Η Λερναια Υδρα του μνημονιακου τερατος και η τιτανια προσπαθεια που πρεπει να καταβαλει η Ελλαδα .

Οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις με την γερμανική Ευρώπη, η ουσία, τα παράλογα και η νομική υπόσταση των δύο δανειακών συμβάσεων – η ανάγκη και οι δυνατότητες για ένα εθνικό σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από τη κρίση

Η από την έναρξη της διαπραγμάτευσης γνωστή στη κυβέρνηση σε όλη της την έκταση πραγματικότητα – που απορρέει δυστυχώς από τις δύο, τουλάχιστον κατά την ταπεινή μου άποψη, αποικιοκρατικές, λεόντειες και ετεροβαρείς δανειακές συμβάσεις και τις μνημονιακές δεσμεύσεις που ως αναπόσπαστο μέρος τις συνοδεύουν – πρόκειται ευτυχώς ή και δυστυχώς να πρυτανέψει τις επόμενες μέρες, αρχής γενομένης από την διαπραγμάτευση και κατάληξη της 20.2.15, για την «επίτευξη» συμφωνίας με τους «εταίρους» και κατά την άποψη μου στυγνούς δανειστές της χώρας μας.

Αφού συμφώνησαν, μετά το τέλος του τελευταίου έκτακτου Eurogroup, στον τρόπο διατύπωσης αυτής της συμφωνίας ή του κοινού ανακοινωθέντος, ώστε να παρουσιάζει σε έναν βαθμό μια «επίπλαστη» εικόνα που αφήνει ένα minimum αξιοπρέπειας στην ελληνική πλευρά κυρίως απέναντι στους ψηφοφόρους της νέας κυβέρνησης και γενικά απέναντι σε όλους τους Έλληνες, αλλά  σε έναν βαθμό ισχύει το ίδιο και για τον μόνιμο αντιρρησία του Eurogroup και γενικά της Ευρωζώνης και μακράν μεγαλύτερο κίνδυνο «της Ευρωπαϊκής Ιδέας » Wolfgang Schaeuble.

Οι δύο δανειακές συμβάσεις (του 2010 και του 2012) και τα περιβόητα μνημόνια είναι ακόμα και στο διαδίκτυο αναρτημένα. Συνεπώς δεν μπορεί να ισχυρίζεται κανένας στη κυβέρνηση ότι δεν τα γνώριζε, εκτός του ότι ήταν υποχρεωμένη και ως αξιωματική αντιπολίτευση να τα γνωρίζει, πως διαφορετικά δεν δέχθηκε τότε να τα ψηφίσει αφού δεν γνώριζε το περιεχόμενο τους και τον αλληλένδετο χαρακτήρα μεταξύ δανειακών συμβάσεων και μνημονίων;

Αυτές οι δύο δανειακές συμβάσεις, όχι μόνο συνοδεύονται ως αναπόσπαστο μέρος από τα μνημόνια των μέτρων και μεταρρυθμίσεων, αλλά προβλέπουν π.χ. και τους ακόλουθους από διάφορους ταπεινωτικούς όρους για τη χώρα μας:

1) Αυτές οι δανειακές συμβάσεις μπορούν να αλλάξουν ως προς τους όρους τους από την πλευρά των δανειστών (δηλαδή στην ουσία την Γερμανία), χωρίς καμία προηγούμενη συζήτηση με την ελληνική πλευρά. Οι δανειστές μας είναι μόνο υποχρεωμένοι να μας ενημερώσουν για τις αλλαγές αυτές αφού θα έχουν επέλθει, δηλαδή απλά πρέπει να λάβουμε γνώση επί των αλλαγών. Κατά τη γνώμη μου πολύ επικίνδυνο για τη χώρα μας.

2) Οι δανειακές συμβάσεις και τυχόν εξωσυμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές ή σε σχέση με αυτές θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το Αγγλικό δίκαιο.

3) Αποκλειστική δωσιδικία για την επίλυση οποιωνδήποτε διαφορών θα έχουν όμως τα δικαστήρια  του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου όπου και η έδρα του ΕΤΧΣ ή EFSF (European Financial Stability Facility). Υπάρχει όμως η δυνατότητα από την πλευρά των δανειστών δηλαδή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ΑΕ (ΕΤΧΣ) ή EFSF, με έδρα το Λουξεμβούργο και της Εταιρείας Wilmington Trust Limited ως Εμπιστευματοδόχος  Ομολογιών, με έδρα το Λονδίνο να επιλέξουν, σύμφωνα με σχετικό όρο που βρήκα π.χ. στη δεύτερη δανειακή σύμβαση, ως αρμόδια δικαστήρια για την εκδίκαση κάποιων διαφορών τα ημεδαπά δικαστήρια του Δικαιούχου Κράτους Μέλους της Ευρωζώνης, δηλαδή της χώρας μας, όπως επίσης και τα δικαστήρια δωσιδικίας του εφαρμοστέου δικαίου της δανειακής αυτής σύμβασης (που είναι το αγγλικό), δηλαδή τα δικαστήρια της Αγγλίας. Γράφω όλες αυτές τις λεπτομέρειες και σας κουράζω γιατί οσφραίνομαι ότισε αυτήν την παράγραφο μπορεί να κρύβεται ένα πολύ σημαντικό θέμα που θα άφηνε ίσως τη χώρα μας ακάλυπτη σε ότι αφορά την δυνατότητα χρήσης  του δικαιώματος της ετεροδικίας ως κράτος, που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και στο οποίο αναφέρομαι αναλυτικότερα παρακάτω στη παραγρ. 8). Φυσικά αν δεν ισχύουν οι ισχυρισμοί διαφόρων πολιτικών, όπως αναφέρω στη παραγρ. 8),  ότι αυτό το θέμα έχει ήδη σε βάρος μας ξεκαθαριστεί.

4) Υπάρχει ρητή απαγόρευση δανεισμού της χώρας μας από άλλες χώρες εκτός Ευρωζώνης, π.χ. από Ρωσία ή Κίνα κλπ. Συνεπώς προς τι η κοροϊδία απέναντι στο κόσμο για την δήθεν δυνατότητα δανεισμού της χώρας μας από τη Ρωσία ή την Κίνα; Εδώ έκαναν τα κόμματα της τ. συγκυβέρνησης απλά την πάπια και δεν έκαναν κουβέντα για να μην εκτεθούνε σε σχέση με το περιεχόμενο αυτών των συμβάσεων. Φυσικά μπορεί να δανειστεί η χώρα μας κατά παράβαση αυτού του όρου των δανειακών συμβάσεων με τις επιπτώσεις που αυτό όμως συνεπάγεται.

5) Η κάθε χώρα της Ευρωζώνης που μας έχει δανείσει στα πλαίσια αυτών των συμβάσεων μπορεί να μεταφέρει τις απαιτήσεις της εκ της δανειακής σύμβασης έναντι της χώρας μας σε άλλη χώρα της Ευρωζώνης, όπως π.χ. στη πλούσια Γερμανία, φυσικά εισπράττοντας στη προκειμένη περίπτωση το μέρος του δανείου που δικαιούται αυτή η χώρα από την Γερμανία και η Γερμανία θα έρθει στη θέση αυτής της χώρας στο ύψος και αυτού του μέρους του δανείου ως πιστωτής απέναντι στη χώρα μας.

6) Οι δανειστές μας μπορούν να εκχωρήσουν επίσης σε τρίτους, δηλαδή εκτός Ευρωζώνης, τις απαιτήσεις τους έναντι της χώρας μας που απορρέουν από αυτές τις δανειακές συμβάσεις , π.χ. σε εταιρίες όπως τα γνωστά καρτάλια των distress funds, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως π.χ. στη Τουρκία, το φαντάζεστε ;

7) Επίσης προνόησαν προφανώς οι Γερμανοί και περιλαμβάνεται ειδικός όρος στις δανειακές συμβάσεις, σύμφωνα με τον οποίο δεν μπορεί να γίνει συμψηφισμός απαιτήσεων της χώρας μας , άσχετες με αυτές τις δανειακές συμβάσεις, έναντι χώρας που συμμετέχει ως εγγυήτρια χώρα αλλά και ως μέτοχος στο ΕΤΧΣ ( EFSF).

Που μας παραπέμπει αυτό αβίαστα; φυσικά στο κατοχικό αναγκαστικό δάνειο και στις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει η Γερμανία από τον Β’ΠΠ. Αυτό δείχνει βέβαια ότι κατά βάθος φοβούνται οι Γερμανοί μήπως κάποια μέρα τελικά τολμήσει η χώρα μας να διεκδικήσει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τόσο το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο όσο και τις πολεμικές αποζημιώσεις , σημειωτέον σημερινής αξίας και των δύο, σύμφωνα με το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των  Γερμανικών  Οφειλών, 162 δισ  ευρώ  και εντόκως με επιτόκιο (ανατοκισμένο) 3% ετησίως από το 1946 έως σήμερα περίπου 1.200 δισ  ευρώ.

8) Σε περίπτωση μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις δανειακές συμβάσεις, δηλαδή π.χ. την μη πληρωμή των οφειλών μας, μπορούν επίσης και μάλιστα στα πλαίσια του αγγλικού δικαίου, να βάλουν χέρι οι «εταίροι» και δανειστές μας σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία που διαθέτει τώρα και στο μέλλον η χώρα μας, αν δεν κάνω λάθος ακόμα και στα τακτικά έσοδα του κράτους. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν έχουν απεμπολήσει οι τότε κυβερνήσεις με κάποιους «νομικίστικους όρους» που περιλαμβάνονται σ’ αυτές τις ογκώδεις συμβάσεις ακόμα και το δικαίωμα ετεροδικίας που δικαιούται η χώρα μας και κάθε χώρα στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου, όπως ανέφερα ήδη παραπάνω στη  παραγρ.3).

Αν και οφείλω να τονίσω ότι για το θέμα αυτό έχουν εκφράσει διάφοροι πολιτικοί της τ. αντιπολίτευσης την βεβαιότητα τους ότι οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις έχουν ξεκάθαρα παραιτηθεί από αυτό το δικαίωμα. Ένας εξ αυτών είναι ο καθηγητής  Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης και νυν Ευρωβουλευτής (τ. ΑΝΕΛ) Νότης Μαριάς. Σύμφωνα με τις προβλέψεις π.χ. της απόλυτης ετεροδικίας θεωρούνται τα εσωτερικά δικαστήρια, δηλαδή στη προκειμένη περίπτωση τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου ή για κάποιες διαφορές της Αγγλίας, αναρμόδια να δικάσουν πράξεις αλλοδαπών κρατών, στη προκειμένη περίπτωση της Ελλάδος, π.χ.  σε περίπτωση μη εκπλήρωσης των όρων των δύο δανειακών συμβάσεων.

Αυτό θα ίσχυε είτε αν πρόκειται για πράξεις δημόσιας εξουσίας, είτε αν αφορά πράξεις ιδιωτικού δικαίου, εκτός αν και εφόσον συγκατατεθεί το εναγόμενο αλλοδαπό κράτος, δηλαδή η Ελλάδα, όπως αυτό θα ίσχυε αν έχει π.χ. δίκιο ο Ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς. Μια που, σύμφωνα με τις παραπάνω προβλέψεις της δανειακής σύμβασης , μπορεί  κατά την επιλογή των δανειστών να είναι για κάποιες διαφορές και τα δικαστήρια της Αγγλίας αρμόδια , θα ίσχυε, όπως ανέφερα ήδη παραπάνω,  φυσικά το ίδιο και στη περίπτωση αυτή.

Με άλλα λόγια θα ήταν έτσι δύσκολο να εκτελεστούν οι όποιες αποφάσεις των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου ή της Αγγλίας στη χώρα μας με κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων κλπ., αφού θα έπρεπε, σύμφωνα με το δικαίωμα της ετεροδικίας, να έχουν εκδικαστεί στα ελληνικά δικαστήρια αυτές οι διαφορές  για τις οποίες θα προσέφευγαν οι δανειστές (το ΕΤΧΣΤ ). Αυτό είναι και το θέμα που ανέφερα στο τέλος της παραπάνω παραγρ. 3), για το οποίο διατηρώ μόνο μικρές επιφυλάξεις, μήπως και δεν έχει τελικά δίκιο ο Νότης Μαριάς, αν και μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι θα έλεγε ένας Έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου και Ευρωβουλευτής ένα τόσο χοντρό ψέμα για ένα τόσο σοβαρό θέμα επανειλημμένα δημοσίως.

Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη το γεγονός, ότι έχουν εντοπιστεί σε κάποια σημεία των δανειακών συμβάσεων καθόλου αμελητέες διαφορές με την έννοια της σωστής μετάφρασης , μεταξύ του αγγλικού και του ελληνικού κειμένου, όπου το αγγλικό κείμενο, σκόπιμα ή όχι, προβλέπει δυσμενέστερη για τη χώρα μας ερμηνεία κάποιων όρων.

Υπάρχουν και μια σειρά άλλων ανάλογων δεσμεύσεων αλλά δεν θέλω να σας κουράσω κι άλλο.

Αντιλαμβάνεται κανείς επίσης και την αστειότητα των λεονταρισμών κάποιων πολιτικών και δημοσιογράφων ακόμα και του ξένου τύπου, αλλά και καθηγητών οικονομολόγων, περί στάσης πληρωμών της χώρας μας εντός Ευρωζώνης ως ύστατο όπλο, πέραν όλων των παραπάνω, με την ΕΚΤ, με μεγαλύτερο μέτοχο κατά 27 % τη Γερμανία  να έχει πάντοτε τον διακόπτη της ρευστότητας απέναντι στις τράπεζες μας και απέναντι στη χώρα έτοιμο για κλείσιμο.

Χαρακτήρισα στην αρχή του σχόλιου μου αυτές τις δανειακές συμβάσεις ως αποικιοκρατικές , λεόντειες και ετεροβαρείς για τον επιπρόσθετο λόγο που απορρέει έμμεσα από τις δεσμεύσεις μας που αναφέρω παραπάνω στην αρχή της παραγρ. 8).
Δηλαδή ενώ όπως αναφέρω σ’ αυτή την παράγραφο έχουν οι δανειστές και «εταίροι μας» κατοχυρωθεί με τον τρόπο που αναλύω στη παράγραφο αυτή, σε ότι αφορά την εκπλήρωση των κατεξοχήν υποχρεώσεων μας που απορρέουν από τις δύο δανειακές συμβάσεις, που είναι π.χ. και κύρια η εμπρόθεσμη και έντοκη αποπληρωμή/επιστροφή των δανείων, μας υποχρεώνουν ταυτόχρονα και σε συγκεκριμένες δημοσιονομικές πολιτικές, μέτρα και μεταρρυθμίσεις που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθούν κατά τη διάρκεια ισχύος αυτών των μνημονίων/προγραμμάτων οι ελληνικές κυβερνήσεις.  Μάλιστα με σθεναρό έλεγχο εκ μέρους της περιβόητης Τρόικας και αξιολογήσεις σε ότι αφορά την υλοποίηση αυτών των μέτρων.

Άσχετα κι αν αρκετές από τις υποχρεωτικές κατ’ αυτόν τον τρόπο μεταρρυθμίσεις, ακόμα και κάποια μέτρα, θα έπρεπε να τα έχουμε υλοποιήσει από μόνοι μας χρόνια τώρα, δεν παύει ακόμα και αυτά να καθιστούν τις συμβάσεις αυτές κατά κάποιον τρόπο αποικιοκρατικές ,  λεόντειες και ετεροβαρείς. Φυσικά πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τα δημοσιονομικά και λοιπά μέτρα (τα τοξικά σε ότι αφορά την ύφεση, την ανεργία και την φτωχοποίηση που αυτά παράγουν).

Αυτό το ισχυρίζομαι για τον εξής απλό λόγο και ας με διορθώσουν οι πολύ περισσότερο εμού νομομαθείς φίλοι, μια που εγώ σπούδασα και νομικά αλλά κυρίως οικονομία και αυτό πριν πολλά χρόνια στη Γερμανία. Αν δεν κάνω λάθοςεντάσσονται αυτές οι δύο δανειακές συμβάσεις στο ενοχικό δίκαιο που είναι μέρος του αστικού δικαίου και ακολουθούν κατά συνέπεια στα περισσότερα ή σε πολλά σημεία τον αστικό κώδικα.

Σημειωτέον ότι ο δικός μας αστικός κώδικας είναι ή τουλάχιστον ήταν για πολλά χρόνια σχεδόν αντιγραφή του αντίστοιχου γερμανικού και αυτή πραγματοποιήθηκε το 1952, με την συμμετοχή στην αρμόδια επιτροπή από πλευράς Ελλάδος του αείμνηστου διακεκριμένου καθηγητή συνταγματολόγου και πολιτικού Δημήτρη Τσάτσου και από πλευράς Γερμανίας του επίσης διακεκριμένου και κορυφαίου Γερμανού καθηγητή συνταγματολόγου και μετέπειτα Πρύτανη του Παν/μίου της Κολωνίας, αλλά και πολλά χρόνια μετά (1973-1978) καθηγητή μου στο συνταγματικό δίκαιο, Prof.Dr.(x4) Klaus Stern, ο οποίος μάλιστα μου απένειμε μετά την αποφοίτηση μου στη σχετική τελετή και το δίπλωμα μου.

Στα πλαίσια αυτού του γερμανικού αστικού κώδικα περιλαμβάνεται στο γενικό του μέρος και συγκεκριμένα στο άρθρο 138 (Sittenwidriges Rechtsgeschaeft – Wucher ) η αναφορά και η περιγραφή για τις λεόντειες ή ετεροβαρείς συμφωνίες, τις οποίες αυτός ο γερμανικός νόμος τις χαρακτηρίζει μάλιστα ως ανήθικες ή αντιδεοντολογικές νομικές συναλλαγές, όταν μάλιστα εκμεταλλεύεται η μια πλευρά την δυσχερή θέση ανάγκης (επαπειλούμενη πτώχευση της χώρας ) που βρίσκεται η άλλη. Ο νόμος αυτός αναφέρει και άλλα πράγματα που θεωρώ ότι δεν εμπίπτουν στη περίπτωση μας, εκτός ίσως από την αναφορά στην ύπαρξη δυσαναλογίας του οφέλους της μιας πλευράς, στη περίπτωση μας των δανειστών, έναντι των υποχρεώσεων της άλλης που απορρέουν από την σύμβαση. Στα πλαίσια των παραπάνω έχω τώρα, εγώ ο απλός πολίτης, τις εξής απορίες με βάση την απλή λογική και την πεπατημένη και αν μπορέσει και θέλει κάποιος σοφότερος εμού και πιο ειδικός φίλος ας μου τις απαντήσει:

Αν μια εταιρεία προσφύγει σε μια τράπεζα στη χώρα μας ή στη Γερμανία και ζητήσει ένα σοβαρό ή και μεγάλο δάνειο για την επιχείρηση, θεωρούμε νομίζω όλοι ως αυτονόητη υποχρέωση και όχι μόνο δικαίωμα των τραπεζών να ζητήσουν εμπράγματες ασφάλειες, όπως υποθήκες ή προσημειώσεις σε ακίνητα , ή δεσμεύσεις άλλων περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης ή προσωπικά του επιχειρηματία και συγγενικών του προσώπων, ή ενός κατάλληλου εγγυητή και διάφορες άλλες που να καλύπτουν περίπου την αξία του δανείου.

Όπως βέβαια απεδείχθη ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν δυστυχώς στη χώρα μας δεν ακολουθούσαν τουλάχιστον σε όλες τις περιπτώσεις αυτή την αυτονόητη υποχρέωση τους οι τράπεζες. Αν και οι τράπεζες ζητούνε, όταν τις ζητούνε, συνήθως μεγαλύτερης αξίας εμπράγματες ασφάλειες από το δάνειο. Άντε ίσως σε κάποια πολύ μεγάλα δάνεια να ζητήσουν και τους τελευταίους ισολογισμούς και ένα business plan σχετικά με την οικονομική κατάσταση και τις προοπτικές της επιχείρησης. Ποτέ όμως δεν προδιαγράφουν οι τράπεζες και μάλιστα ως μέρος της δανειακής σύμβασης και ως υποχρέωση της επιχείρησης και τον λεπτομερή τρόπο που πρέπει να λειτουργεί η επιχείρηση, δηλαδή οικονομικά μέτρα, όπως μέτρα λιτότητας, την πώληση περιουσιακών της στοιχείων, τα οποία μάλιστα έχει δεσμεύσει ως εμπράγματες ασφάλειες στα πλαίσια του δανείου και η τράπεζα να ζητά από την επιχείρηση να τα πουλήσει προς κάλυψη μέρους του δανείου, καταθέτοντας τα χρήματα από την πώληση σε ειδικό δεσμευμένο λογαριασμό της Κεντρικής Τράπεζας, άσχετα με τις συμβατικές λήξεις των οφειλόμενων δόσεων του δανείου, την απαγόρευση να δανειστούμε από άλλη τράπεζα της ίδιας ή άλλης χώρας, την απόλυση (ή πρόσληψη) και μειώσεις των μισθών και λοιπών παροχών του προσωπικού και πάσης φύσεως συνήθεις λειτουργίες μιας επιχείρησης.

Τα τελευταία που αναφέρω και πολύ χειρότερα, με απίστευτη υφεσιακή (τοξική) επίδραση, περιλαμβάνονται όμως ως αλληλένδετες υποχρεώσεις της χώρας μας στα περιβόητα μνημόνια που είναι αναπόσπαστο μέρος των δανειακών συμβάσεων. Και το χειρότερο είναι ότι η υφεσιακή (ή τοξική όπως την χαρακτηρίζει ο φίλος μας ο Γιάνης Βαρουφάκης) επίδραση που δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της πάσης φύσεως και πάσης στόχευσης λιτότητας, ύφεσης και έτσι αύξηση της ανεργίας και πάλι ύφεσης, μια που δυστυχώς η οικονομία της χώρας μας στηρίζονταν για πολλά χρόνια κυρίως στους πυλώνες της δημόσιας και της ιδιωτικής κατανάλωσης και όλα αυτά μαζί και με τα καταστροφικά σε ύψος πρωτογενή πλεονάσματα να έχουν ως αποτέλεσμα την μεγάλη μείωση του ΑΕΠ και κατά συνέπεια τον λόγο του χρέους ως ποσοστό του κοινού παρανομαστή για το χρέος και τα δημοσιονομικά ελλείμματα που είναι το ΑΕΠ. Όλη αυτή η συνταγή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια ακόμα και σε βάθος χρόνου σε αδυναμία αποπληρωμής των δανείων με στόχο και την μείωση του χρέους και όχι μόνο την εξυπηρέτηση του μέσω της ανανέωσης του με νέα δανικά, είτε από τους «εταίρους μας» με τις όποιες επιπρόσθετες υποχρεώσεις σε δημοσιονομικά και άλλα μέτρα λιτότητας, είτε αν η δημοσιονομική και γενικότερη εικόνα της χώρας το επιτρέπει, μέσω της έκδοσης και διάθεσης στη πρωτογενή αγορά νέων ομολόγων με λογικά επιτόκια.

Εδώ θέλω όμως να θέσω και ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως οι «εταίροι» και δανειστές μας και ιδιαίτερα η ΓΕΡΜΑΝΙΑ και το ΔΝΤ έχουν στο μυαλό τους άλλους στόχους, άμεσους και απώτερους, όπως π.χ. την πάσης φύσεως δημόσια περιουσία ή συγκεκριμένα μέρη της και σε βάθος χρόνου τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο και τον γενικότερο ορυκτό πλούτο της χώρας;

Μήπως ειδικά η Γερμανία στοχεύει επιπλέον και σε κάτι ποιό απάνθρωπο, π.χ. στη δημιουργία ειδικών ζωνών εντός της ελληνικής επικράτειας αλλά και της επικράτειας και άλλων οικονομικά προβληματικών χώρων, κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου, ή ακόμα χειρότερα ολόκληρες αυτές οι χώρες να αποτελούν ειδικές ζώνες,  με ειδικό φορολογικό status για τις επιχειρήσεις και χωρίς εργασιακά δικαιώματα για τους εργαζόμενους, όπως  και με τελείως αποδυναμωμένα τα εργατικά συνδικάτα, με μισθούς Κίνας, αλλά με κόστος ζωής Γερμανίας, ώστε να μπορούν να κερδίζουν μέσω των τριγωνικών ενδοομιλικών συναλλαγών οι πολυεθνικές της επιχειρήσεις, φοροδιαφεύγοντας επιπλέον στη χώρα μας τους σημαντικούς φόρους που τους αναλογούν επί των πραγματικών τους κερδών;  Μάλιστα όλα αυτά αντιβαίνοντας τόσο την υφιστάμενη νομοθεσία της χώρας μας όσο και της ίδιας της ΕΕ χωρίς καμία επίπτωση.

 Και για να επιστρέψω και πάλι στο θέμα της οικονομίας, αυτός ο φαύλος κύκλος θα μπορούσε να σπάσει μόνο υπό την προϋπόθεση των χρόνια τώρα και συχνά εκ βάθρων αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στο φορολογικό σύστημα και στην ανύπαρκτη φορολογική δικαιοσύνη, στην φοροελεγκτική και φοροεισπρακτική μηχανή, στη λειτουργία του κράτους και της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης, (γραφειοκρατία, συναρμοδιότητες διαφόρων Υπουργείων, πολυνομία, αναξιοκρατία, νεποτισμός και απίστευτη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και πρώτα των πολιτικών), όπως και στην τοπική αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού, στη δικαιοσύνη που είναι ένα τεράστιας σημασίας θέμα που αγγίζει τα πάντα, την αντιμετώπιση του προβλήματος των όποιων κλειστών επαγγελμάτων και των κάθε είδους συντεχνιών της χώρας και της αγοράς, την πάταξη των παράνομων ενδοομιλικών συναλλαγών που έχουν σημαντικές επιπτώσεις, όπως ανέφερα ήδη παραπάνω και στο ύψος των τιμών στην αγορά και έτσι και στο κόστος ζωής των πολιτών, αλλά και στην φοροδιαφυγή, επίσης στην οργάνωση και καθοδήγηση της ίδιας της οικονομίας, ιδιαίτερα σε σχέση με τα αναγκαία μέτρα για την ανάπτυξη της στα πλαίσια και ενός νέου και ολοκληρωμένου πρότυπου ανάπτυξης που ακόμα δεν το βλέπω.

Αυτό που επίσης θα έπρεπε να γίνει προ πολλού και το λέω συνεχώς, είναι το ταχύτερο δυνατό και η εκπόνηση ενός δικού μας ολοκληρωμένου σχεδίου σύντομης (περίπου σε 1-2 χρόνια) και πλήρους εξόδου της χώρας από το όποιο μνημόνιο και την αποδέσμευση μας από την απόλυτη εξάρτηση έναντι των δανειστών μας και αυτό με δικά μας μέσα, τα οποία πιστέψτε με, υπάρχουν ακόμα αρκετά και μόνο που δεν φωνάζουν: «ξυπνήστε (άχρηστοι ; ) , αδιάφοροι και προπάντων ιδιοτελείς πολιτικοί και κυβερνήτες της χώρας, εδώ είμαστε!!!»

Για όποιον θέλει να μάθει τι εννοώ με την τελευταία αναφορά και δεν κουράστηκε ήδη διαβάζοντας αυτό το μακροσκελές και ίσως βαρετό κείμενο, θέλω να αναφέρω ότι έχω εκπονήσει ο ίδιος ήδη από το 2010 και εκ νέου το 2012, αυτή τη φορά με το όνομα «Σχέδιο Ηρακλής», ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πλήρους εξόδου της χώρας από το μνημόνιο εντός 1-2 ετών από ενάρξεως υλοποίησης του, λόγω διαφόρων προεργασιών και διαδικασιών που πρέπει να προηγηθούν πριν την εκτέλεση του τελικού του σκέλους, που θα φέρει και τα σωτήρια τεράστια έσοδα στο κράτος για την εφάπαξ αποπληρωμή μεγάλου μέρους του χρέους, καθιστώντας το βιώσιμο και έτσι την αποδέσμευση μας από τους δανειστές και την Τρόικα ή «τους θεσμούς» σύμφωνα με το νέο της όνομα, την επιστροφή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων που χάθηκαν ή καταληστεύτηκαν για πολλοστή φορά μέσω του περιβόητου PSI, αλλά μετατρέποντας παράλληλα και στα πλαίσια ενός νέου πρότυπου ανάπτυξης τη χώρα μας σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα ανάπτυξης για πολλά χρόνια.

Όλα αυτά μέσω της αξιοποίησης με τελείως διαφορετικό τρόπο του συνόλου της τεράστιας λεγόμενης ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου, π.χ. της συμμετοχής του δημοσίου ως πλειοψηφικού ή μειοψηφικού μετόχου στις 13 εισηγμένες στο ΧΑ ΔΕΚΟ, τις πολύ περισσότερες μη εισηγμένες ΔΕΚΟ με την ακίνητη τους περιουσία και των λοιπών περιουσιακών τους στοιχείων,  των λιμανιών, των αεροδρομίων και των λοιπών υποδομών (αυτοκινητοδρόμων), μέσω της μακροχρόνιας παραχώρησης  χρήσης τους, τις χιλιάδες  σχολάζουσες κληρονομιές  και διάφορα άλλα, δηλαδή του συνόλου των assets του δημοσίου, ιδιαίτερα όμως και της τεράστιας ακίνητης περιουσίας του δημοσίου.

Και αναφέρω με τελείως διαφορετικό τρόπο εννοώντας  από αυτόν που έχουν επιλέξει όλες οι κυβερνήσεις τα χρόνια της κρίσης από το 2011 και μετά – δηλαδή του ξεπουλήματος κομμάτι – κομμάτι και μπιρ παρά μέσω του περιβόητου ΤΑΙΠΕΔ ή σε ότι αφορά τα ακίνητα του δημοσίου και μέσω του ιστότοπου Ηλεκτρονικών Διαγωνισμών Ακινήτων της ΕΤΑΔ Α.Ε. (www.e-publicrealestate.gr), με πρώτα τα φιλέτα όλων αυτών των assets, (τυχαία; δεν νομίζω).

Προπάντων όμως θα διατηρούσε μετά την ολοκλήρωση αυτού του «Σχεδίου Ηρακλής» το δημόσιο για πάντα τον απόλυτο έλεγχο της ιδιοκτησίας ολόκληρης της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου και το εννοώ τόσο ιδιοκτησιακά όσο και λειτουργικά, αλλά θα μπορούσε, αν ακολουθούνταν και συμπληρωματικές προτάσεις μου, να απαλλαγεί το δημόσιο περαιτέρω από το δυσβάστακτο χρέος, φτάνοντας το και σε επίπεδα ως ποσοστού του  ΑΕΠ κάτω και από το χρέος της Γερμανίας.

Το συγκεκριμένο σχέδιο το έστειλα για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2010 με εταιρεία courier προσωπικά στον τότε Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και στον τότε ΥΠΟΙΚ Γ. Παπακωνσταντίνου, εκείνη την περίοδο μαζί με ένα άμεσο και πρωτόγνωρο σχέδιο ή μέτρο για τα ελληνικά δεδομένα αλλά και άμεσα αποτελεσματικό για την πλήρη, καλά διαβάσατε, για την πλήρη κάλυψη ολόκληρου του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009 (36 δισ ευρώ), που ήταν τότε η κύρια αιτία για την κακή εικόνα της οικονομίας της χώρας που όταν έγινε γνωστή εκτοξεύτηκαν τα spreads στα ύψη.

Αυτό το μέτρο το είχα προτείνει προφορικά ήδη προεκλογικά το 2009 σε γνωστό μου πολιτικό και μετέπειτα μέλος της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου για να το μεταφέρει ως εμπιστευτική πρόταση στον Γ. Παπανδρέου, αν μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας επαληθεύονταν οι σοβαρές ανησυχίες μου, που του μετέφερα επίσης, επειδή όχι μόνο δεν πίστευα ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν στο 6 % του ΑΕΠ, όπως ισχυρίζονταν δημοσίως ψευδέστατα ο τότε, σε επικίνδυνο βαθμό άχρηστος, ΥΠΟΙΚ Γιάννης Παπαθανασίου , αλλά έβαζα και κάθε στοίχημα ότι ήταν τουλάχιστον διπλάσιο και φοβόμουν τα χειρότερα για την οικονομία της χώρας, μια που το δημόσιο χρέος πλησίαζε τα 300 δισ ευρώ και τελικά έκλεισε στα 298 δις και έτσι με το ΑΕΠ στα 235 δισ ευρώ έφτασε τέλος του 2009 στο 126,8 % του ΑΕΠ.

Παράλληλα με ένα έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών περίπου στο 15% του ΑΕΠ. Τελικά το δημοσιονομικό έλλειμμα, όπως το γνωρίζουμε πλέον όλοι, ήταν στο τέλος του 2009 και αρκετά μεγαλύτερο από αυτό που φοβόμουν κατά την προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων και έκλεισε μετά τις διάφορες αναθεωρήσεις του από την Eurostat και την ΕΛΣΤΑΤ στα 36 δισ ευρώ ή στο 15,4 % του ΑΕΠ.

Η απάντηση τότε στη πρόταση μου αυτή του συγκεκριμένου πολιτικού ήταν η «προσφιλής « φράση των πολιτικών, όταν δεν ενδιαφέρονται να σκεφτούν έστω μήπως ανάλογες προτάσεις, ακόμα και απλών πολιτών με ένα επίπεδο ειδικής εκπαίδευσης και γνώσεων, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον τόπο όπως και τελικά την ίδια την κυβέρνηση τους, ότι « αυτά δεν γίνονται ούτε στην Ουγκάντα», αν και κατά την απόλυτη πεποίθηση μου, το μέτρο αυτό και απόλυτα δημοκρατικό και σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου, ή στη προκειμένη περίπτωση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, που για ειδικούς σημαντικούς λόγους  θα έπρεπε να προηγηθεί για την εφαρμογή του ίδιου του μέτρου αλλά και για την ρύθμιση και άλλων θεμάτων που θα σχετίζονταν με αυτό, αλλά και του Συντάγματος θα ήταν και θα είχε, όχι μόνο την αποδοχή, τον ενθουσιασμό και την ανακούφιση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά θα ανταποκρίνονταν και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Φυσικά δεν ανέφερε κουβέντα ο συγκεκριμένος πολιτικός τότε στον μετέπειτα Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και μετά αφού έγινε ο ΓΑΠ Πρωθυπουργός και ο ίδιος μέλος αυτής της κυβέρνησης. Το κυριότερο όμως θα ήταν ότι θα απέφευγε έτσι η χώρα και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού όλα όσα τραβάμε πέντε χρόνια τώρα. Τελικά έλαβα τότε (το 2010), κατόπιν παραλαβής του παραπάνω σχεδίου μου,  δύο ευχαριστήριες επιστολές από τον τότε Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον ΥΠΟΙΚ Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο τελευταίος ή καλύτερα η Διευθύντρια του γραφείου του, αφού με ευχαρίστησε, μου ανέφερε ότι «η επιστολή (εργασία) μου με τις ενδιαφέρουσες προτάσεις μου προωθήθηκε στις  επιτελικές ομάδες του Υπουργείου που έχουν την ευθύνη επεξεργασίας και εισήγησης μέτρων πολιτικής, για την αξιολόγηση τους».

Προφανώς εκεί κατέληξε η εργασία μου στον πλησιέστερο κάδο απορριμμάτων και δεν την διάβασε κανείς και έχω αρκετές και συγκεκριμένες ενδείξεις γι αυτή την άποψη μου αλλά δεν θέλω να σας κουράσω και μ’ αυτό. Πάντως δεν έλαβα ποτέ κάποια απάντηση από αυτή την επιτελική ομάδα του ΥΠΟΙΚ  ή από το γραφείο του τότε ΥΠΟΙΚ, ή έστω ένα τηλεφώνημα. Το ίδιο ακριβώς έγινε και τον Οκτώβριο του 2012 που την ξαναέγραψα, προσαρμοσμένη πλέον στα τρέχοντα μακροοικονομικά δεδομένα εκείνης της περιόδου, αλλά και με μια σειρά προτάσεων για την σημαντική απομείωση του χρέους, για διάφορα φορολογικά μέτρα με σκοπό την ανάπτυξη της χώρας και πολλά άλλα, αυτή τη φορά χωρίς το παραπάνω μέτρο για την κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος μια που είχαν αλλάξει στο μεταξύ σε σημαντικό βαθμό τα δεδομένα και έστειλα αυτή τη φορά την πολύ μεγαλύτερη εργασία μου (πάνω από 60 σελίδες ) στον τότε ΥΠΟΙΚ Γιάννη Στουρνάρα, στον τότε Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, σε διάφορους Υπουργούς, στον Πρόεδρο και Διευθ. Σύμβουλο του ΤΑΙΠΕΔ και σε όλους τους αρχηγούς των κομμάτων του κοινοβουλίου, πλην ΚΚΕ και Χ.Α., όπως και στον γνωστό δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου με 12 συστημένες ταχυδρομικές επιστολές, απευθυνόμενος μέσω της συνοδευτικής μου επιστολής στον κάθε παραλήπτη προσωπικά.

Θα μας πάρει πολύ να σας γράψω αναλυτικά το αποτέλεσμα της προσπάθειας μου και τον απίστευτο Γολγοθά που τράβηξα έναντι όλων των παραληπτών της εργασίας μου για να μάθω καταρχήν τι απέγινε η εργασία μου αυτή, μια που για μήνες δεν έπαιρνα από κανέναν μια απάντηση ή έστω ένα τηλεφώνημα. Αρκεί να σας πω ότι το αποτέλεσμα ήταν περίπου το ίδιο όπως την πρώτη φορά το 2010, με τη διάφορά ότι αυτή τη φορά δεν έλαβα ούτε καν μια ευχαριστήρια επιστολή.  Προφανώς βρίσκεται και αυτή η εργασία μου, με εντολή του γραφείου του τότε Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά αυτή τη φορά, ακόμα στο ΣΟΕ (Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων) του ΥΠΟΙΚ. για αξιολόγηση, όπως με ενημέρωσαν, στα πλαίσια των πολλών τηλεφωνημάτων μου, από το τμήμα πρωτοκόλλου του ΥΠΟΙΚ και στην ουσία τίποτα άλλο.

Σημειωτέον ότι ήδη στις 12.02.2011 είχα στείλει αυτό το σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση σε περίληψη δύο σελίδων με email στον τότε Γεν. Διευθυντή του ΙΟΒΕ και καθηγητή οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα και μου απάντησε και πάλι με email την ίδια ημέρα αρκετά θετικά και ότι συμφωνούσε στις γενικές γραμμές με αυτό το σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά με την αναφορά ότι « το πρόβλημα είναι η έλλειψη ενός σαφούς σχεδίου δράσης και ο φόβος του πολιτικού κόστους» και εννοούσε την τότε κυβέρνησης του ΓΑΠ.

Έτσι ενθαρρύνθηκα και ξαναέγραψα την εργασία μου τον επόμενο χρόνο, μετά την ανάληψη του ΥΠΟΙΚ από τον Γιάννη Στουρνάρα, όπως ανέφερα ήδη παραπάνω και την έστειλα στους παραπάνω 12 παραλήπτες. Και να φανταστεί κανείς ότι δούλευα τρις μήνες, το μισό καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2012 και συχνά μάλιστα τη νύχτα για να ξαναγράψω αυτό το σχέδιο και ολόκληρη την εργασία μου, που πιστεύω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πέραν του ίδιου του «Σχεδίου Ηρακλής», ώστε να μη στερήσω στη σύζυγο μου το καθημερινό μπάνιο, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών μας, στη πανέμορφη Θάλασσα της  περιοχής  Παλιουρίου Χαλκιδικής όπου βρίσκεται το εξοχικό μας.

Ο κ. Στουρνάρας θυμήθηκε μάλιστα, σύμφωνα με έναν εκ των συμβούλων του που συναντήθηκα στο ΥΠΟΙΚ στις 20 Ιουνίου του 2013, εκείνο το email που του είχα στείλει το 2011 όπως και την απάντηση του. Ο συγκεκριμένος σύμβουλος του τότε ΥΠΟΙΚ Γιάννη Στουρνάρα, ένας νέος οικονομολόγος με λαμπρές σπουδές κυρίως στο εξωτερικό, όπως με ενημέρωσαν,  που είμαι βέβαιος ότι διάβασε την εργασία μου και μάλιστα δύο φορές, όπως μου ανέφερε ο ίδιος κατά την δίωρη συνάντηση και συζήτηση που είχαμε στο γραφείο του, προσπάθησε να με πείσει ότι ο τότε Υπουργός που ενημερώθηκε από τον ίδιο περιληπτικά για το «Σχέδιο  Ηρακλής» που το είχε διαβάσει πλέον σε όλες του τις λεπτομέρειες, εξέφρασε την άποψη ότι λόγω της κακής εικόνας που είχε τότε η χώρα μας στο εσωτερικό αλλά κυρίως στο εξωτερικό, δεν θα είχε το σχέδιο αυτό μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας γιατί δεν θα βρίσκονταν ενδιαφερόμενοι επενδυτές. Βέβαια αυτή την άποψη του Υπουργού την ανέτρεψα αμέσως με την κατάλληλη επιχειρηματολογία και πιστεύω με απόλυτη επιτυχία.

Ο ίδιος εκφράστηκε σχετικά με την εργασία μου και το συγκεκριμένο σχέδιο με τα καλύτερα λόγια, το χαρακτήρισε από μια άποψη τόσο απλό στη σύλληψη όσο και καινοτόμο αλλά και αποτελεσματικό για την σύντομη έξοδο της χώρας από την κρίση, μέσω της επιστροφής του μεγαλύτερου μέρους των δανείων, αλλά και της περαιτέρω απομείωσης του δημόσιου χρέους με παράλληλες συνδυαστικές κινήσεις που πρότεινα, αλλά  και την δημιουργία μιας αναπτυξιακής πορείας χωρίς προηγούμενο για την Ελλάδα. Βέβαια κατάλαβα από τον τρόπο που μου μετέφερε αυτή την παρατήρηση του Υπουργού ο συγκεκριμένος  σύμβουλος του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι συμμερίζεται αυτή την άποψη, ότι στη πραγματικότητα δεν συμφωνούσε καθόλου με τον Υπουργό.

Τελικά συμφωνήσαμε να περιμένουμε και την αξιολόγηση από το ΣΟΕ (Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων) του ΥΠΟΙΚ με επικεφαλής τότε τον καθηγητή Πάνο Τσακλόγλου, προσωπικό φίλο του Γιάννη Στουρνάρα και επικεφαλής από ελληνικής πλευράς της ομάδας εργασίας (Euro Working Group) του Eurogroup στις Βρυξέλλες.

Φυσικά εκεί τελείωσε η υπόθεση αφού δεν άκουσα τίποτα πλέον για το συγκεκριμένο θέμα από πλευράς του ΥΠΟΙΚ και ούτε από τους υπόλοιπους 11 παραλήπτες της εργασίας μου. Αυτά που γράφω σχετικά με αυτή την δεύτερη εργασία μου είναι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος ολόκληρης αυτής της ιστορίας και του κυριολεκτικού Γολγοθά που τράβηξα και τις προσπάθειες που έκανα, να πετύχω τι, απλά να βοηθήσω τη χώρα μου για να βγει από αυτή την κατάντια.

ΠΗΓΗ  http://www.analyst.gr/2015/02/22/sxedio-iraklis/

Advertisements

2 thoughts on “Η Λερναια Υδρα του μνημονιακου τερατος και η τιτανια προσπαθεια που πρεπει να καταβαλει η Ελλαδα .

  1. Ευτυχώς στο παρά πέντε, και λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία για το ελληνικό πρόγραμμα, η κυβέρνηση έκανε την κωλοτούμπα που θα έπρεπε να έχει κάνει εδώ και καιρό. Ο κ. Τσίπρας αποδέχθηκε όλα όσα έλεγε ότι δεν θα αποδεχθεί, κι ευτυχώς που το έκανε.
    Η χώρα βρίσκεται εκτός απροόπτου, και πάλι σε πρόγραμμα, υπό την ομπρέλα των δανειστών, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε, δεν θα διαλυθούν οι τράπεζες, δεν θα περιμένουμε στα ΑΤΜ για να πάρουμε κανένα κατοστάρικο και θα μπορέσουμε να περιμένουμε τους μισθούς και τις συντάξεις μας.
    Αυτό πράγματι είναι μεγάλο επίτευγμα για την κυβέρνηση. Μπράβο Αλέξη, όμως, άργησες πολύ. Η χώρα τραυματίστηκε, συκοφαντήθηκε, χάθηκε κάθε έννοια εμπιστοσύνης, συγκρούστηκε άνευ λόγου κι αιτίας με τους Ευρωπαίους και τελικά τι έγινε; Η Ελλάδα γυρνά εκεί που ήταν και πριν τις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει τη χώρα εκεί που την άφησε ο Σαμαράς με μια μεγάλη διαφορά. Πριν τα Χριστούγεννα η Ελλάδα έβγαινε από το Μνημόνιο, διεκδικούσε μια εξάμηνη προληπτική γραμμή στήριξης με χαλαρούς όρους, ετοιμαζόταν να βγει στις αγορές.
    Τώρα, οι συνθήκες έχουν γίνει πολύ χειρότερες. Η παρούσα κυβέρνηση πήρε τετράμηνη παράταση, είναι υποχρεωμένη να καταθέσει λίστα με σοβαρές μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να την εγκρίνουν οι ξένοι, και ταυτόχρονα μπαίνουν οι βάσεις για μια νέα δανειακή σύμβαση. Κι επειδή εμείς είμαστε παραδοσιακοί αυτό σημαίνει τρίτο Μνημόνιο με όρους και χρονική διάρκεια που θα την αποφασίσουν μέσα στο τετράμηνο.
    Αν θα ήθελε κάποιος να βάλει ένα δεύτερο τίτλο στα τεκταινόμενα είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα από χθες είναι κάτι άλλο αφού κατάφερε μόλις σε 20 ημέρες να απογοητεύσει τους οπαδούς της που περίμεναν καλύτερες διαπραγματεύσεις, καλύτερες συμφωνίες ή ακόμη και ρήξεις.
    Ο Αλέξης έπαιξε κι έχασε κι αν θα μπορέσει να σκίσει κάτι είναι πλέον το πρόγραμμά του. Η «Θεσσαλονίκη με το πρόγραμμα» εάλω κύριε Τσίπρα από εσένα τον ίδιο.
    Όχι σε μονομερείς ενέργειες, λένε οι δανειστές. Δηλαδή μην τολμήσετε να πάρετε μέτρα τα οποία θα έχουν έστω κι ένα ευρώ κόστος. Επομένως, φίλοι συνταξιούχοι ξεχάστε τη 13η σύνταξη. Φίλοι εργαζόμενοι τέλος τα 751 ευρώ. Προσλήψεις; Ξεχάστε τις. Και βεβαίως θα πρέπει να σταματήσουν και μια σειρά από άλλες. Για παράδειγμα, τι θα γίνει με τον ΕΝΦΙΑ, τον φόρο που «έριξε» την προηγούμενη κυβέρνηση. Το σχέδιο Τσίπρα προέβλεπε αντικατάστασή του από ΦΜΑΠ αλλά με ελάφρυνση κατά 2 δις ευρώ. Τώρα λοιπόν η υπόθεση αυτή αναστέλλεται επ’ αόριστω ή θα μπει ένας νέος φόρος που θα βαφτιστεί αλλιώς αλλά θα έχει το ίδιο βάρος για τους πολίτες
    Δεινή ήττα για τα «νούμερα» των διαπραγματεύσεων είναι επίσης η λεγόμενη επέκταση του MFAFA (Master Financial Agreement Facility Agreement), όπως βαφτίστηκε το Μνημόνιο. Η χώρα για άλλους τέσσερις μήνες θα είναι στο παλιό μνημόνιο ενώ στην προηγούμενη διαπραγμάτευση θα είχε βγει 28 Φεβρουαρίου και θα είχε μπει σε χαλαρή προληπτική γραμμή στήριξης.
    Ο Τσίπρας ηττήθηκε ακόμη και στο ότι δεν πήρε 6μηνη παράταση, έτσι τον Ιούνιο θα αξιολογηθεί σκληρά κι ενώ το τρίμηνο του καλοκαιριού θα πρέπει να πληρώσει πάνω από 11,5 δις σε ομόλογα που λήγουν.
    Το ακόμη χειρότερο; Μετά τον Ιούνιο η χώρα πάει σε νέο πρόγραμμα, δηλαδή στο 2ο Μνημόνιο. Από το πρόγραμμα γέφυρα δηλαδή πάμε κατευθείαν σε νέα δανειακή σύμβαση η οποία φυσικά θα ονομαστεί «κοινωνικό συμβόλαιο» για να μη θιγούν οι ακραίοι Συριζαίοι. Κι όπως όλοι ξέρουμε, ο λαός θα πληρώσει τα σκληρά μέτρα που θα ληφθούν.
    Μεγάλη ήττα επίσης με τα λεφτά του ΤΧΣ. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε πετύχει να έχει τα 11 δις υπό τον έλεγχό της και διαπραγματευόταν αυτά τα λεφτά να πάνε στην χρηματοδότηση της γραμμής στήριξης. Τώρα τα λεφτά αυτά επιστρέφονται και θα χρησιμοποιηθούν μόνο για τις τράπεζες. Εδώ να πούμε ότι σκίζεται και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για χρηματοδότηση των μέτρων ανακούφισης από αυτά τα λεφτά. Το ξεχνάνε και το υπέγραψαν κιόλας.
    Τεράστια ήττα η αποδοχή της «επαναστατικής κυβέρνησης» όλων των προηγούμενων προγραμμάτων. Δεσμεύτηκε ότι θα τιμήσει τις προηγούμενες συμφωνίες και θα αποπληρώσει τους πιστωτές της. Αυτούς που έμειναν μετά το κούρεμα του 2012, θέμα το οποίο ήταν σημαία προεκλογικά για τον ΣΥΡΙΖΑ.
    Θέλετε να μάθετε τι κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ από τη διαπραγμάτευση; Εκτός από το προφανές, ότι δηλαδή κρατιέται η χώρα όρθια, ο κ. Τσίπρας κέρδισε τον τίτλο του μεγαλύτερου νονού – παπατζή στην ελληνική πολιτική ιστορία. Κέρδισε να μην υπάρχει η λέξη τρόικα αλλά οι «θεσμοί». Οι οποίοι θα συνεχίσουν βεβαίως να αξιολογούν.
    Πέτυχε να μην λέγεται το πρόγραμμα Μνημόνιο, πέτυχε βεβαίως να μη δεσμεύεται να βγάλει πλεόνασμα 3% του ΑΕΠ. Επίσης πέτυχε να εισπράξει το 1,9 δις από τα κέρδη της ΕΚΤ και μετά την αξιολόγηση να συνεχίσουν να έρχονται οι δόσεις από την… πάλαι ποτέ τρόικα.
    Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο κ. Τσίπρας και η παρέα του κατάλαβαν πόσο είχαν εγκλωβιστεί στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις αλλά και στις υπερφίαλες υποσχέσεις για «σκληρή διαπραγμάτευση». Οι τζάμπα μαγκιές δεν πέρασαν και πλέον η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα στο πώς θα εξηγήσει στους βουλευτές του την τεράστια κυβίστηση που έκανε. Κι απ’ ότι μαθαίνουμε, στις Κ.Ο. του κόμματος τα πράγματα είναι πολύ… άγρια. Μόνο ξύλο όπως στην Τουρκία δεν έχει πέσει. Ομοίως και ο ψεκασμένος θα πρέπει να εύχεται να ψεκαστούν οι βουλευτές και οπαδοί του για να μην καταλάβουν την… στάση στα τέσσερα.
    Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛΛ ελάχιστα μας ενδιαφέρει. Θα πληρώσουν το τίμημα της αλαζονικής τους στάσης και της δίψας τους για την εξουσία. Μας νοιάζει για την Ελλάδα η οποία έχει χάσει πολύτιμο έδαφος, πολύτιμο αέρα και κινδυνεύει να χάσει και μεγάλο μέρος της εθνικής της αξιοπρέπειας.
    Ελπίζουμε να μην είναι αργά για διορθώσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s