Οι κατηγοριες των ξενων εναντιον της Ελλαδας και η πραγματικη διασταση των προβληματων της.

Η Τρόικα, ακολουθώντας τις συμβουλές του ΔΝΤ, μείωσε οριζόντια τις δημόσιες δαπάνες, τους μισθούς και τα εισοδήματα των Ελλήνων, αυξάνοντας παράλληλα τους φόρους – με εύλογο αποτέλεσμα να οδηγηθεί το ελληνικό πλοίο απευθείας στα βράχια

«Αρκετοί θυμούνται ασφαλώς πως, όταν ρωτήθηκε η διευθύντρια του ΔΝΤ για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα ελληνικά νοσοκομεία (σαν αποτέλεσμα των μέτρων που επιβλήθηκαν στη χώρα), εάν ένοιωθε άσχημα για τις γυναίκες που δεν είχαν τη δυνατότητα να γεννήσουν τα παιδιά τους με την απαιτούμενη ιατρική βοήθεια, καθώς επίσης για τους αρρώστους που δεν μπορούσαν να αγοράσουν εκείνα τα φάρμακα που θα τους έσωζαν από το θάνατο, είχε πει τα εξής (πηγή):

«Με στενοχωρούν περισσότερο τα παιδιά στα μικρά χωριά του Νίγηρα, τα οποία πηγαίνουν στο σχολείο μόνο δύο ώρες την ημέρα, ενώ μοιράζονται ανά τρία την καρέκλα τους. Αυτά τα παιδιά σκέφτομαι συνεχώς, ενώ πιστεύω ότι χρειάζονται περισσότερο τη βοήθεια μας, από τους ανθρώπους στην Αθήνα«. 

Η ίδια ενάρετη κυρία τώρα, η οποία τον Οκτώβρη του 2014 πίεζε την τότε κυβέρνηση να ζητήσει διαγραφή του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, εκ μέρους της Ευρώπης όμως και χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να την οδηγήσει σε σύγκρουση με τη Γερμανία, στέκεται σήμερα εχθρικά απέναντι στη νέα ελληνική ηγεσία – παρά το ότι το Ταμείο είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την αποτυχία της χώρας μας να εξέλθει από την κρίση, μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια συνεχών προσπαθειών».

Ανάλυση

Η κυρία Lagarde, ως υπουργός οικονομικών της Γαλλίας, ήταν οπαδός της θεωρίας της «επεκτατικής δημοσιονομικής συστολής» (expansionary fiscal contraction). Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία όταν κανείς, υπό ορισμένες περιστάσεις, μειώνει σημαντικά τις δημόσιες δαπάνες, εφαρμόζοντας τη γνωστή πολιτική λιτότητας, αλλάζει τις μελλοντικές προσδοκίες σε σχέση με τους φόρους – οπότε διευρύνεται η ιδιωτική κατανάλωση, με αποτέλεσμα να ακολουθεί η ανάπτυξη.

Όπως έλεγε εκείνη την εποχή, «Εάν δεν περιορίσουμε τα δημόσια ελλείμματα στη Γαλλία, τότε δεν θα έχουμε ανάπτυξη –επειδή οι άνθρωποι θα ανησυχούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας τους, αποταμιεύοντας περισσότερο και καταναλώνοντας λιγότερο. Εάν όμως δεν καταναλώνουν, τότε αυξάνεται η ανεργία, ενώ μειώνονται τόσο οι επενδύσεις, όσο και η παραγωγή. Επομένως, θα πρέπει να καταπολεμήσουμε αυτόν τον επικίνδυνο κύκλο, με τη μέθοδο της μείωσης των ελλειμμάτων του δημοσίου» (πηγή).

Αυτού του είδους οι απόψεις, τις οποίες βέβαια δεν εφαρμόζουν οι Η.Π.Α., στηρίζονται στο θεώρημα της «ρικαρδιανής ισοδυναμίας», το οποίο αποδίδεται στον D. Ricardo (1821). Σύμφωνα με αυτό, η οποιαδήποτε αύξηση των κρατικών εξόδων με δανεικά χρήματα, οδηγεί στη μείωση των δαπανών του ιδιωτικού τομέα.

Η αιτία είναι το ότι τόσο οι καταναλωτές, όσο και οι επιχειρήσεις, φοβούνται την αύξηση των φόρων στο μέλλον – λόγω του ότι θα πρέπει να πληρωθούν τα χρέη που συσσωρεύει το δημόσιο, παράγοντας ελλείμματα και παίρνοντας δανεικά. Επομένως, αποταμιεύουν περισσότερο, για να είναι προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αντίθετα, όταν μία κυβέρνηση ανακοινώνει την υιοθέτηση μίας πολιτικής λιτότητας, τότε αυξάνονται οι ιδιωτικές δαπάνες, επειδή προσδοκούνται χαμηλότεροι φόροι στο μέλλον – με αποτέλεσμα να κλιμακώνεται η κατανάλωση, οπότε οι επενδύσεις, η παραγωγή και το ΑΕΠ.

Φυσικά το συμπέρασμα αυτό δεν είναι του Ricardo, αν και το θεώρημα του έχει σφάλματα που θα αναδείξουνε σε μελλοντικό κείμενο μας – αφού το υιοθετεί υπό προϋποθέσεις, στις οποίες ασφαλώς δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε ένα υπερχρεωμένο δημόσιο, ούτε η υπερβολική αύξηση των φόρων.

Αντίθετα, κρίνοντας από την πολιτική που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα, είναι το συμπέρασμα της αξιότιμης «κυρίας ΔΝΤ» και των συνεργατών της – οι οποίοι, επικεντρωνόμενοι στο μέλλον, ξέχασαν το παρόν, αφού μειώνοντας οριζόντια τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς, αύξησαν παράλληλα τους φόρους, οδηγώντας το δύστυχο ελληνικό πλοίο κατ’ ευθείαν στα βράχια.

Εδώ πάντως φαίνεται να οφείλονται οι συνεχείς λανθασμένες προβλέψεις του ΔΝΤ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης στην Ελλάδα – καθώς επίσης την ανεργία, η οποία δεν θα ξεπερνούσε το 15%, ενώ θα άρχιζε να μειώνεται από το 2013(πίνακας – πηγή: Mitchell 2015, IMF 2010, Eurostat )

Ελλάδα, οικονομία – οι προβλέψεις του ΔΝΤ και τα πραγματικά αποτελέσματα

Ελλάδα, οικονομία – οι προβλέψεις του ΔΝΤ (IMF Forecast) και τα πραγματικά αποτελέσματα (Actual Outcome), όσων αφορά την εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της Ελλάδας (Real GDP Growth), καθώς και του δείκτη ανεργίας (Unemployment Rate).

Όπως διαπιστώνεται από τον πίνακα, οι προβλέψεις του ΔΝΤ ήταν κάτι περισσότερο από άχρηστες – για παράδειγμα, τα στοιχεία του 2013, όπου προβλεπόταν ανάπτυξη 2,1% ενώ η Ελλάδα είχε ύφεση -4,2% (διαφορά 6,3% του ΑΕΠ!), με την ανεργία να τοποθετείται στο 14,3% όταν στην πραγματικότητα έφτασε στο 27,3%!

Καμία απολύτως πρόβλεψη λοιπόν δεν ήταν σωστή από τους «αστέρες» του Ταμείου, οι οποίοι έχουν σήμερα το θράσος να κατηγορούν τις κυβερνήσεις της Ελλάδας – όταν οι ίδιοι οδηγούσαν το καράβι, χωρίς καμία πυξίδα μέσα στη σκοτεινή νύχτα, στέλνοντας το απευθείας στα βράχια.

Τα αποτελέσματα αυτά ήταν φυσικά αναμενόμενα, ενώ δεν εξέπληξαν κανέναν οικονομολόγο στον πλανήτη – αφού ήταν ολοφάνερο πως μία τέτοια «αιμοχαρής» πολιτική λιτότητας και αυξημένης φορολογίας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, θα οδηγούσε σε μία δραματική πτώση τόσο τις δημόσιες, όσο και τις ιδιωτικές δαπάνες.

Επομένως, θα καταδίκαζε την Ελλάδα σε μία ύφεση με υψηλή ανεργία, η οποία θα εξελισσόταν σε έναν καταστροφικόαποπληθωρισμό – σε απολύτως προβλεπόμενα μεγέθη δηλαδή, τα οποία ασφαλώς γνώριζε το ΔΝΤ, έχοντας εντελώς διαφορετικούς στόχους (τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, όπως συνήθως κάνει στις χώρες που εισβάλλει).

Η δεύτερη φάση του εγκλήματος

Τελικά, τον Οκτώβριο του 2012, το ΔΝΤ δήλωσε δημόσια ότι έκανε λάθος, όσον αφορά τα μέτρα που επέβαλλε στη δύστυχη Ελλάδα. Ειδικότερα, παραδέχθηκε πως ο «δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής» ήταν πολύ υψηλότερος από τις προβλέψεις που είχε κάνει – ότι δηλαδή η μείωση του ΑΕΠ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη, σε σχέση με αυτήν που υπολόγιζε, ως επακόλουθο των μέτρων μείωσης των δημοσίων δαπανών.

Κατά το ΔΝΤ και το θεώρημα του Ricardo, έτσι όπως το μετέφραζε, τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από την Τρόικα στην Ελλάδα, ήταν αιτιολογημένα με βάση τα μοντέλα που είχε υιοθετήσει – σύμφωνα με τα οποία η ραγδαία μείωση των κρατικών ελλειμμάτων θα εξισορροπούταν από μία αντίστοιχη αύξηση των ιδιωτικών δαπανών, με αποτέλεσμα να επανέλθει σύντομα ο ρυθμός ανάπτυξης

Εν τούτοις, τα μοντέλα αποδείχθηκαν εντελώς λανθασμένα, καταστροφικά, αφού στην πραγματικότητα οδήγησαν στην κατάρρευση της ιδιωτικής κατανάλωσης – οπότε της ζήτησης και των επενδύσεων, βυθίζοντας την Ελλάδα σε μία τρομακτική ύφεση.

Αναλυτικότερα, το ΔΝΤ είχε υπολογίσει εσφαλμένα πως η μείωση των κρατικών δαπανών θα οδηγούσε στην αύξηση των συνολικών δαπανών της οικονομίας, οπότε ο συντελεστής θα ήταν χαμηλότερος από το 1 – λόγω της ανόδου των ιδιωτικών δαπανών και επενδύσεων.

Με απλά λόγια, ισχυριζόταν πως εάν το κράτος μείωνε τις δαπάνες του κατά 1 €, τότε το ΑΕΠ θα περιοριζόταν, για παράδειγμα, μόλις κατά 0,80 € (κάτω του 1 €). Εν τούτοις, σύμφωνα με μελέτες που διεξήχθηκαν (Παπαδημητρίου, 2013), ο πολλαπλασιαστής όχι μόνο δεν ήταν χαμηλότερος από το 1 αλλά, αντίθετα, πολύ υψηλότερος – άνω του 2,5.

Αυτό σημαίνει πως όταν το κράτος μείωνε τις δαπάνες του κατά 1 €, το ΑΕΠ περιοριζόταν τουλάχιστον κατά 2,5 € – οπότε η Ελλάδα οδηγούταν στο ικρίωμα. Η αιτία ήταν προφανώς η ταυτόχρονη μείωση των κρατικών δαπανών και των μισθών, παράλληλα με την αύξηση των φόρων – τα μέτρα δηλαδή που επέβαλλε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, βυθίζοντας την στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο της ύφεσης, της ανεργίας, των χρεοκοπιών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, της καταστροφής του παραγωγικού της ιστού κοκ.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ (αριστερή κάθετος, γαλάζια γραμμή) με το ιταλικό (δεξιά κάθετος, διακεκομμένη γραμμή) – από την οποία συμπεραίνεται το καταστροφικό αποτέλεσμα των μέτρων που επιβλήθηκαν, μετά το 2010, στο ακαθάριστο προϊόν της χώρας μας.

Ελλάδα, Ιταλία, ΑΕΠ – η εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Με κριτήριο το γράφημα, ενώ το ΑΕΠ της Ελλάδας συνέχισε τη σταθερή πτωτική του πορεία μετά το 2010, το αντίστοιχο της Ιταλίας, η οποία είχε ένα ανάλογο δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της, ανέκαμψε και στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε.

Στα πλαίσια αυτά, η αξιότιμη κυρία Lagarde θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτική με τις δημόσιες δηλώσεις της – ενώ ασφαλώς το Ταμείο θα έπρεπε να αποζημιώσει την Ελλάδα για τις ζημίες που της προκάλεσε, οι οποίες δεν αφορούν μόνο το ΑΕΠ της, αλλά πολλά άλλα.

Για παράδειγμα, η ιδιωτική ακίνητη περιουσία των Ελλήνων έχασε πάνω από το 50% της αξίας της (ενδεχομένως έως και 500 δις €), η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων επιχειρήσεων μειώθηκε πάνω από 150 δις €, τα χρέη του δημοσίου εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ο κάποτε υγιέστατος ιδιωτικός τομέας βυθίστηκε στα χρέη κοκ. Κατά την άποψη δε πολλών αναλυτών η Τρόικα, υπό την ηγεσία της Γερμανίας και του ΔΝΤ, ζημίωσε την Ελλάδα με ένα ποσόν που ίσως υπερβαίνει το 1 τρις € – ενώ οι προοπτικές της παραμένουν σκοτεινές.

Ο μύθος της διάσωσης

Συνεχίζοντας, από το γράφημα που ακολουθεί μπορεί να διαπιστώσει κανείς πόσο επιτυχημένη ήταν η πορεία της Ελλάδας, σε σχέση με τη Γερμανία, από το 2001 και μετά – έως το 2010, όπου έχασε το 30% του ΑΕΠ της, όσο περίπου οι Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης του 1929.

Ελλάδα, Γερμανία, ΑΕΠ – η εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας και της Γερμανίας.

Η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη, συγκριτικά με όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου – αφού η αμέσως επόμενη, η Ισπανία, έχασε «μόλις» το 10%. Είναι λοιπόν θράσος να αναφέρεται κανείς στη διάσωση της – πόσο μάλλον όταν ο ιδιωτικός της τομέας ήταν ελάχιστα χρεωμένος, συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες. Ακόμη και σήμερα δε οφείλει λιγότερο από το 100% του ΑΕΠ – όταν ο αντίστοιχος της Σουηδίας έχει χρέη της τάξης του 300% του ΑΕΠ (άρθρο).

Όλα όσα λέγονται λοιπόν, δυστυχώς ακόμη και από Έλληνες, σχετικά με το ότι η ανάπτυξη στηρίχθηκε στον υπερβολικό δανεισμό, είναι ανοησίες – αφού τίποτα δεν τεκμηριώνει αυτούς τους αυθαίρετους ισχυρισμούς.

Το ίδιο ισχύει επίσης για όλες εκείνες τις θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο σοκ της χρηματοπιστωτικής κρίσης ή στην προηγούμενη περίοδο – αφού οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν εκτεθειμένες σε τοξικά προϊόντα, δεν υπήρχε φούσκα ακινήτων, όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, ενώ το δημόσιο χρέος ήταν απόλυτα διαχειρίσημο (στο 110% περίπου του ΑΕΠ το 2008).

Η Ελλάδα κατέρρευσε αποκλειστικά και μόνο από τα προγράμματα που της επιβλήθηκαν από την Τρόικα, όταν οδηγήθηκε σκόπιμα το 2010 σε μία κρίση ρευστότητας, μετά από μία σειρά «μεθοδεύσεων» που ξεκίνησαν στα τέλη του 2009 – όπου δυστυχώς δεν μπορεί να αποκλεισθεί η ενδοτικότητα ορισμένων Ελλήνων.

Οι κατηγορίες εναντίον της Ελλάδας

Όσον αφορά τις κατηγορίες, σύμφωνα με τις οποίες η αιτία της σημερινής της κατάστασης είναι η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, καθώς επίσης το ότι οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους, τα εξής:

.

(α)  Διαφθορά: Υπάρχουν πάρα πολλές χώρες, οι οποίες υποφέρουν από τη καταστροφική αυτή ασθένεια, χωρίς όμως να έχουν πρόβλημα χρηματοδότησης τους – όπως η Γερμανία, η πρωταθλήτρια των διαφθορέων, στην οποία η διαφθορά είναι επίσης τεράστια, καθώς επίσης η Κίνα.

Παρά το ότι όμως στις περισσότερες χώρες του πλανήτη η διαφθορά είναι μεγάλη, καμία δεν οδηγήθηκε εξ αιτίας της στην κατάρρευση, μέσα σε τρία μόλις χρόνια – γεγονός αυτονόητο, αφού η διαφθορά στην Ελλάδα δεν αυξήθηκε μετά το 2010. Υπήρχε πολύ πριν το 2010, όπου η οικονομία της χώρας ήταν αρκετά καλή, χωρίς τότε να εμποδίζει την ανάπτυξη της – οπότε δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση την αιτία της σημερινής καταστροφής.

(β)  Φοροδιαφυγή: Πρόκειται για μία ακόμη σοβαρή ασθένεια, η οποία επηρεάζει τα έσοδα του κράτους, οπότε τον προϋπολογισμό. Εν τούτοις, δεν αιτιολογεί σε καμία περίπτωση την κατάρρευση του ΑΕΠ – αφού προϋπήρχε του 2010, όπως επίσης το μη λειτουργικό φορολογικό σύστημα, χωρίς να εμποδίζει την τότε ανάπτυξη.

Συγκρινόμενη δε με την τεράστια νόμιμη φοροδιαφυγή πολλών άλλων κρατών (Γερμανία, Ολλανδία κοκ.), σε συνδυασμό με την παράνομη φοροδιαφυγή των ίδιων χωρών, είναι κατά πολύ μικρότερη – οπότε δεν αποτελεί την αιτία της κρίσης. Με απλά λόγια, πρόκειται αναμφίβολα για ένα φαινόμενο που θα πρέπει να καταπολεμηθεί, αλλά δεν είναι αυτό που προκάλεσε την κατάρρευση της Ελλάδας.   

(γ)  Υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που θα έπρεπε: Εδώ υπάρχει μία αλήθεια που όμως δεν είναι το αποτέλεσμα του άκρατου δανεισμού των Ελλήνων – ο οποίος είναι πολύ χαμηλότερος από αυτόν άλλων χωρών. Πρόκειται για το τεράστιο έλλειμμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, το οποίο οφείλεται κυρίως στην έλλειψη σταθερού επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου – λόγω της καταστροφικής λειτουργίας του δημοσίου.

Το παραπάνω γεγονός είναι ασφαλώς μία από τις βασικές αιτίες της κατάρρευσης η οποία όμως, αντί να καταπολεμηθεί εκεί που έπρεπε, στον εξορθολογισμό δηλαδή της λειτουργίας του δημοσίου (καθυστερήσεις εγκρίσεων επενδύσεων, εμπόδια στους επιχειρηματίες, φακελάκια, αργή απονομή δικαιοσύνης κοκ.), επιλέχθηκε η οριζόντια μείωση των μισθών (ανάλυση) – με αποτέλεσμα να δοθεί η χαριστική βολή στην οικονομία.

Οι μισθοί βέβαια ήταν κατά πολύ υψηλότεροι από την παραγωγικότητα των εργαζόμενων – γεγονός που συμπεραίνεται από τα συνεχή, μεγάλα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Αντί όμως να μειωθούν, πόσο μάλλον οριζόντια,έπρεπε αφενός μεν να εξορθολογιστούν (μείωση των αδικαιολόγητα πολύ υψηλών), αφετέρου να αυξηθεί η παραγωγικότητα μέσω των επενδύσεων – κάτι που όμως προϋπέθετε την εξυγίανση του δημοσίου τομέα, η οποία δεν επιδιώχθηκε καθόλου, ούτε από την Τρόικα.

Η αιτία είναι ασφαλώς το ότι, η αύξηση της παραγωγικότητας/ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας θα περιόριζε τα εμπορικά της ελλείμματα – οπότε τα πλεονάσματα της Γερμανίας (τα ελλείμματα του ενός είναι πλεονάσματα του άλλου), πόσο μάλλον εάν κάτι τέτοιο δρομολογούσε η Τρόικα σε πολλές άλλες χώρες. Επομένως, δεν ήταν προς το συμφέρον της εντίμου «εταίρου» μας – οπότε δεν υπήρχε λόγος να διορθωθεί, αφού θα μπορούσε να εξισορροπηθεί από την πτώση των μισθών και την φτωχοποίηση των Ελλήνων (εσωτερική υποτίμηση).

ΠΗΓΗ  http://www.analyst.gr/2015/02/21/i-aksiotimi-kiria-lagarde/

Advertisements

2 thoughts on “Οι κατηγοριες των ξενων εναντιον της Ελλαδας και η πραγματικη διασταση των προβληματων της.

  1. Η ελληνική κυβέρνηση έκανε την κωλοτούμπα που όλοι περίμεναν (για την ακρίβεια ακροβατικό ολυμπιακών διαστάσεων). Την έκανε όμως για καλό σκοπό. Για να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Δεν θα πραγματοποιήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις προς τον ελληνικό λαό με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αλλά θα τηρήσει την σημαντικότερη υπόσχεσή της: να μας κρατήσει στο Ευρώ.
    Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα σώθηκε αλλά το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας. Θα παραμείνουμε σε κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας μέχρι τα τέλη Ιουνίου.
    Δείξαμε ότι τελικά σεβόμαστε το «νομικό πλαίσιο» αλλά ο τσαπατσούλικος τρόπος διαπραγμάτευσης κατέστρεψε την ελάχιστη εμπιστοσύνη που μας είχαν και έκανε πολλούς να μας κοιτούν με καχυποψία ή και να μας υπονομεύουν. Μπορούμε να το διορθώσουμε κάπως μέχρι τον Ιούνιο.
    Τότε θα υιοθετήσουμε το πρώτο καθαρόαιμο «πρώτη φορά Αριστερά» μνημόνιο και θα αρχίσει η φθορά της κυβέρνησης. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος της θητείας της (που ελπίζω να κρατήσει 4 χρόνια) η φθορά θα οφείλεται στον μεταρρυθμιστικό της οίστρο και όχι στη μετεξέλιξή της σε μια κυβέρνηση Σαμαρά με πρωθυπουργό τον Τσίπρα.

    πηγή:ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s