Οι κίνδυνοι κατάρρευσης του δυτικού συστήματος.

Απαιτείται ένα νέο Bretton Woods, έτσι ώστε αφενός μεν να αποκατασταθούν ξανά οι «Θεσμοί» του, αφετέρου να υπάρξουν λύσεις στο πρόβλημα της υπερχρέωσης, καθώς επίσης της άνισης αναδιανομής των εισοδημάτων.

Η Δύση, οι Η.Π.Α. με τους μάλλον υποτελείς συμμάχους τους δηλαδή, με την ΕΕ και με την Ιαπωνία, κυριαρχεί τους τελευταίους αιώνες στον πλανήτη – ενώ όλες οι άλλες περιοχές υποτάσσονταν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Ένα από τα βασικότερα στοιχεία της ηγεμονίας της ήταν αναμφίβολα η οικονομική της δύναμη, με βάση την οποία επέβαλλε τόσο το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, όσο και τα νομίσματα της παγκοσμίως – το δολάριο, το ευρώ, το γεν, το ελβετικό φράγκο ή την κορώνα.

Ισχυρά χρηματιστήρια, μονοπωλιακές εταιρείες αξιολόγησης, πάμπλουτα ασφαλιστικά ταμεία, μεγάλες επενδυτικές εταιρείες, κερδοσκοπικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου, δυναμικές κεντρικές τράπεζες, τεράστιες εμπορικές, υπερδιογκωμένες αγορές παραγώγων κοκ., θωρακίζουν το δυτικό σύστημα, αυξάνοντας εκθετικά την ηγεμονική του θέση στον πλανήτη – η οποία δεν αμφισβητήθηκε από καμία άλλη χώρα, μέχρι το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Η κατάρρευση του 2008 έφερε στην επιφάνεια τα μεγάλα προβλήματα της Δύσης – τα οποία έγιναν πλέον ορατά δια γυμνού οφθαλμού, από το επόμενο ισχυρότερο «σύμπλεγμα χωρών» του πλανήτη: από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική).

Στα πλαίσια αυτά, ακολούθησε η πρώτη αμφισβήτηση της «παλαιάς τάξης πραγμάτων», του δυτικού συστήματος δηλαδή, από τη Ρωσία, η οποία είναι η μοναδική που διαθέτει ορισμένα επί πλέον «προνόμια» – ενεργειακό πλούτο, από τον οποίο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η Ευρώπη, καθώς επίσης ένα ισχυρό στρατιωτικό οπλοστάσιο, εμπλουτισμένο με σύγχρονα πυρηνικά όπλα.

Το «θράσος» όμως της Ρωσίας, παρά το ότι της έγινε επιτρεπτό μέχρι πρόσφατα, τιμωρήθηκε πολύ αυστηρά από τη Δύση, με αφορμή την προσάρτηση της Κριμαίας – με τη βοήθεια των κυρώσεων, καθώς επίσης της χειραγώγησης της τιμής του πετρελαίου. Τελευταία με την υποτίμηση της πιστοληπτικής της ικανότητας, η οποία οδήγησε ξανά το ρούβλι σε νέα χαμηλά – αυξάνοντας τις πιθανότητες χρεοκοπίας της (CDS, γράφημα), λόγω των εξωτερικών της οφειλών (700 δις $), παρά το ότι έχει σχεδόν μηδαμινό δημόσιο χρέος.

Ρωσία-Ουκρανία-–-η-πιθανότητα-χρεοκοπίας-των-δύο-χωρών-υπολογισμένη-βάση-των-spread-των-CDS.

Το γεγονός βέβαια, σύμφωνα με το οποίο θεωρείται υποψήφια χρεοκοπίας (πηγή), όπως η Ουκρανία, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή και η Ελλάδα, δεν είναι τόσο αντικειμενικό – αν και τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί, εάν δεν βοηθηθεί τελικά από την Κίνα, τη μοναδική ίσως χώρα που έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τις Η.Π.Α. (άρθρο).

Οι θρησκευτικοί κίνδυνοι

Περαιτέρω, εάν δεν ισχύουν οι περιρρέουσες θεωρίες συνομωσίας, σύμφωνα με τες οποίες οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι ήταν «στημένο παιχνίδι», με στόχο την οριστική διακοπή των σχέσεων της ΕΕ με τη Ρωσία (ειδικά επειδή ο πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ο πρώτος ηγέτης που ζήτησε το σταμάτημα των κυρώσεων), τότε επρόκειτο για μία «θρησκευτική αμφισβήτηση» της Δύσης, από το ισλαμικό κράτος – το οποίο έχει ισχυροποιηθεί σημαντικά στη Μέση Ανατολή.

Η αμφισβήτηση αυτή προέρχεται προφανώς από την οικονομική αδυναμία πολλών αναπτυγμένων χωρών, σαν αποτέλεσμα της υπερχρέωσης – ενώ πιθανότατα θα υπάρξουν αρκετά ακόμη «τρομοκρατικά χτυπήματα», μετά το μεγάλο αντίκτυπο που είχε το πρόσφατο.

Εάν δεν καταπολεμηθεί λοιπόν η βασική αιτία του προβλήματος, η υπερχρέωση, η οποία «στραγγαλίζει» τις δυνατότητες ανάπτυξης (το κλάσμα Χρέος/ΑΕΠ λύνεται μόνο από τον παρανομαστή του), εάν δηλαδή επιλεχθούν μέτρα καταστολής αντί πρόληψης, όπως συμπεραίνεται από την πρόταση της Ισπανίας για την επιβολή διασυνοριακών ελέγχων εντός της ΕΕ, η κατάσταση πιθανότατα θα επιδεινωθεί.

Στα πλαίσια αυτά απαιτείται ένα νέο Bretton Woods, όπως αυτό που διεξήχθη μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι ώστε αφενός μεν να αποκατασταθούν ξανά οι Θεσμοί του (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα), οι οποίοι μετά το 1970 έχουν μεταλλαχθεί σε όργανα επιβολής της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., αφετέρου να υπάρξουν ριζικές λύσεις στο πρόβλημα των χρεών, καθώς επίσης της εξαιρετικά άνισης αναδιανομής των εισοδημάτων.

Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δύσης θα καταρρεύσει παταγωδώς – με αποτέλεσμα να γίνει στόχος τόσο των ανερχομένων δυνάμεων του πλανήτη, ειδικά της Κίνας, όσο και των φανατικών θρησκευτικών ομάδων που αναπτύσσονται ραγδαία στις φτωχότερες περιοχές, στους μετανάστες ή στα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.

Εδώ δεν θα μπορούσε να αποκλεισθεί μία εισβολή τεραστίων διαστάσεων στην Ευρώπη, από τις χώρες της Ασίας, καθώς επίσης της Β. Αφρικής – ούτε η «κατάληψη» μεγάλων περιοχών από την Κίνα η οποία, ειδικά στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αγοράζει ότι βρει, συνήθως σε τιμές ευκαιρίας, λόγω της κρίσης.

Οι συγκρούσεις των χωρών μεταξύ τους

Η κατάρρευση του δυτικού συστήματος θα μπορούσε να προέλθει επίσης από φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό του,όπως συμπεραίνεται από τα αντιευρωπαϊκά πολιτικά κινήματα που αυξάνουν συνεχώς την εκλογική τους βάση. Επίσης από αναταραχές και εξεγέρσεις, λόγω των εισοδηματικών ανισοτήτων (Η.Π.Α.), καθώς επίσης της υπερβολικής φτωχοποίησης μεγάλων μερίδων του πληθυσμού εξ αιτίας της κρίσης (Νότια Ευρώπη).

Μία επόμενη απειλή για το δυτικό σύστημα είναι οι συγκρούσεις των διαφόρων χωρών μεταξύ τους – ο εμφύλιος πόλεμος, κατά κάποιον τρόπο. Στο παράδειγμα της Ελλάδας, η Γερμανία την απειλεί με εκδίωξη, εάν δεν υποταχθεί στις εντολές της – παρά το ότι θα μπορούσε να αποτελέσει τη σπίθα που θα προκαλούσε μία τεράστια πυρκαγιά.

Είτε όμως παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης η χώρα, είτε όχι, η αποπληρωμή των δανείων της είναι αδύνατη – αν και δεν απαιτείται η εξόφληση τους, αλλά η πληρωμή των τόκων, καθώς επίσης η ανακύκλωση των χρεολυσίων, όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες χώρες. Η Γερμανία δεν πρόκειται να εξοφλήσει επίσης ποτέ τα χρέη της, τα οποία ξεπερνούν τα 2 τρις €, αλλά θα συνεχίσει να παίρνει νέα δάνεια, για να πληρώνει τα παλιά.

Το γεγονός αυτό δεν ενοχλεί ουσιαστικά κανέναν, όσο μία χώρα εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της – κάτι που για την Ελλάδα δεν είναι ανέφικτο, όταν οι τόκοι του χρέους της δεν ξεπερνούν τα 6 δις € (μέσο επιτόκιο 2,4%) ή το 3% του ΑΕΠ της. Καμία χώρα στον πλανήτη δεν χρεοκόπησε ποτέ με τέτοιο ποσοστό τόκων στο ΑΕΠ της – πόσο μάλλον στο δικό της νόμισμα, το οποίο είναι το δεύτερο παγκόσμιο αποθεματικό.

Φυσικά δεν θα έπρεπε να ενοχλεί καθόλου τη Γερμανία, τα εμπορικά πλεονάσματα της οποίας είναι τεράστια (γράφημα), της τάξης των 200 δις € – ειδικά όταν γνωρίζει πως για να υπάρχουν αυτά τα πλεονάσματα, κάποιες άλλες χώρες θα πρέπει να έχουν ανάλογα ελλείμματα.

Γερμανία, εμπόριο – η εξέλιξη του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας το 2014, σε δις ευρώ.

Είναι δε αυτονόητο το ότι, σε εκείνες οι χώρες που παράγουν υποχρεωτικά ελλείμματα, τα δημόσια χρέη κάποτε ξεφεύγουν – οπότε οι πλεονασματικές υποχρεώνονται να διαγράψουν ένα μέρος τους. Άλλωστε οι Γερμανοί επενδυτές, μεταξύ των ετών 2006 και 2012, έχασαν συνολικά 600 δις € στο εξωτερικό, σύμφωνα με το οικονομικό ινστιτούτο DIW – το οποίο σήμερα συνηγορεί υπέρ μίας διαγραφής χρέους της Ελλάδας.

Δυστυχώς όμως, η κυβέρνηση της Γερμανίας δεν θέλει να παραδεχθεί το αυτονόητο – ούτε να αναλάβει τις ευθύνες της, λόγω των ευρωπαϊκών ασυμμετριών που η ίδια προκαλεί. Επιμένει λοιπόν να τρομοκρατεί την Ελλάδα, παρά τον κίνδυνο να προκληθούν αναταραχές στο εσωτερικό της, οι οποίες θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μία μεγαλύτερη έκρηξη στην Ευρώπη που θα επεκτεινόταν σε χρόνο μηδέν στην υπόλοιπη Δύση.

Συμπέρασμα

Όπως πολύ σωστά λέγεται, τα οικονομικά προβλήματα είναι αυτά που τελικά καταστρέφουν ακόμη και τις καλύτερες οικογένειες. Αυτά ακριβώς απειλούν σήμερα να καταστρέψουν τη Δύση – ενώ έτσι μόνο αιτιολογείται το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης, για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Απαιτείται λοιπόν επειγόντως η ριζική λύση τους – αφού μόνο η ανάκτηση της οικονομικής ευρωστίας της Δύσης θα την προφυλάξει από την κατάρρευση. Ακριβώς για το λόγο αυτό θεωρούμε πως θα έπρεπε να αποφασισθεί μία νέα σύσκεψη του τύπου του Bretton Woods, η οποία θα έθετε οριστικό τέλος στο πρόβλημα της υπερχρέωσης, καθώς επίσης των εμφυλίων συγκρούσεων των δυτικών χωρών μεταξύ τους.

Απαιτούνται βέβαια διάφοροι συμβιβασμοί και παραχωρήσεις από όλους, εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την ειρήνη στον πλανήτη, την ασφάλεια στις χώρες μας, καθώς επίσης το σημερινό βιοτικό μας επίπεδο. Όλες οι δυτικές χώρες δε θα πρέπει να αποδεχθούν αυτούς τους συμβιβασμούς, όσο ακόμη υπάρχει καιρός – αφού διαφορετικά η κατάσταση θα επιδεινωθεί για όλους, είτε προηγηθεί το ένα κράτος, είτε το άλλο.

ΠΗΓΗ  http://www.analyst.gr/2015/01/12/oi-kindinoi-katarevsis-tou-ditikou-sistimatos/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s