Η Αυτοκρατορια,ο Μαριο Ντραγκι και οι υποτελεις των Γερμανων.

.Αν διαβάσει κανείς τα σημάδια των καιρών, σίγουρα δεν έχει και πολλούς λόγους να αισθάνεται αισιόδοξος για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας. Αποπληθωρισμός, ανεργία, γεωπολιτικοί κίνδυνοι, διεύρυνση των ανισοτήτων, δημογραφικά προβλήματα, προβλήματα χρέους… Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου το ένα ρίσκο διαδέχεται το άλλο, με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να κωφεύουν στις εκκλήσεις κορυφαίων οικονομολόγων για μια αλλαγή πολιτικής που θα αποτρέψει τα χειρότερα.Σίγουρα, όμως, το χειρότερο απ’ όλα τα δεινά είναι ο αποπληθωρισμός: «Αποπληθωρισμός σημαίνει καταστροφή.

Είναι κάτι σαν τον… Νταρθ Βέιντερ, που μάχεται με το φωτόσπαθό του τη διεθνή οικονομία…», έλεγε πριν από μερικούς μήνες κορυφαίος Αμερικανός οικονομικός αναλυτής όταν ρωτήθηκε για την πορεία και τις προοπτικές της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η αλήθεια είναι ότι πλέον πολλοί οικονομολόγοι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον «Σούπερ Μάριο», καθώς πιστεύουν ότι το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ μπορεί να είναι η τουρμπίνα που θα βγάλει την ευρωπαϊκή οικονομία από αυτή τη δίνη. Μάλιστα, επιχειρηματολογώντας, προβάλλουν την πολιτική που εφάρμοσε η Fed προκειμένου να πετύχει την επανεκκίνηση της οικονομίας των ΗΠΑ.Φυσικά η αναμέτρηση του «Νταρθ Βέιντερ» με τον «Σούπερ Μάριο» γοητεύει όλους εκείνους που αρέσκονται να αντιμετωπίζουν τη σημερινή κατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας ως μάχη μεταξύ του «καλού» και του «κακού».

Από την άλλη πλευρά, όμως, αποπροσανατολίζει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη από καίρια ερωτήματα, όπως για παράδειγμα: μπορεί η νομισματική πολιτική από μόνη της να λύσει το πρόβλημα; Ποιος θα είναι τελικά κερδισμένος όταν η ζωή αποδείξει πως από μόνη της η ποσοτική χαλάρωση είναι εντελώς ανεπαρκής Ίσως η εμπειρία από την κρίση στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία να δίνει κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Το σίγουρο είναι πως η ανάκαμψη της οικονομίας των ΗΠΑ δεν οφείλεται μόνο στο φθηνό και άφθονο χρήμα. Σίγουρα η κυβέρνηση των ΗΠΑ, αν δεν είχε προχωρήσει ταυτόχρονα με την ποσοτική χαλάρωση και σε δημοσιονομική χαλάρωση, είναι πολύ αμφίβολο αν θα είχε πετύχει τις σημερινές επιδόσεις. Στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα καταλήγει κανείς μελετώντας και τους τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης της ιαπωνικής οικονομίας πριν τα Αμπελοικονόμικς. Αν σκεφτεί κανείς το ύψος του ιαπωνικού χρέους, αλλά και τα δημογραφικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, σίγουρα θα διαπιστώσει πολλά κοινά σημεία με το… ευρωπαϊκό πρόβλημα. Και το μείζον ερώτημα για το αν τελικά οι πρωτοβουλίες Ντράγκι θα αποδειχθούν τόσο ισχυρό αντίδοτο για την ευρωπαϊκή οικονομία ώστε να ξεπεράσει τα εμπόδια που έχουν τεθεί από την πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών ουσιαστικά παραμένει αναπάντητο. Και όσο δεν δίδεται απάντηση, τόσο οι απλοί Ευρωπαίοι πολίτες θα αναζητούν τις σκοπιμότητες πίσω από τις πολιτικές επιλογές.

Σίγουρα το ίδιο ακριβώς ερώτημα θα θέσουν και οι ιστορικοί του μέλλοντος. Το δίχως άλλο, θα αναρωτηθούν πώς είναι δυνατόν η ηγεσία της Ευρώπης, και κυρίως οι Γερμανοί και οι Κεντροευρωπαίοι πρωθιερείς του οικονομικού «ασκητισμού», να επιμένουν σε ένα μείγμα οικονομικής πολιτικής το οποίο έχει αποδειχθεί όχι μόνο αναποτελεσματικό, αλλά και επικίνδυνο. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνον αν το συγκεκριμένο ερώτημα επαναδιατυπωθεί με όρους κόστους – οφέλους. Δηλαδή ποιοι ωφελούνται και ποιοι θίγονται από το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικής. Για παράδειγμα, η γερμανική οικονομία όχι μόνο δεν έχει πληγεί από την οικονομική κρίση, αλλά αντίθετα την εκμεταλλεύτηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκομίσει πολλαπλά οφέλη: Ενίσχυσε την εξαγωγική της διείσδυση εις βάρος άλλων Ευρωπαίων ανταγωνιστών της. Δέχθηκε μια μεταναστευτική ροή που έδωσε λύσεις στην αγορά εργασίας. Απεκόμισε κεφαλαιακά κέρδη. Συγκέντρωσε κεφάλαια υπηκόων υπερχρεωμένων ευρωπαϊκών χωρών. Ενίσχυσε τον πολιτικό της έλεγχο στην Ε.Ε. Για να συνειδητοποιήσει κανείς το μέγεθος των ωφελημάτων, δεν έχει παρά να τα συγκρίνει με τα δεινά που έχει προκαλέσει στην ισπανική, την ιταλική, αλλά και τη γαλλική οικονομία η κρίση. Στην πραγματικότητα, η κρίση και η πολιτική της «δημοσιονομικής ορθοδοξίας» που χρησιμοποιείται ως «φάρμακο» άνοιξε ακόμη περισσότερο την ψαλίδα μεταξύ Βορρά και Νότου και ενίσχυσε τη γερμανική οικονομική ισχύ σε τέτοιο βαθμό ώστε σε χρονικό ορίζοντα πολύ λίγων ετών η σημερινή αυτοκρατορία να μεταλλαχθεί σε παντοκρατορία.

Υπό το πρίσμα αυτό, η «ποσοτική χαλάρωση» του Μ. Ντράγκι μπορεί να θεωρηθεί ως ένας πολιτικά ευφυής ελιγμός που δημιουργεί προσδοκίες, αλλά δεν προσφέρει μόνιμες λύσεις. Και εκεί ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος, όχι μόνο για την Ε.Ε., αλλά και για εκείνους που υποστηρίζουν τη «γερμανική συνταγή» με όρους που παραπέμπουν στο «παπικό αλάθητο».. Έλληνες, Ισπανοί και Πορτογάλοι ήδη έχουν βιώσει με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Σύντομα όμως θα έχουν παρέα, καθώς στο κλαμπ των «χαμένων» θα βρεθούν και οι μεγάλες οικονομίες της Ιταλίας -αρχικά- και της Γαλλίας στη συνέχεια. Χάνοντας μερίδια αγοράς, όχι μόνο στις εκτός Ε.Ε. χώρες, αλλά και εντός της Ένωσης, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα: το μέλλον γι’ αυτούς τούς επιφυλάσσει ρόλο… κομπάρσου. Και τότε θα συνειδητοποιήσουν πως τελικά η ακαμψία των κανόνων που υπεράσπιζαν σχεδόν αγόγγυστα μέχρι τότε, αφορούσε μόνον αυτούς.

Το πρόσφατο παρελθόν θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν πως οι γερμανικές ηγεσίες αποδείχθηκαν πολύ πιο ευπροσάρμοστες στην ερμηνεία των «κανόνων» όταν δεν τους βόλευαν. Ακόμη και σήμερα, κάποιοι, χρησιμοποιώντας το μανδύα του ευρωπαϊστή, θα αγνοήσουν αυτήν την πραγματική απειλή ισχυριζόμενοι ότι οι απόψεις πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα. Μάλιστα θα προβάλουν το επιχείρημα της αναβολής των κανόνων για τα υπερβολικά ελλείμματα που ίσχυσε για τη Γαλλία και την Ιταλία, προκειμένου να υποστηρίξουν την άποψή τους. Ευτυχώς που η Ιστορία εξακολουθεί να δίνει απαντήσεις – και στην περίπτωση αυτή υπάρχει μια λέξη που συμπυκνώνει τα πάντα: σαλαμοποίηση.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένας Γερμανός, ο Μπίσμαρκ, ήταν εκείνος που όχι μόνο εισήγαγε την πολιτική αυτή, αλλά και την εφάρμοσε με τόση επιτυχία ώστε στα τέλη του 19ου αιώνα η χώρα του, αφού πέτυχε την ενοποίησή της, κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αναδειχθεί σε οικονομική αυτοκρατορία. Υπό το πρίσμα αυτό, πολλά από τα σημερινά δεινά που υφίσταται η ευρωπαϊκή οικονομία μπορεί να θεωρηθούν πολιτικά εργαλεία, τα οποία επιτελούν ένα συγκεκριμένο, καλά σχεδιασμένο και ακόμα καλύτερα μεθοδευμένο στόχο: τη μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας από συνεταιρισμό ισότιμων παικτών σε σύστημα ομόκεντρων κύκλων, με τη γερμανική οικονομία στο κέντρο και όλους τους υπόλοιπους να κινούνται σε ακτίνα που θα καθορίζεται με βάση επιμέρους παραμέτρους που έχει θέσει η κεντρική οικονομική δύναμη. Φυσικά, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι η σκέψη αυτή δεν είναι πρωτότυπη. Οι οικονομικές σχέσεις που διαμορφώθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά και το κλήρινγκ στη συνέχεια, ουσιαστικά είναι οι διαφορετικές εκδοχές του ίδιου έργου. Παρ’ όλο τον άψογο σχεδιασμό, όμως, όλα αυτά ανατράπηκαν όταν κάποιοι από τους συναλλασσόμενους συνειδητοποίησαν πως το κόστος της ρήξης είναι τελικά μικρότερο από εκείνο της συνδιαλλαγής.

Και ο κίνδυνος να επαναληφθεί η ιστορία είναι υπαρκτός. Σήμερα, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες μπορεί να παραδέχονται πως το κόστος του αποπληθωρισμού, των υψηλών ποσοστών ανεργίας, της διαρροής έμψυχου δυναμικού είναι μεγάλο, αλλά θεωρούν ότι είναι πολιτικά διαχειρίσιμο. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας τα νομισματικά εργαλεία θεωρούν ότι μπορούν να κατασκευάσουν τις κατάλληλες προσδοκίες που θα περιορίσουν τις αντιδράσεις. Αυτό, όμως, που φαίνεται να υποτιμούν είναι ότι η ανισότητα και η περιθωριοποίηση στην οποία οδηγούν τους Ευρωπαίους είναι τα απαραίτητα υλικά για την κατασκευή μιας δραστικής βόμβας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι μεγάλες δεξαμενές σκέψης έχουν προειδοποιήσει για τις αναταραχές και τις εντάσεις που θα προκαλέσει η διευρυνόμενη ανισότητα. Και αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος για την Ευρώπη, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αποκαλύψει το ποιος τελικά πιστεύει στην Ευρώπη και ποιος περιχαρακώνεται στα σύνορά του.

ΠΗΓΗ  http://www.paratiritis.gr/content/%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B8-%CE%B2%CE%AD%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%B5%CF%81-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s