Οι βασιλικότεροι του βασιλεως και ο αντίπαλος μας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μία «εγκληματική συμμορία».

Του Αρη Οικονομου

Είναι λυπηρό να διαπιστώνει κανείς πως τόσο κάποια κόμματα, όσο και ορισμένα ΜΜΕ ή προβεβλημένοι Πολίτες, τοποθετούνται υπέρ των δανειστών – κατηγορώντας την κυβέρνηση και τρομοκρατώντας τους Έλληνες με την έξοδο από το ευρώ

Κατ’ αρχήν δεν ανήκω στους ψηφοφόρους της κυβέρνησης – όχι επειδή με ενοχλεί η αριστερή της ιδεολογία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν είναι αμιγής (κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, όλα τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του λαού κλπ.), αλλά επειδή θεώρησα τις προεκλογικές της υποσχέσεις εξαιρετικά δημαγωγικές, οπότε σε μεγάλο βαθμό ανέφικτες.

Δεν πίστεψα επίσης πως θα επέμενε στη βασικότερη δέσμευση όλων, στη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους (ανάλυση, Β.Β.), διαπιστώνοντας ότι δεν είχε συντάξει ένα εναλλακτικό σχέδιο – χωρίς το οποίο είναι φυσικά αδύνατη η αποτελεσματική διαπραγμάτευση, πόσο μάλλον η επίτευξη ενός τόσο δύσκολου στόχου, παρά τα μεγάλα πλεονεκτήματα της χώρας μας (άρθρο, Β.Β.).

Με δεδομένο τώρα το ότι, η σημερινή κυβέρνηση προκάλεσε πραξικοπηματικά τις πρόωρες εκλογές, αφαιρώντας από τη χώρα τη μοναδική δυνατότητα της να εξυπηρετεί το χρέος (τη δεύτερη επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου αποπληρωμής με χαμηλότερα επιτόκια, παράλληλα με την προσφυγή στις αγορές), οι επιφυλάξεις μου ήταν ακόμη μεγαλύτερες – γνωρίζοντας πως καθιστούσε μονόδρομο τη διαγραφή, χωρίς την οποία το δημόσιο χρέος είναι πια απολύτως μη βιώσιμο.

Φυσικά ορισμένοι έχουν την άποψη ότι μπορεί να εξυπηρετηθεί το χρέος, επειδή οι τόκοι έχουν μειωθεί σημαντικά – στα 6 δις € περίπου, σε ετήσια βάση. Ξεχνούν όμως τα χρεολύσια, τις δόσεις δηλαδή, οι οποίες δεν μπορούν πια να ανακυκλώνονται, όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες χώρες του πλανήτη – λόγω του ότι η Ελλάδα έχει αποκοπεί εντελώς από τις αγορές, μεταξύ άλλων με ευθύνη της Ευρώπης, αφού δεν τήρησε την υπόσχεση της του 2012 (επιμήκυνση, όταν η χώρα θα παρουσίαζε πρωτογενές πλεόνασμα).

Όταν δε κανένα κράτος στη Δύση δεν μειώνει το χρέος του, σε απόλυτο μέγεθος φυσικά και όχι ως ποσοστό επί του ΑΕΠ του αλλά, αντίθετα, το αυξάνει (όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας στο διάγραμμα που ακολουθεί), πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να τα καταφέρει; Με απλά λόγια, πως θα μπορούσε να παράγει δημοσιονομικά πλεονάσματα που θα κάλυπταν τόκους και χρεολύσια, όταν ακόμη και αυτά που απαιτεί παράλογα η Τρόικα (πρωτογενή 4,5% του ΑΕΠ), είναι αδύνατον ποτέ να επιτευχθούν;

Γερμανία – η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας

Επομένως, η μοναδική δυνατότητα της Ελλάδας να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της, αφού δεν επιμένει πλέον στη διαγραφή, θα ήταν ο περαιτέρω δανεισμός της από τις χώρες της Ευρωζώνης – κάτι φυσικά πολύ δύσκολο να συμβεί, ενώ θα ήταν (άδικα) εις βάρος των φορολογουμένων Πολιτών των εταίρων μας.

Ανεξάρτητα όμως από τις παραπάνω αντιρρήσεις και εύλογες επιφυλάξεις μου, η κυβέρνηση κέρδισε τις εκλογές και σεβάσθηκε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις – με εξαίρεση δυστυχώς τη διαγραφή.

Πριν από όλα λοιπόν ξεκίνησε τη διαπραγμάτευση της με την Ευρώπη – απαιτώντας πολύ σωστά την εκδίωξη της Τρόικας,το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων σε μία εποχή που οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων της χώρας έχουν καταρρεύσει, το τέλος των αποτυχημένων μνημονίων, τα οποία έχουν καταστρέψει τη χώρα κοκ.

Οφείλει λοιπόν να στηριχθεί από όλους τους Έλληνες και ιδίως από τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης – έτσι ώστε να φανεί πως η Ελλάδα είναι ενωμένη, ενώ οι Πολίτες της τοποθετούνται σύσσωμοι στο πλευρό της κυβέρνησης.

Στα πλαίσια αυτά είναι λυπηρό να διαπιστώνει κανείς πως τόσο ορισμένες παρατάξεις, όσο και κάποια ΜΜΕ ή προβεβλημένοι Πολίτες, εμφανίζονται σήμερα «βασιλικότεροι του βασιλιά» – με την έννοια πως τοποθετούνται με την πλευρά των δανειστών, επικρίνοντας ή/και κατηγορώντας την κυβέρνηση, παράλληλα με την τρομοκρατία των Ελλήνων, όσον αφορά τον κίνδυνο της εξόδου τους από το ευρώ.

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι όμως δεν είχαν ενημερώσει ποτέ τους Έλληνες για τους κινδύνους της παραμονής τους στο «καθεστώς της Τρόικας» – οι οποίοι, κατά την άποψη μου, ήταν απείρως μεγαλύτεροι, έχοντας αυξηθεί εκθετικά μετά την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας λόγω της δικτατορικής επιβολής των μνημονίων.

Ειδικότερα, η Ελλάδα κινδύνευε με τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της, με τη μετατροπή της σε άβουλο προτεκτοράτο της Γερμανίας, με την εξαθλίωση των Ελλήνων, καθώς επίσης, με την καταδίκη τους σε αέναους σκλάβους χρέους, οι οποίοι θα είχαν ένα και μοναδικό προνόμιο: τη χρήση του ευρώ.

Παρά το ότι είμαι λοιπόν φανατικά υπέρ της Ευρωζώνης, ελπίζοντας ότι θα καταφέρει να ενωθεί τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά προτού οδηγηθεί νομοτελειακά στη διάλυση, δεν θα έδινα ως αντάλλαγμα ποτέ τα παραπάνω – οπότε δεν μπορώ παρά να τοποθετηθώ στο πλευρό της κυβέρνησης, η οποία πρέπει να δώσει τη μάχη που δίνει, αναλαμβάνοντας όσο ρίσκα είναι υποχρεωμένη να πάρει για να πετύχει το σκοπό της: τη σωτηρία της Ελλάδας.

Άλλωστε ακόμη και το ύστατο ρίσκο, η στάση πληρωμών (άρθρο μου), δεν μας υποχρεώνει σε καμία περίπτωση να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη – εκτός εάν χάσουμε εμείς οι ίδιοι την ψυχραιμία μας, αυξάνοντας τις αναλήψεις από τις τράπεζες και πέφτοντας σαν ανόητοι στην παγίδα της Γερμανίας.

Ολοκληρώνοντας, εάν συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πως ο αντίπαλος μας δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μία «εγκληματική συμμορία», τότε θα καταλάβουμε πώς ακριβώς πρέπει να συμπεριφερθούμε – για να μην του επιτραπεί η ληστεία του σπιτιού μας, καθώς επίσης η δολοφονία μας. Προς επίρρωση της θέσης μου, υπενθυμίζω ένα παλαιότερο κείμενο της σελίδας που αφορά το ΔΝΤ – σημειώνοντας πως η Γερμανία είναι πολύ πιο επικίνδυνη:

Οι δολοφόνοι των λαών

Έχοντας αναφερθεί πάρα πολλές φορές στο ΔΝΤ, κυρίως δε στην ιστορία του αλλά και στο ότι, εάν δεν εκδιωχθεί από την πατρίδα μας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον, θεωρώ σκόπιμο να υπενθυμίσω ξανά την κριτική, την οποία του άσκησε ο J. Stieglitz – ο οποίος το 1999 όχι μόνο απολύθηκε από τη θέση του, ως ο υπεύθυνος οικονομολόγος του ταμείου, αλλά και του απαγορεύθηκε η είσοδος στο κτίριο (από τις υπηρεσίες ασφαλείας οι οποίες τον εμπόδισαν να λάβει μέρος στη σύσκεψη της Παγκόσμιας τράπεζας με το ΔΝΤ). Σύμφωνα τώρα με τον κ. Stieglitz, το ΔΝΤ ακολουθεί πιστά την παρακάτω στρατηγική των πέντε φάσεων:

(α) Πρώτη φάση, Αποκρατικοποιήσεις: Η διεθνής ελίτ καλωσορίζει ότι πέφτει στα χέρια της – χωρίς να είναι ιδιαίτερα επιλεκτική, αρκεί να αγοράζει τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές. Φυσικά κύριος στόχος της είναι οι κοινωφελείς επιχειρήσεις – αφού, μέσω αυτών, έχει τη δυνατότητα αφενός μεν να κερδοσκοπεί ασύστολα, αφετέρου να ελέγχει την εκάστοτε πολιτική εξουσία (καθώς επίσης τις εργατικές τάξεις, έχοντας καταστρέψει ήδη τη μεσαία).

Συνήθως συμμαχεί με την εκάστοτε τοπική ελίτ, στην οποία παρέχει κάποια ψίχουλα από τη λεία του – ενώ τη διορίζει τις περισσότερες φορές ως «ύπαρχο», παραμένοντας στο παρασκήνιο.

(β) Δεύτερη φάση, Απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου: Αν και η μέθοδος αυτή παρουσιάζεται θετικά στα κράτη, στα οποία εισβάλλει το ΔΝΤ, με την έννοια της προσέλκυσης επενδύσεων, μέσω των οποίων θα εξασφαλισθούν νέες θέσεις εργασίας κλπ., ουσιαστικά εξυπηρετεί την έξοδο των κεφαλαίων – αφού λεηλατηθεί εντελώς μία χώρα και ρευστοποιηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της.

(γ) Τρίτη φάση, Πτώση των τιμών των καταναλωτικών και λοιπών προϊόντων: Πρόκειται για ένα από τα εξυπνότερα τεχνάσματα-παγίδες του ΔΝΤ, το οποίο απελευθερώνει δήθεν την αγορά – με αποτέλεσμα να μειώνονται οι τιμές των προϊόντων, λόγω της καλύτερης λειτουργίας του ανταγωνισμού.

Εν τούτοις, η εμπειρία στις χώρες που εισέβαλε το ΔΝΤ έχει τεκμηριώσει ότι, οι τιμές των βασικών προϊόντων, όπως των τροφίμων, του νερού, του ηλεκτρισμού και της ενέργειας, εκτοξεύονται στα ύψη – σκόπιμα συνήθως, για να διευκολυνθεί η επόμενη φάση.

(δ) Τέταρτη φάση, Κοινωνικές αναταραχές και αιματηρές εξεγέρσεις: Αναφέρονται χαρακτηριστικά ως «ΔΝΤ – αναταραχές», οι οποίες διευκολύνουν την απορρύθμιση του εκάστοτε συστήματος – μία ύπουλη παγίδα στην οποία, παρά τα όσα λέγονται εναντίον των Ελλήνων, δεν έχουν μέχρι στιγμής πέσει.

Συνεχίζοντας, ο οικονομολόγος περιγράφει την τέταρτη φάση με την εξής πρόταση: «Όταν μία χώρα έχει πέσει στο καναβάτσο, το ΔΝΤ πιέζει να βγει και η τελευταία σταγόνα αίματος από το σώμα της. Γυρίζει το διακόπτη του φούρνου, στον οποίο την έχει τοποθετήσει, μέχρι το τέρμα – έτσι ώστε να πυρακτωθούν και να εκραγούν τα πάντα». Αναφέρει ως παραδείγματα τη Βολιβία, την Ινδονησία και το Εκουαδόρ – όπου, ακριβώς στο σημείο της υπερθέρμανσης, ξέσπασαν οι αιματηρές κοινωνικές αναταραχές.

Η αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή «Newsnight» έχει επιβεβαιώσει ότι, είδε ένα έγγραφο στην Παγκόσμια τράπεζα, το οποίο προέβλεπε ακριβώς τα παραπάνω: τις μεγάλες κοινωνικές αναταραχές δηλαδή, στα πλαίσια της στρατηγικής του ΔΝΤ για το Εκουαδόρ (Ισημερινός) – με ψυχρή, προμελετημένη ακρίβεια.

Οι κοινωνικές αναταραχές, σύμφωνα με το ΔΝΤ, έχουν ένα ανεκτίμητο πλεονέκτημα για αυτούς που σχεδιάζουν τη λεηλασία μίας χώρας: οι τιμές των μετοχών, των επιχειρήσεων, καθώς επίσης των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων του κράτους, στο οποίο έχει εισβάλλει το ΔΝΤ, καταρρέουν – με αποτέλεσμα η εξαγορά τους από τις πολυεθνικές εταιρείες της διεθνούς ελίτ να είναι μία εξαιρετικά κερδοφόρα διαδικασία.

(ε) Πέμπτη φάση, το ελεύθερο εμπόριο: Η δημιουργία ελευθέρων ζωνών εμπορίου, κάτω από την εποπτεία του ΠΟΕ – η οποία παρομοιάζεται με τους πολέμους του οπίου. Ειδικότερα, το 19ο αιώνα, οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι ξεκίνησαν έναν σκληρό αποικιοκρατικό πόλεμο – με στόχο την ανάπτυξη του παγκοσμίου εμπορίου.

Πρακτικά, ο πόλεμος αυτός έμοιαζε με την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων – όπου οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα σύνορα τους, με στρατιωτικά μέσα, ενώ τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ευρώπη λειτούργησαν προστατευτικά, διατηρώντας κλειστές τις αγορές τους.

Σήμερα βέβαια δεν χρειάζεται κανείς στρατιωτικές επεμβάσεις – αφού αρκούν οι επιθέσεις με τα χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής, σε συνδυασμό με την εισβολή του ΔΝΤ. Το καλύτερο παράδειγμα είναι η Ρωσία η οποία, παρά την οικονομική της ευρωστία, καθώς επίσης τη στρατιωτική της ισχύ, κινδυνεύει να χρεοκοπήσει – με δημόσιο χρέος μόλις της τάξης του 10% του ΑΕΠ της.

ΥΓ: Νομίζω πως η επιλογή της κυβέρνησης, όσον αφορά τον υποψήφιο για την προεδρεία της Δημοκρατίας, είναι πολύ σωστή – αφού δείχνει πως προωθεί την ενότητα στον πολιτικό χώρο, η οποία είναι απαραίτητη για να καταφέρει η Ελλάδα να πετύχει τους στόχους της. Εκτός αυτού, οι νομικές και συνταγματικές του γνώσεις είναι απολύτως συμβατές με τη θέση – αφού υπογράφει πολλά κυβερνητικά νομοσχέδια, έχοντας τη δυνατότητα να προτείνει τις απαραίτητες ενδεχομένως αλλαγές, με σεβασμό στο σύνταγμα της Ελλάδας.

ΠΗΓΗ  http://www.analyst.gr/2015/02/17/oi-vasilikoteroi-tou-vasilia/

Advertisements

One thought on “Οι βασιλικότεροι του βασιλεως και ο αντίπαλος μας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μία «εγκληματική συμμορία».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s