Οι κρυφοί άσοι στο γεωπολιτικό πόκερ Τσίπρα.

Δεν πρέπει να αιφνιδιάζουν οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις που εκδηλώνονται στις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ξεδιπλώνει νέα στρατηγική στις σχέσεις της με τις αναδυόμενες δυνάμεις του πλανήτη, όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Τυπικά, η επιφύλαξη που εξέφρασαν οι Ευρωπαίοι συνδέθηκε με μια κινδυνολογία ότι η Ελλάδα θα επιχειρούσε να αποστεί από τη στάση που έχει υιοθετήσει η Ε.Ε. έναντι της Ρωσίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, παρότι εξέφρασε πολιτικά την αντίθεσή του στις κυρώσεις έναντι της Μόσχας λέγοντας ότι «δεν οδηγούν πουθενά», στην πράξη σεβάστηκε το πλαίσιο που έχει συμφωνηθεί με τους εταίρους. Επιπλέον, οι συμφωνίες που ανακοινώθηκαν δεν θίγουν το πλαίσιο των κυρώσεων, όσο και εάν επιχειρείται παράκαμψή τους με τη σχεδιαζόμενη δημιουργία ελληνορωσικών εταιρειών στην Ελλάδα οι οποίες θα μπορούν να εξάγουν στη Ρωσία.

Η κυβέρνηση με τους διπλωματικούς χειρισμούς της δεν έδωσε την παραμικρή αφορμή για διαμαρτυρίες στους εταίρους, παρόλο που στην ουσία βάζει στη σχέση Ευρώπης – Ρωσίας μια νέα διάσταση, στην οποία η Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Εδειξε δηλαδή ότι λειτουργεί απολύτως εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, αλλά ταυτόχρονα ξεδιπλώνει μια αυτόνομη εθνική στρατηγική.

Πέρα από πιθανά διμερή οικονομικά και άλλα οφέλη που συνεπάγεται για την ελληνική πλευρά η τακτική αυτή, μπορεί να οδηγήσει και σε μια ευρύτερη αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας εντός της Ε.Ε.

Οσο κι αν οι σχέσεις με τρίτες χώρες αποσυνδέονται από τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, η ανάπτυξη ειδικών στρατηγικών συμμαχιών της χώρας μας με τη Ρωσία ή την Κίνα αναπόφευκτα θα δώσει στην κυβέρνηση μεγαλύτερο ειδικό βάρος στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Κεντρικό ρόλο στη νέα αυτή στρατηγική διαδραματίζει ο σχεδιαζόμενος αγωγός φυσικού αερίου που θα διέρχεται από την Ελλάδα, καθώς η ρωσική πλευρά όχι μόνο τον υποστηρίζει, αλλά εμφανίζεται πρόθυμη να τον χρηματοδοτήσει, δίνοντας προκαταβολή στη χώρα μας από τα μελλοντικά κέρδη του εγχειρήματος.

Είναι βέβαιο ότι η εξέλιξη αυτή δεν ικανοποιεί τα κέντρα αποφάσεων του ευρωπαϊκού πυρήνα, κυρίως της Γερμανίας. Ο προφανής λόγος υποτίθεται ότι είναι η ευρωπαϊκή στρατηγική στο θέμα αυτό, η οποία προβλέπει τη μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό αέριο, στρατηγική που υποστηρίζουν και οι ΗΠΑ.

Στην πραγματικότητα η Γερμανία επιδιώκει να είναι εκείνη που θα ρυθμίζει τις όποιες αποφάσεις για τα μεγάλα θέματα, όπως το ενεργειακό. Οι Γερμανοί θεωρούν δικαίωμά τους να σχεδιάζουν αύξηση της δυναμικότητας των αγωγών που καταλήγουν απευθείας στη χώρα τους μέσω Βαλτικής, αλλά όταν η Ελλάδα αποφασίζει να κάνει κάτι αντίστοιχο προβάλλουν ενστάσεις με πρόσχημα το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ομοίως η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί δικαίωμά της να συνάπτει εμπορικές και επιχειρηματικές συμφωνίες με τη ρωσική πλευρά, αλλά όταν προ διετίας η ρωσική Gazprom είχε ενδιαφερθεί για την ελληνική ΔΕΠΑ προέκυψαν διάφορα εμπόδια από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία περί ανταγωνισμού.

Οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, εφόσον αποδώσουν, θα αναβαθμίσουν τη θέση της χώρας εντός της Ευρώπης αλλά και διεθνώς, θα αποφέρουν σημαντικά πολιτικά και οικονομικά οφέλη και γι’ αυτό πρέπει να συνεχιστούν, παρακάμπτοντας τα αναμενόμενα εμπόδια που υποκριτικά εγείρουν ορισμένοι εταίροι μας.

ΠΗΓΗ  http://www.newmoney.gr/blogs/item/228524-oi-krifoi-asoi-sto-geopolitiko-poker-tsipra

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s