Jens Berger:Είναι ντροπή ο τρόπος, με τον οποίο αντιδράει η γερμανική κυβέρνηση, απέναντι στις απαιτήσεις των Ελλήνων για τις γερμανικές επανορθώσεις.

Στον Όμηρο, με τη λέξη «Αργείοι» αποκαλούνταν όλοι γενικά οι Έλληνες – όχι μόνο οι προερχόμενοι από το Άργος. Αυτή τη φράση φώναξε ο Στέντορας στον Τρωικό πόλεμο – στην προσπάθειά του να παρακινήσει τους Έλληνες να δείξουν θάρρος στον αγώνα εναντίον των Τρώων, μετά την αποχώρηση του Αχιλλέα από τη μάχη. 

«Αιδώς Αργείοι» σημαίνει «Ντροπή Έλληνες» – ενώ σήμερα χρησιμοποιούμε τη φράση για να κατηγορήσουμε κάποιον για μία πράξη ή για μία συμπεριφορά, για την οποία θα έπρεπε να νιώθει ντροπή. Ακολουθεί μετάφραση του αποσπάσματος από την «Ομήρου Ιλιάδα»:

«Αιδώς Αργείοι! Το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει, είναι να χαθούμε ή να σωθούμε και να διώξουμε τη συμφορά απ’ τα πλοία.

Αλήθεια, ελπίζετε πως, εάν κυριεύσει τα πλοία ο Έκτορας με την κυματιστή τη χαίτη στην περικεφαλαία, θα γυρίσετε με τα πόδια στην πατρίδα του ο καθένας;

Αλήθεια, δεν τον ακούτε που ξεσηκώνει ολόκληρο το λαό του και οργισμένος λαχταρά τα πλοία μας να κάψει;

Και, βέβαια, δεν μας προσκαλεί σε χορό, αλλά σε μάχη.

Όσο για εμάς, καμιά σκέψη ή ιδέα δεν είναι καλύτερη από τούτη: από το να ενώσουμε δηλαδή τα χέρια με την ψυχή μας, σε μάχη σώμα με σώμα.

Γιατί είναι προτιμότερο την ίδια χρονική στιγμή να σκοτωθείς ή να σωθείς στην πεισματώδη μάχη παρά να βασανίζεσαι μια ζωή εδώ, κοντά στα πλοία, από κατώτερους άντρες».

Έτσι είπε και ξεσήκωσε το πάθος και το θάρρος σε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι έδιωξαν αμέσως το φόβο και την ηττοπάθεια από πάνω τους.

Ανάλυση

Φαίνεται πλέον καθαρά πως η Ελλάδα θα είναι ο πρώτος «υποψήφιος» για την έξοδο από την Ευρωζώνη – με ελάχιστες πιθανότητες να ξεφύγει από την παγίδα, στην οποία έχει οδηγηθεί από το εκ προμελέτης στυγερό, ειδεχθές και αποτρόπαιο έγκλημα των μνημονίων (ανάλυση).

Η ευθύνη δε ενός τέτοιου οδυνηρού ενδεχομένου δεν είναι προφανώς της κυβέρνησης, όπως αρέσκεται να τονίζει με κακεντρέχεια η αξιωματική αντιπολίτευση, καθώς επίσης οι άλλες «φιλοευρωπαϊκές» παρατάξεις – αφού, πολύ σωστά, δεν θέλει να παραβεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, όπως όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα στο παρελθόν.

Ακόμη όμως και να το ήθελε, δεν θα μπορούσε – επειδή η λύση που της προσφέρεται, παρά το ότι συμβιβάσθηκε, υπογράφοντας την παράταση των μνημονίων (χωρίς όμως να εφαρμόσει τους κανόνες που τα διέπουν, οπότε δεν εισέπραξε τα υπόλοιπα δάνεια), ενώ αναίρεσε ατυχώς την απαίτηση διαγραφής μέρους του χρέους, δεν οδηγεί πουθενά.

Η συνέχιση της πολιτικής λιτότητας, χωρίς αναπτυξιακά μέτρα, θα οδηγούσε στα ίδια, γνωστά «μονοπάτια» της ύφεσης, της περαιτέρω πτώσης των τιμών των παγίων περιουσιακών στοιχείων, καθώς επίσης της αύξησης του δημοσίου χρέους, ως προς ένα ακόμη χαμηλότερο ΑΕΠ – οπότε στη διευκόλυνση της λεηλασίας τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, για να πληρωθεί πανάκριβα η μείωση ενός δυσβάστακτου, αδύνατον πια να εξοφληθεί χρέους.

Επομένως, η κυβέρνηση είναι κυριολεκτικά με την πλάτη στον τοίχο, ενώ κάτω από τα πόδια της χάσκει ένας τρομακτικός γκρεμός – ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη καλύτερα, με εξίσου επώδυνες εναλλακτικές λύσεις, αφού από τη μία πλευρά αντικρίζει κατάματα το τρομακτικό τέλος, τη χρεοκοπία, ενώ από την άλλη μία οδύνη δίχως τέλος: τη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, με την  παραμονή της σε καθεστώς αποικίας χρέους.

Δυστυχώς, παρά το ότι υπήρχαν στο παρελθόν άπειρες, ορθολογικές και σχετικά ανώδυνες λύσεις, οι οποίες θα εξασφάλιζαν τόσο την αποπληρωμή των δημοσίων χρεών απλά και μόνο με την επιμήκυνση των δόσεων με χαμηλά επιτόκια, όσο και την επάνοδο της Ελλάδας σε πορεία ανάπτυξης, έχουν πάψει πλέον να υφίστανται.

Αν και είμαστε βέβαιοι δε ότι, αργά ή γρήγορα θα σταματήσει η νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας, έχοντας αποδειχθεί απολύτως αποτυχημένη (ήδη στο Σηάτλ των Η.Π.Α. εξετάζεται η αύξηση των βασικών αμοιβών σταδιακά στα 15 $ την ώρα, επειδή έχει γίνει κατανοητή η αναγκαιότητα επέμβασης των κυβερνήσεων στην αγορά εργασίας, αφού διαφορετικά δεν λύνεται το πρόβλημα της ύφεσης), η Ελλάδα θα έχει ήδη υποστεί τις θανατηφόρες συνέπειες της – εκτός εάν, έστω την τελευταία στιγμή, καταφέρει να ενεργήσει λογικά η Ευρώπη.

Συνεχίζοντας, τα παραπάνω δεν είναι ο μοναδικός λόγος, για τον οποίο θα έπρεπε να ντρέπεται η Γερμανία, η οποία τα επιβάλλει, έχοντας τοποθετήσει την Ελλάδα στο στόχαστρο – επειδή τρέφεται από την κρίση των υπολοίπων, όπως διαπιστώνεται από τον για πρώτη φορά θετικό προϋπολογισμό, από τα αρνητικά επιτόκια δανεισμού, καθώς επίσης από το πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται ο τρόπος, με τον οποίο απομυζεί τους «εταίρους» της η Γερμανία, έχοντας βυθίσει τα αιμοβόρα πλοκάμια της σε ολόκληρη την Ευρώπη, εκμεταλλευμένη για μία ακόμη φορά επαίσχυντα το μέγεθος της – σχεδόν 200 δις € πλεόνασμα το 2014.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Γερμανία, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών

Ο δεύτερος λόγος τώρα είναι η στάση της στο θέμα του κατοχικού δανείου, καθώς επίσης των πολεμικών επανορθώσεων που οφείλει, κατά τους ίδιους τους ιστορικούς της, στην Ελλάδα (ανάλυση) – επίσης, η συμπεριφορά του αρχηγού του σοσιαλιστικού της κόμματος (SPD) και αντικαγκελαρίου της Γερμανίας, ο οποίος χαρακτήρισε ουσιαστικά ανόητη την ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να «επιτεθεί» εναντίον του ακόμη και το Spiegel (πηγή).

Στα πλαίσια αυτά, για να τεκμηριώσουμε πως οι κυβερνήσεις δεν έχουν συχνά σχέση με τους Πολίτες, καθώς επίσης για να μην θεωρηθεί πως υπερασπίζουμε «ιδιοτελώς» την Ελλάδα στο θέμα των επανορθώσεων, θεωρούμε σκόπιμη την τοποθέτηση ενός Γερμανού οικονομολόγου (Jens Berger) στο θέμα – η οποία είναι η παρακάτω:

Έγκλημα και τιμωρία – ντρέπομαι που είμαι Γερμανός

Είναι ασφαλώς ντροπή ο τρόπος, με τον οποίο αντιδράει η γερμανική κυβέρνηση, απέναντι στις απαιτήσεις των Ελλήνων για τις γερμανικές επανορθώσεις. Όποιος δεν αναγνωρίζει τις ευθύνες του για το σκοτεινότατο παρελθόν του και δεν αντιμετωπίζει τα θύματα του με την αξιοπρέπεια που τους αρμόζει, δεν έχει μάθει απολύτως τίποτα από την ιστορία του.

Αντί να επιμένουμε κυνικά, με «δασκαλίστικο» τρόπο να πληρώσει η Ελλάδα να χρέη του δημοσίου της «απέναντι μας», θα έπρεπε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, υποβάλλοντας τον σε έναν ηθικό έλεγχο με ρεαλιστικά κριτήρια. Η «γκριμάτσα», την οποία θα βλέπαμε τότε, δεν θα έπρεπε να μας αρέσει καθόλου – επειδή θα διέφερε εντελώς από την εξωτερική μας εικόνα, την οποία έχουμε πολύ προσεκτικά, με μεγάλη φροντίδα,  οικοδομήσει.

Έχει συζητηθεί πάρα πολύ το εάν υπάρχει μία συλλογική γερμανική ενοχή ή ευθύνη, όσον αφορά τα αδιανόητα, απίστευτα εγκλήματα, τα οποία έχει «επιτελέσει» η γενιά των πατέρων και των παππούδων μας, κατά τη διάρκεια του τρίτου Ράιχ. Εγώ ο ίδιος απολαμβάνω, όπως είχε πει κάποτε ο καγκελάριος Kohl σε μία εντελώς αταίριαστη αναφορά του όμως, τη «θεία χάρη» να γεννηθώ αργότερα – έχω όμως πλήρη συνείδηση της ενοχής, την οποία έχω κληρονομήσει νομοτελειακά, λόγω της εθνικότητας μου.

Ως παιδί της νεώτερης ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γερμανίας, έχω μεγαλώσει με τη συνείδηση ότι, μπορεί κανείς να απαλύνει ή να εξαφανίσει την ενοχή των εγκλημάτων, μόνο μέσω της τιμωρίας – μέσω της ειλικρινούς μεταμέλειας και της εξιλέωσης. Ως εκ τούτου η σεμνότητα, η ταπεινότητα, καθώς επίσης η επιθυμία για συμφιλίωση με τα θύματα της γερμανικής θηριωδίας και μεγαλομανίας, ανήκαν πάντοτε στις βασικές αρετές που απαιτούσα από τον εαυτό μου, από τους συμπολίτες μου, κυρίως δε από τη γερμανική πολιτική.

Εν τούτοις, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, η απόσταση μεταξύ της αρετής που απαιτείται και της πραγματικότητας, είναι πολύ μεγάλη. Ο τρόπος, με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τις απαιτήσεις αποζημίωσης εκείνων των χωρών, τις οποίες μόλις πριν από δύο γενιές μετατρέψαμε σε ερείπια και σε στάχτη, είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα.

Περαιτέρω, ήταν πολύ μεγάλη τύχη για εμάς το ότι, οι νικήτριες συμμαχικές δυνάμεις του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου είχαν μάθει από τα λάθη της συνθήκης των Βερσαλλιών – με αποτέλεσμα να μην θελήσουν να επιβαρύνουν τη νεαρή ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας με μη βιώσιμες χρηματικές απαιτήσεις, με χρέη δηλαδή που δεν θα μπορούσαν να πληρωθούν, χωρίς να καταστραφεί η χώρα.

Ήταν δε σωστό να αναβάλλουν το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων για αργότερα, για την εποχή που θα ακολουθούσε η ένωση της Γερμανίας – επειδή είναι πάντοτε ανόητο να προσπαθεί κανείς να πάρει, από κάποιον που βρίσκεται με την πλάτη στο χώμα, όλα εκείνα τα μέσα, με τα οποία θα μπορούσε ξανά να σταθεί στα πόδια του, με τις δικές του δυνάμεις. Δυστυχώς όμως, αυτό το μάθημα δεν το έχει πάρει ή το έχει ξεμάθει η δική μας πολιτική γενιά – τα κόμματα, η κυβέρνηση και η καγκελάριος.

Τα υλικά χρέη μπορεί να παραγράφονται – τα ηθικά χρέη όμως δεν παραγράφονται ποτέ. Μπορούν να εξοφληθούν μόνο με μία ειλικρινή εξιλέωση. Όπως φαίνεται όμως, δεν επικρατεί αυτή η αντίληψη στη σημερινή Γερμανία – κανένας δεν σκέφτεται και δεν ενδιαφέρεται για την εξιλέωση του.

Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι πρώην αντίπαλοι της Γερμανίας, στους οποίους οι Γερμανοί είχαν προκαλέσει μεγάλο πόνο, είχαν φανεί γενναιόδωροι, αναβάλλοντας για αργότερα τις πολεμικές επανορθώσεις – κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ. Πώς αντιδρούν όμως οι Γερμανοί, εμείς όλοι δηλαδή, απέναντι σε αυτήν τη γενναιοδωρία;

Οχυρωνόμαστε, υιοθετούμε άθλιες αμυντικές τακτικές και αναβάλλουμε ανεύθυνα το θέμα, όσο περισσότερο μπορούμε. Ήδη από τη δεκαετία του 1960, όταν η Γερμανία ευημερούσε, θα μπορούσε να αποζημιώσει τα θύματα των εγκλημάτων της – αφού είχε την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Εν τούτοις, αρνούταν απροκάλυπτα και κρυβόταν πίσω από τυπικές νομικές διαδικασίες – όπως και σήμερα, παρά τα 200 δις € ετήσια πλεονάσματα στο ισοζύγιο της.

Όταν δε διαβάζει κανείς με ποιά «επαίσχυντα τρικ» προσπάθησαν να αποφύγουν οι αρχιτέκτονες της γερμανικής επανένωσης, τις τεκμηριωμένες απαιτήσεις αποζημίωσης των άλλων χωρών, τότε δεν μπορεί παρά να ντρέπεται που είναι Γερμανός.

Κανένας δεν πληρώνει ευχάριστα χρέη που φαντάζεται πως έχουν ξεχαστεί. Κανένας δεν θέλει να θυμάται το σκοτεινό του παρελθόν. Ανήκει όμως στην κληρονομιά μας, οπότε πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο και να εξιλεωθούμε.

Σε σύγκριση δε με τη συντριπτικά μεγάλη ενοχή μας για τα εγκλήματα του παρελθόντος, για τα οποία είμαστε ασφαλώς υπεύθυνοι, η πληρωμή των αποζημιώσεων είναι το «καταραμένο» καθήκον μας. Αυτό το καθήκον δεν μπορούμε να το αποφύγουμε – αντίθετα, είμαστε υποχρεωμένοι να το εκπληρώσουμε.

Ντρέπομαι για τους Γερμανούς δημοσιογράφους, οι οποίοι δεν χάνουν καμία ευκαιρία να «ξεσηκώσουν» τους Πολίτες εναντίον των Ελλήνων – ενώ την ίδια στιγμή θεωρούν ως έξυπνες «κινήσεις τακτικής» την αποφυγή της πληρωμής των πολεμικών επανορθώσεων για πάνω από εβδομήντα χρόνια, με την έωλη αιτιολογία πως δεν ζητήθηκαν με τις νόμιμες διαδικασίες που απαιτούνται, από τα θύματα των ναζί.

Ντρέπομαι για τον αρχηγό του σοσιαλιστικού κόμματος (SPD) και υπουργό οικονομίας της Γερμανίας, ο οποίος χαρακτηρίζει τις απαιτήσεις της Ελλάδας ανενδοίαστα ως «ανόητες». Ντρέπομαι για τον υπουργό εξωτερικών της Γερμανίας, ο οποίος θεωρεί ως επικίνδυνες της συζητήσεις που αφορούν τις επανορθώσεις (πηγή).

Ντρέπομαι για το κυβερνών κόμμα (CDU), το οποίο «συμβουλεύει» με θράσος τους Έλληνες να συγκεντρωθούν καλύτερα στα «σχολικά τους μαθήματα» – να απασχοληθούν με την επίλυση των δικών τους προβλημάτων δηλαδή και να μην αναζητούν αλλού τους ενόχους.

Ντρέπομαι για όλους εκείνους τους Γερμανούς πολιτικούς, οι οποίοι λένε αδιάντροπα και κατά πρόσωπο στους Έλληνες συναδέλφους τους ότι, δεν δικαιούνται καμία αποζημίωση για τα θύματα του πολέμου – επειδή η χώρα τους έχει εισπράξει ήδη πολλά δισεκατομμύρια από τους γερμανούς τουρίστες!

Ντρέπομαι όμως κατά πολύ περισσότερο για την ίδια τη Γερμανία όταν, όπως στην περίπτωση της θηριωδίας του Διστόμου, χρησιμοποιεί το τέχνασμα της ετεροδικίας – ενώ αποφεύγει να επιτρέψει σε ένα διεθνές δικαστήριο να εκδικάσει σωστά την υπόθεση, θέτοντας τέλος στο θλιβερό αυτό κεφάλαιο της ελληνογερμανικής ιστορίας.

Μάλιστα! Όσον αφορά το θέμα της μη καταβολής των πολεμικών επανορθώσεων, ντρέπομαι που είμαι Γερμανός.

Εάν είχε η κοινωνία μας, οπότε η πολιτική μας, έστω ένα μικρό ίχνος αξιοπρέπειας, θα έπρεπε μόνη της να επιβάλλει τον έλεγχο όλων των πολεμικών επανορθώσεων που απαιτούνται, από το διεθνές δικαστήριο της Χάγης.

Όσον αφορά δε την Ελλάδα, η Γερμανία γνωρίζει πολύ καλά πως είναι αδύνατον πια να πληρώσει τα χρέη της – όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν μπορεί. Θα έπρεπε λοιπόν «να κάνει την ανάγκη φιλότιμο», επιτρέποντας στην Ελλάδα να συμψηφίσει τις απαιτήσεις της από τις πολεμικές επανορθώσεις – με τις υποχρεώσεις της που προέκυψαν μετά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης.

Προφανώς κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε μία ειλικρινή μεταμέλεια της Γερμανίας αλλά, επίσης, ένα ακόμη τρικ – το οποίο όμως θα μπορούσε τουλάχιστον να βοηθήσει σε κάποιο βαθμό τα θύματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Θα ήταν δε το πρώτο βήμα προς την εξιλέωση της Γερμανίας, η οποία δυστυχώς δεν φαίνεται να την επιθυμεί – οπότε μάλλον δεν έχει μετανιώσει ειλικρινά για τα εγκλήματα της.

Επίλογος

Η παραπάνω δημόσια τοποθέτηση του γερμανού συναδέλφου μας, σε ελεύθερη, με κάποιες μικρές παρεμβάσεις, μετάφραση, τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι, τουλάχιστον οι σκεπτόμενοι Πολίτες δεν είναι «συνώνυμοι» με τις κυβερνήσεις τους – ενώ πολλοί άλλοι, χειραγωγούμενοι δυστυχώς από τα ΜΜΕ και τους ανεύθυνους, διεφθαρμένους πολιτικούς, συμμερίζονται μη συνειδητά εσφαλμένες αντιλήψεις.

Με δεδομένο δε το ότι, η γερμανική κυβέρνηση δεν μας επιτρέπει ούτε να διεκδικήσουμε αυτά που πραγματικά μας οφείλει η χώρα της, ούτε καν μία ανάλογη αντιμετώπιση με αυτήν που της ενέκριναν όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και των Η.Π.Α. το 1953 (διαγραφή άνω του 50% των χρεών της, δόσεις για τα υπόλοιπα με ρήτρα εξαγωγών, με χαμηλό επιτόκιο κλπ.), είναι εύλογο να ντρέπονται οι συνειδητοί Πολίτες της.

Ντρεπόμαστε βέβαια και εμείς με τη σειρά μας για εκείνους τους Έλληνες οι οποίοι, χρηματιζόμενοι κρυφά από το υπουργείο εξωτερικών της Γερμανίας, καθώς επίσης από τις πρεσβείες της, τάσσονται εναντίον της καταβολής των πολεμικών επανορθώσεων – εμφανιζόμενοι στις τηλεοράσεις με το συνήθη, επαίσχυντο ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο η χώρα μας δεν το απαίτησε για πάνω από 70 χρόνια, οπότε είναι ανήθικο να το ζητάει σήμερα, απλά και μόνο επειδή δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη της!

Ντρεπόμαστε επίσης για όλους εκείνους τους Έλληνες πολιτικούς που τάσσονται υπέρ των δανειστών της Ελλάδας, ισχυριζόμενοι ότι η κυβέρνηση πρέπει να υπογράψει νέα μνημόνια τώρα, για να μην χρεοκοπήσει – πως η χρεοκοπία έφερε τα μνημόνια και όχι τα μνημόνια τη χρεοκοπία.

Ειδικά επειδή γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως η Ελλάδα είχε μεν προβλήματα ρευστότητας το 2009, αλλά όχι φερεγγυότητας – αφού με δημόσιο χρέος της τάξης του 110% του ΑΕΠ (135% η Ιταλία σήμερα, 125% η Ιρλανδία με συνολικό πάνω από 600%, 130% η Πορτογαλία, 250% η Ιαπωνία κοκ.), καμία χώρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως χρεοκοπημένη.

Η πατρίδα μας οδηγήθηκε στο «ικρίωμα» κυρίως από το PSI που, σε συνδυασμό με τα καταστροφικά μνημόνια που της επιβλήθηκαν από την Τρόικα, προκάλεσε τη σημερινή καταστροφή – η οποία σε καμία περίπτωση δεν αντιστρέφεται, με την ίδια αποτυχημένη πολιτική. Επομένως, δεν έχουμε άλλη επιλογή από αυτήν, με την οποία δεσμεύθηκε η σημερινή μας κυβέρνηση (ανάλυση) – την οποία οφείλουν όλα τα πολιτικά κόμματα, καθώς επίσης όλοι οι Έλληνες, να στηρίξουν.

Ολοκληρώνοντας, ευχόμαστε Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους τους φίλους και αναγνώστες μας, με υγεία και ευτυχία – έχοντας την πεποίθηση πως τελικά θα επιλυθούν σωστά τα προβλήματα της πατρίδας μας, παρά το ότι η κατάσταση μας φαίνεται δύσκολη σήμερα, όπως το βαθύ σκοτάδι πριν από το ξημέρωμα ή η σταύρωση και ο επιτάφιος πριν από την Ανάσταση.

ΠΗΓΗ  http://www.analyst.gr/2015/04/11/aidos-germanoi/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s