τόσο το Βερολίνο, όσο και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Στην πραγματικότητα, η οικονομία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών έχει εξελιχθεί σε μπούμερανγκ, η ισχύς του οποίου θα πολλαπλασιάζεται όσο η ανισότητα και η εγκατάλειψη του παραδοσιακού ευρωπαϊκού μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας θα εντείνεται. Υπό το πρίσμα αυτό, ίσως σύντομα γίνουμε μάρτυρες μίας αντίστροφης πορείας του ευρωπαϊκού ντόμινο.
ΠΗΓΗ  http://paratiritis.gr/content/%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AD%CE%BE%CE%BF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s