Το newspeak και οι πρακτικες των δανειστων

Ισως η λέξη «αλληλεγγύη» περιλαμβάνεται στη λίστα των λέξεων εκείνων που έχουν υποστεί τη μεγαλύτερη «κακοποίηση» στην ανθρώπινη ιστορία . Καθώς  χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τις σχέσεις (προσωπικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές …) μεταξύ ανθρώπων ή και ευρύτερων ομάδων ανθρώπων, τις περισσότερες φορές προσαρμόζεται στις ανάγκες. Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία, θα διαπιστώσει ότι πολύ συχνά η επιθετικότητα σε βάρος λαών ενδύονταν τον μανδύα της αλληλεγγύης, προκειμένου ο επιτιθέμενος να αποκτήσει ηθικά επιχειρήματα και να καμουφλάρει τα πραγματικά του κίνητρα. Ίσως, «αλληλεγγύη» να είναι η μοναδική λέξη που συναντά κανείς στα  κείμενα που περιγράφουν επεκτατικούς πολέμους, αποικιοκρατικές  εξορμήσεις και  κατακτητικές εκστρατείες. Για πολλούς ιστορικούς η πιο τυπική περίπτωση κακοποίησης της έννοιας, αφορά στη χρήση της από το χιτλερικό καθεστώς, προκειμένου να δικαιολογήσει την κατακτητική υστερία στους κεντροευρωπαίους γείτονές του.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι τα τελευταία χρόνια η βία σαν εργαλείο πολιτικής, έχει  αποκτήσει «ουμανιστικά» χαρακτηριστικά. Οι ισχυροί του πλανήτη, προφανώς συνειδητοποίησαν ότι τα τανκς πολύ δύσκολα μπορεί να συμπορευτούν με την …αλληλεγγύη. Για το λόγο αυτό, προσπάθησαν –και πέτυχαν-να κατασκευάσουν λεκτικά σχήματα στα οποία οι δύο λέξεις -δηλαδή «βία» και «αλληλεγγύη»- να μην είναι κραυγαλέα συγκρουόμενες. Προκειμένου να το πετύχουν, έκαναν το αυτονόητο: άλλαξαν «εργαλεία»!  Έτσι, αντικατέστησαν τα «τανκς» με «ευρώ και δολάρια», τις  «μεραρχίες πεζικού»  με «συμβούλους τεχνικής βοήθειας»,  τα «τελεσίγραφα» με τις «δανειακές συμβάσεις» κοκ. Προχώρησαν  μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα, αφού με πρόσχημα την «ειρήνη» νομιμοποίησαν τη χρήση των νέων εργαλείων δημιουργώντας ευρύτερης αποδοχής «υπερεθνικούς» μηχανισμούς στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και κυρίως στη διαχείριση χρέους.

Αν κάποιος μελετήσει με προσοχή τις κρίσεις χρέους των τελευταίων ετών θα διαπιστώσει ότι σχεδόν πάντα, οι πιστωτές φορώντας το μανδύα του ευεργέτη, προσπάθησαν όχι μόνο να επιβάλλουν τους όρους τους, αλλά και να διεκδικήσουν ακόμα και την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας θυμάτων τους. Η λίστα των «ευεργετηθέντων» από αυτήν την «άδολη και ανιδιοτελή» έκφραση αλληλεγγύης είναι πολύ μεγάλη και με μεγάλη γεωγραφική διασπορά. Στις τρείς τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, από την Νότια Αμερική μέχρι την Ασία, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι γνώρισαν τη «στοργή» και τη «φροντίδα» του μεγαλύτερου υπερεθνικού πιστωτή: του ΔΝΤ. Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί, ότι για να μην υπάρξουν παρανοήσεις  για το  ρόλο ως «ευεργέτη» στο καταστατικό του, αναφέρεται ότι προσφέρει «οικονομική και τεχνική βοήθεια» όταν του ζητηθεί. Αυτό αποτελεί ισχυρό επιχείρημα για να τονιστεί ο χαρακτήρας του «αλληλέγγυου».

Τον 21ο αιώνα η «αλληλεγγύη» …αναβαθμίστηκε. Στην Ευρώπη έγινε μία μακρά και επίπονη προσπάθεια να της προσδώσουν –και-  πολιτικά χαρακτηριστικά. Η προσπάθεια αυτή έγινε φανερή, όταν στις κρίσεις χρέους των ευρωπαϊκών χωρών η έννοια της «αλληλεγγύης» συνδέθηκε με την έννοια του «εταίρου». Με αυτήν την εννοιολογική ακροβασία  η λέξη απέκτησε μία διαφορετική οντότητα, αφού πλέον ο αρωγός δεν ήταν κάποιος απρόσωπος οργανισμός, αλλά ο «συγκάτοικος του διπλανού διαμερίσματος». Για να επιβληθεί και να γίνει αποδεκτή η πολιτική αυτή, επιστρατεύθηκαν και «ημέτερες» δυνάμεις οι οποίες απευθυνόμενες στο «ευεργετηθέν» ακροατήριο προσπαθούσαν κάθε λίγο και λιγάκι να του υπενθυμίζουν τις «θυσίες» που κάνουν οι «γείτονες» στο όνομα της αλληλεγγύης» για να τους γλυτώσουν από την «πείνα και τη δυστυχία».

Φυσικά, αποσιωπούσαν ότι στο παρελθόν οι σημερινοί «χρεωμένοι» είχαν αγοράσει «δεκάδες άχρηστα τάπερ» από τους γείτονες στα πλαίσια της καλής γειτονίας.  Φρόντιζαν με επιμέλεια να αποδοκιμάζουν κάθε νύξη για το «φουσκωμένο λογαριασμό» που είχαν πληρώσει, όταν στα πλαίσια της καλής γειτονίας κάλεσαν τον  γιό του γείτονα να φτιάξει  τη χαλασμένη βρύση. Όταν τα πράγματα στριμώχνονταν δεν δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν το επιχείρημα  «ότι κανείς δεν τους υποχρέωσε να ζητήσουν τις υπηρεσίες των γειτόνων…». Και φυσικά ούτε λόγος δεν μπορούσε να γίνει για το  ΙΧ που τους πήρε ο γείτονας έναντι δανείου ούτε για το λουκέτο στο ψυγείο τους που το κλειδί το είχαν οι γείτονες…

Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες σήμερα έχουν πολλά κοινά  με την ιστορία των «δύο γειτόνων». Η χώρα έχοντας επωμιστεί ένα τεράστιο χρέος-  ένα σημαντικό ποσοστό του οποίου, σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς οφείλεται  σε άχρηστες «αγορές» και επονείδιστες  «συμφωνίες» που έγιναν στα πλαίσια της εταιρικής σχέσης-καλείται τώρα να βρεί τα λεφτά για να το αποπληρώνει. Μάλιστα στην ελληνική περίπτωση παρατηρείται κάτι το πρωτόγνωρο: Η χώρα  καλείται να δώσει ανταλλάγματα προκειμένου να αποκτήσει την ΕΥΚΑΙΡΙΑ να πάρει λεφτά για να ξεπληρώσει τα δανεικά. Κοντολογίς, καλείται: να  πληρώσει -σε βάθος χρόνου- και  με τόκο τα δάνειά της, αλλά προκαταβολικά  τη δυνατότητα να έχει πρόσβαση σε όσα  χρήματα της λείπουν .

Για να περιγράψει κάποιος όλο αυτό το αλισβερίσι  στο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας, προσφέρονται αρκετές λέξεις . Σε  καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις λέξεις  «αλληλεγγύη» και «βοήθεια». Η υπόθεση της διαχείρισης του ελληνικού χρέους, είναι ένα  παζάρι στο οποίο ο ισχυρός προσπαθεί να αποσπάσει από τον αδύνατο όσο το δυνατόν περισσότερα. Με οικονομικούς όρους, πρόκειται για μία συνηθισμένη συναλλαγή, όπου η μία πλευρά θα προσπαθήσει να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της και να κερδίσει όσον το δυνατόν περισσότερα, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ασφάλεια της επένδυσής της. Ταυτόχρονα, η άλλη πλευρά πολεμά να χάσει όσο το δυνατόν  λιγότερα.

Φυσικά αυτό το αλισβερίσι  δεν είναι ελληνικό…προνόμιο. Επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μία χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα εξυπηρέτησης χρέους: στην Αργεντινή, στην Βραζιλία, στο Μεξικό, στην ΝΑ Ασία,σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Το είδαμε στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και στην Ιρλανδία. Αύριο θα το δούμε στην Ουκρανία και όχι μόνο. Σε όλες τις περιπτώσεις οι πιστωτές ήθελαν πίσω όχι μόνο τα κεφάλαιά τους αλλά και κέρδος. Επιχείρημα, οι μέτοχοι  και οι πολίτες-φορολογούμενοι  στους οποίους όπως λένε αποδίδουν λογαριασμό. Όλα αυτά, κινούνται στα πλαίσια του  διαχρονικού πλαισίου  κανόνων που διέπει τις οικονομικές συναλλαγές. Φυσικά, το πλαίσιο  έχει διάφορες εκδοχές, αφού προσαρμόζεται με βάση τις εποχές. Για παράδειγμα, στη σημερινή εποχή μια πολύ συνηθισμένη πρακτική είναι να χρησιμοποιείται το χρέος προκειμένου ο πιστωτής να αποκτήσει πρόσβαση στα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη. Δηλαδή το χρέος γίνεται δούρειος ίππος για τη ρευστοποίηση της περιουσίας του οφειλέτη, με προφανή σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους του πιστωτή. Αυτές οι πρακτικές που είναι οικείες, στους διαχειριστές κεφαλαίων εφαρμόστηκαν όχι μόνο σε επιχειρήσεις, αλλά και σε όλες τις χώρες που αντιμετώπισαν κρίσεις χρέους. Ενδεχομένως  η ελληνική υπόθεση να είναι μία από τις πρώτες που η «επενδυτική» πρακτική εφαρμόζεται όταν ο πιστωτής δεν είναι ιδιώτης, αλλά έχει κρατική υπόσταση.

Ανεξάρτητα όμως από τον φορέα, οι πρακτικές αυτές είναι μπίζνες. Και στις  μπίζνες υπάρχουν: «χαμένοι» και «κερδισμένοι». Όλα τα υπόλοιπα περί «αλληλεγγύης» και «ηθικής», απλώς είναι το περιτύλιγμα για να αποκτήσει το αλισβερίσι …συναίσθημα.

 ΠΗΓΗ http://www.paratiritis.gr/content/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD
Advertisements

One thought on “Το newspeak και οι πρακτικες των δανειστων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s