Γράμμα απο το Παρίσι.’Η αλλιως «Το αντεστραμενο Fight Club του 21ου Αιωνα.»

Ανταπόκριση απο το Παρίσι του Κωνσταντίνου Βογιατζόπουλου.
Θυμάμαι πριν από ένα χρόνο σ’ένα καφέ στο Παρίσι, είχα πιάσει συζήτηση μ’έναν Γάλλο, ηχολήπτη στο επάγγελμα, γύρω στα τριάντα, για τη πόλη στην οποία πολύ πρόσφατα είχα μετακομίσει.
Η συζήτηση σύντομα έφτασε στο πρόβλημα των υποβαθμισμένων παρισινών προαστίων όπου κατοικούν κυρίως άραβες και αφρικανοί μετανάστες, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Προσπεράσαμε τα αυτονόητα, ότι δηλαδή ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ή να μην πιστεύει στην οποιαδήποτε θρησκεία και μπήκαμε στην ουσία του πράγματος: την έντονη επιρροή του πολιτικού, εξτρεμιστικού Ισλάμ, του πολιτικού ρεύματος του τζιχαντισμού δηλαδή, στα κεφάλια των νέων (το τονίζω) ανθρώπων εκεί.
Μου αφηγήθηκε πως ο ίδιος, έχοντας μεγαλώσει σ’ένα τέτοιο προάστιο, είχε πολλούς φίλους πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών μουσουλμάνων. Συνεχίζοντας τη συζήτηση μου εξήγησε ότι είχε διάφορους γνωστούς του από την παιδική του ηλικία τους οποίους τους έχασε κάποια στιγμή όταν εικοσάριζε και τους οποίους ξαναείδε πρόσφατα : «παιδιά που ήξερα από το σχολείο είχαν φύγει τα τελευταία χρόνια και πολεμούσαν στη Συρία ή δεν ξέρω κι εγώ που στη Μέση Ανατολή». Μου λέει ότι ήταν συνηθισμένα παιδιά των προαστίων, κάποιοι ίσως μέσα στην ημι-παραβατικη ζωή (ντιλάροντας, συμμετέχοντας σε συμμορίες γειτονιών, κλπ) και τώρα που τους ξαναείδε πρόκειται για άλλους ανθρώπους, «για στρατιώτες». Μου εξήγησε αρκετά παραστατικά πώς η κορμοστασιά τους είχε αλλάξει και ότι ήξεραν να χειρίζονται όπλα, να λειτουργούν σε πεδίο μάχης, να έχουν στρατιωτική σκέψη. «Έχουν εκπαιδευτεί κανονικά σε στρατόπεδα, έχουν πολεμήσει και τώρα γυρνάνε πίσω».
Τζιχάντ και πολιτική στη γαλλική κοινωνία
Η ζωή στα γαλλικά προάστια είναι διαφορετική από τη ζωή στο κέντρο. Είναι ξεκάθαρο ότι η γαλλική, παρισινή κοινωνία, είναι μια καθαρά ταξική κοινωνία. Η μεσαία και ανώτερη τάξη είναι λευκή (με προφανώς εξαιρέσεις που δεν αναιρούν τον κανόνα όμως), ενώ οι χαμηλότερες τάξεις και τα φτωχά κοινωνικά στρώματα αποτελούνται, κατά κύριο λόγο, από μετανάστες πρώτης, δεύτερης, τρίτης και βάλε γενιάς που προέρχονται κυρίως από αφρικανικές ή αραβικές χώρες, πρώην αποικίες της Γαλλίας. Σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες η πλειοψηφία τους είναι φιλήσυχοι νοικοκυραίοι, που όπως όλοι οι μετανάστες έχουν έρθει σε μια ξένη χώρα για να εργαστούν και να φτιάξουν τις ζωές τους.
Ωστόσο, στις μικρότερες ηλικίες αυτών των ηλικιακών ομάδων, εντοπίζονται τα μεγαλύτερα φαινόμενα παραβατικότητας. Λογικό. Όπου υπάρχει φτώχεια, υπάρχει και παραβατικότητα, είναι γνωστά αυτά, ελάχιστοι λοβοτομημένοι της συνωμοταξίας «άδωνι γεωργιάδη» δεν παραδέχονται χιλιοαποδεδειγμένες κοινωνιολογικές αλήθειες. Συμμορίες, ναρκωτικά, νταλαβάρια, ποδοσφαιρική βία. Ένα γνωστό πακέτο παραβατικής ζωής που ακουμπά τις νεώτερες ηλικίες των πιο περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.
Πέραν όμως της κοινωνικο-οικονομικής περιθωριοποίησης, η νεολαία αυτή είναι πολιτικά περιθωριοποιημένη, δηλαδή δεν διαθέτει τα μέσα, υλικά και διανοητικά, αφενός να συμμετάσχει στην πολιτική ζωή του τόπου της και αφετέρου να αποκτήσει μια στέρεη και προοδευτική πολιτική συνείδηση. Ο εκφυλισμός και η απονομιμοποίηση του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, που ακουμπά συνολικά τη γαλλική νεολαία (όπως και γενικότερα την ευρωπαϊκή νεολαία, ιδιαίτερα εκείνη που μαστίζεται περισσότερο από τη κρίση), ακουμπά με δεκαπλάσια ισχύ τη νεολαία των προαστίων.
Απέναντι σε μια ζωή  χωρίς προοπτικές (γιατί το αμερικάνικο όνειρο της αγοράς και του φτωχού εργάτη που με σκληρή δουλειά και μπόλικο επιχειρηματικό πνεύμα θα γίνει και αυτός μια μέρα εκατομμυριούχος, έχει αποδομηθεί τουλάχιστον δυομιση δεκαετίες τώρα στη Γαλλία), το πιο ριζοσπαστικό –αλήτικο αν θέλετε- κομμάτι της νεολαίας των γαλλικών προαστίων, γελά όταν της μιλούν για εκλογές, κόμματα, πολιτική. Και καλά κάνει και γελά. Η πολιτική και οι εκπρόσωποί της είναι άνθρωποι ξένοι προς αυτούς και όσον αφορά τη ταξική-κοινωνική τους καταγωγή, αλλά και τον πολιτισμό. Σημαντική είναι η ανυπαρξία της γαλλικής Αριστεράς στα υποβαθμισμένα προάστια. Όχι μόνο δεν υπάρχει κομματικά και οργανωτικά, οι ιδέες της απουσιάζουν εντελώς. Προφανώς, η στοιχειώδης ταξική συνείδηση υπάρχει, αλλά δεν μεταφράζεται σε ιδέες και πολιτική δράση. Κοινώς, για έναν 20χρονο των προαστίων δεν υφίσταται πολιτική, δεν υφίσταται η έννοια «της πολιτικής δράσης» ούτε της γειωμένης «εργατικής» συνείδησης.
Το χώμα όμως για να αναπτυχθούν πολιτικές συνειδήσεις υπάρχει και είναι καρπερό. Η περιθωριοποίηση και η ανισότητα που βγάζει μάτι, δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να γεννήσει πολιτικές συνειδήσεις, να εντοπίζει τους «πολιτικούς της εχθρούς» και να αποφασίσει να αναζητήσει «πολιτικά όπλα». Εδώ λοιπόν, μπαίνει ο φονταμεταλισμός των πολιτικών οργανώσεων του Ισλάμ, που μάχονται τη Δύση εδώ και δεκαετίες. Εν αντιθέσει με τη μεσαία και μεγαλοαστική γαλλική τάξη, ένα μεγάλο κομμάτι των πληθυσμών στα υποβαθμισμένα προάστια όχι απλά δεν είναι κοσμικό, αντιθέτως είναι βαθειά θρησκευόμενο. Και δεν αναφέρομαι μόνο για τις μεγαλύτερες πληθυσμιακά ομάδες αλλά και για τους νέους εικοσάρηδες, τριαντάρηδες ακόμα και τους εφήβους.
Το Ισλάμ, ως θρησκεία, είναι βαθειά ριζωμένο στις μικροκοινωνίες των υποβαθμισμέων προαστίων και αυτό το γνωρίζει το άλλο μισό της γαλλικής κοινωνίας και γι ´αυτό το εχθρεύεται (και μετά τα χθεσινά περιστατικά, θα το εχθρεύεται ακόμη περισσότερο). Πάνω στην έντονη θρησκευτική πίστη των ομάδων αυτών, πατάει το οργανωμένο κίνημα του τζιχαντισμού, που αναπτύσσεται αθόρυβα εδώ και δεκαετίες στη Μέση Ανατολή, για να δώσει μια «πολιτική απάντηση» στην απόγνωση αυτών των νεαρών.
Το πολιτικό ρεύμα του τζιχαντισμού (διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «ισλάμ» για να ταυτοποιήσω αυτές τις τρομοκρατικές οργανώσεις, γιατί έτσι προσδίδω στο Ισλάμ έστω και ασυνείδητα μια αρνητική χροιά), προσφέρει στην περιθωριοποιημένη νεολαία αυτών των κοινωνικών ομάδων τα πολιτικά όπλα για να αντιμετωπίσει «πολιτικά» την κοινωνική αδικία που υφίσταται η τάξη της και η εθνοθρησκευτική ομάδα στην οποία ανήκει (στα πλαίσια πάντα της γαλλικής κοινωνίας). Δύο κόσμοι συγκρούονται που ο ένας μοιάζει περισσότερο ξένος από τον άλλον : η εχθρική «Δύση» στην οποία οι νεαροί αυτοί έχουν μεγαλώσει, αλλά στην οποία αισθάνονται ξένοι και το «Ισλάμ» του τόπου των γονιών και των παππούδων τους που βιώνει τη σκοτεινιά του πολέμου.
Έτσι λοιπόν, εντελώς λογικά και αβίαστα, ένα πολύ μικρό –ποσοστιαία- κομμάτι αυτών των κοινωνικών ομάδων στα υποβαθμισμένα γαλλικά προάστια, εγκαταλείποντας τη ζωή των συμμοριών, των ναρκωτικών ή τη νοικοκυραιίστικη ζωή, στρέφεται στο πολιτικό ρεύμα του τζιχαντισμού και τα πολιτικά όπλα που διαθέτει, σαν απάντηση στις κοινωνικο-οικονομικές αδικίες που υφίσταται και την πολιτική υπο-αντιπροσωπεύσει που βιώνει. Και έτσι ο πολιτικός τζιχαντισμός γίνεται εσωτερικό πολιτικό ζήτημα (και όχι ζήτημα εξωτερικήςπολιτικής) των δυτικών κοινωνιών.
Τα συννεφάκια της Δύσης
Η γαλλική και ευρωπαϊκή κοινή γνώμη έχει σοκαριστεί από τις χθεσινές δολοφονίες. Το σοκ αυτό δείχνει τα συννεφάκια στα οποία ζει ο μέσος δυτικός άνθρωπος. Ο πόλεμος της Δύσης στις περιοχές της Μέσης Ανατολής είναι σκληρός, βίαιος και δεν σταματά ούτε μέρα. Το πολιτικό κίνημα του τζιχαντισμού το φέρνει εντός των πυλών της Δύσης. Για πρώτη φορά το έκανε την 11η Σεπτεμβρίου, μετά στις επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου το 2004 και τη Μαδρίτη, πριν από μερικούς μήνες στην Αυστραλία, χθες στο Παρίσι.
Η δυτική κοινή γνώμη δεν φαίνεται να κατανοεί πόσο βαθύς είναι ο λάκκος στον οποίο τον έχουν σπρώξει οι κυβερνήσεις της εδώ και δεκαετίες, με το να διεξάγουν εκστρατείες αίματος στη Μέση Ανατολή και τώρα τελευταία στις –μουσουλμανικές πάλι- χώρες της Βόρειας Αφρικής. Και δεν κατανοεί ότι σ’αυτόν τον λάκκο, δεν υπάρχουν αόρατοι εχθροί που εμφανίζονται μόνο στα δελτία τηλεοράσεων.
Υπάρχουν στρατιώτες και υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να πολεμήσουν και να πάρουν ζωές, όχι σε κάποια μακρινή έρημο, αλλά μέσα στις δυτικές μητροπόλεις. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις το γνωρίζουν και γι’αυτό έχουν εντείνει και έχουν δημιουργήσει νέους τρόπους ελέγχου των πληθυσμών, για να μπορούν να αποκρούσουν από πριν ενδεχόμενες επιθέσεις. Κάθε τόσο κάτι τους ξεφεύγει, κάτι που είναι λογικό και αναπόφευκτο. Όσο και να προσπαθήσουν όμως να ελέγξουν με νέα τεχνολογικά και νομικά μέσα τους πλυθυσμούς (βλέπε ευρωπαϊκοί και αμερικανικοί τρομονόμοι, φυλακές Γ’ τύπου, Γκουαντάναμο μυστικές φυλακές για τζιχαντιστές, κλπ) δύσκολα θα καταφέρουν να πολεμήσουν την επιρροή  του πολιτικού ρεύματος του τζιχαντισμού εντός των κοινωνιών τους.
Και πώς να το καταφέρουν άλλωστε, όταν οι γέφυρες μεταξύ περιθωριοποιημένων «πολιτών» και πολιτικών θεσμών τρικλίζουν όλο και πιο δυνατά και η νέα γενιά που έρχεται φαίνεται να αντιμετωπίζει την πολιτική, τα κόμματα, την παραδοσιακή αντιμετώπιση της κοινωνίας για τη πολιτική, ως κάτι εντελώς ξένο γι’αυτή, που δεν το κατανοεί γιατί ουδέποτε το γνώρισε. Οι δυτικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες, μαζί με όλες τις άλλες «επιτυχίες» τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν πραγματικό πολιτικό εχθρό στο εσωτερικό τους, τον πολιτικό τζιχαντισμό. Και ταυτόχρονα, κατόρθωσαν να δημιουργήσουν τις καταλληλες κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές συνθήκες για να αντλεί ο πολιτικός τζιχαντισμός κανονικούς στρατιώτες μέσα από την επικράτειά τους.
ΠΗΓΗ   http://www.paratiritis.gr/content/%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s