Η χρηματοδοτική «ασφυξία» της Αθήνας και οι επιλογές Draghi.

Του Γ. Αγγέλη

Ενόψει της συνόδου του Συμβουλίου της ΕΚΤ στη Λευκωσία, την ερχόμενη Τετάρτη, εύλογα κορυφώνεται η «φιλολογία» για το πώς θα αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση το ταμειακό της πρόβλημα, μέσα στο χρονικό διάστημα των επόμενων τεσσάρων μηνών.

Είναι προφανές ότι η εκταμίευση των υπόλοιπων δόσεων από τα δάνεια EFSF και ΔΝΤ δεν πρόκειται να υλοποιηθεί πριν από την ολοκλήρωση της περιβόητης τελευταίας αξιολόγησης που συνδέεται με «μέτρα», όπως και η προοπτική του τρίτου προγράμματος μετά τον Ιούνιο.

Έτσι η μοναδική «πηγή» προσωρινής χαλάρωσης της ταμειακής ασφυξίας παραμένει ο εσωτερικός δανεισμός, ο οποίος όμως εξακολουθεί να είναι στον έλεγχο της ΕΚΤ και του SSM.

Όπως έχει ξεκαθαρισθεί από την ΕΚΤ αρκετές φορές τελευταία, η επιστροφή στο καθεστώς εξαίρεσης όσον αφορά την αποδοχή των ελληνικών κρατικών τίτλων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για την παροχή ρευστότητας στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, είναι απολύτως συνδεδεμένη με την ενεργοποίηση προγράμματος στήριξης. Και αυτό δεν μπορεί να υπάρξει πριν από την θετική ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης που πρόκειται να αρχίσει…

Τα τελευταία 24ωρα έχει επίσης διαχυθεί από στελέχη της ΕΚΤ η «εκτίμηση» ότι δεν πρόκειται να δοθεί άδεια αύξησης του ορίου έκδοσης κρατικών εντόκων γραμματίων, ενώ παραμένει το ερώτημα για το τι θα αποφασίσει την Τετάρτη για το πλαφόν χρηματοδότησης μέσω του ELA.

Υπάρχει άλλη… ρωγμή στο σύστημα από την οποία θα μπορούσαν να διοχετευθούν κάποιες «σταγόνες» ρευστότητας;

Η πείρα του 2012 έχει… διδάξει ότι πάντα υπάρχει «λύση».

Αλλά και αυτή δεν ξεφεύγει από τα όρια της συνολικής γραμμής, που στην συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζει με το μαρτύριο τη σταγόνας…

Η «λύση» όπως και τον Αύγουστο του 2012 δεν θα μπορούσε να είναι άλλη -όπως εξηγεί σήμερα το «Κεφάλαιο»- από εκείνη της μικρής επέκτασης του ορίου έκθεσης των ελληνικών τραπεζών σε έντοκα ελληνικού δημοσίου.

Η επέκταση αυτή χωρίς βαρύγδουπες ανακοινώσεις και χωρίς να έρχεται σε αντίθεση με καμία από τις ισχύουσες «απαγορεύσεις» (σ.σ. πέραν των έγγραφων «συστάσεων» του SSM) θα δώσει την δυνατότητα στις ελληνικές τράπεζες να αυξήσουν τα έντοκα που έχουν στην κατοχή τους και να τα χρησιμοποιούν για άντληση ρευστότητας από τον ELA, απελευθερώνοντας έτσι αντίστοιχα ποσά άλλων τίτλων (π.χ. ομόλογα EFSF) που έχουν δεσμεύσει για τον ίδιο λόγο.

Πόση θα μπορούσε να είναι η έκταση αυτής της «χαλάρωσης»; Ίσως ακριβώς όση χρειάζεται το ελληνικό δημόσιο για να συμπληρώσει το ποσό που του λείπει τον Μάρτιο για να καλύψει την αποπληρωμή των δόσεων προς το ΔΝΤ. Και τίποτα περισσότερο.

Με άλλα λόγια, να διασφαλισθεί η αποφυγή μιας άκαιρης «ρήξης» που θα μπορούσε να οδηγήσει σε «πιστωτικό γεγονός» και ανατροπή της συμφωνίας της περασμένης Παρασκευής πριν εξαντληθεί το χρονικό περιθώριο των τεσσάρων μηνών.

Ακόμα και αυτά τα «μαγικά» του κ. Ντράγκι όμως δεν αποτελούν «λύση» στο πρόβλημα ταμειακής ασφυξίας, που έτσι κι αλλιώς παραμένει και έχει αρχίσει να αναδύεται σαν βασικό στοιχείο επιβίωσης τους επόμενους μήνες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s